IV SA/Wa 1953/18

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Michał Majcher po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi T. S. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie przyznania pomocy pieniężnej postanawia: zwolnić T. S. od kosztów sądowych W piśmie z dnia 2 czerwca 2018 r. T. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismo, które zostało uznane za skargę na decyzję na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie przyznania pomocy pieniężnej. W piśmie z dnia 12 sierpnia 2018 r. Skarżąca wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W dniu 24 sierpnia 2018 r. Skarżąca uzupełniła brak formalny wniosku o przyznanie prawa pomocy i złożyła go na urzędowym formularzu. Oświadczyła, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Utrzymuje się w emerytury kwocie 1519 zł. Podała, że posiada 1600 zł oszczędności. Jako konieczne wydatki Skarżąca wskazała: opał – 1700 zł , opłata za telefon – 40 zł, opłata za prąd 170-190 zł, wyżywienie 300 zł, wizyty lekarskie – ok. 250 zł, leki 250 – 300 zł, dojazdy do lekarzy od 30 do 120 zł, odzież – 400 zł. Referendarz sądowy zważył, co następuje: Wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych zasługuje na uwzględnienie. Jednocześnie Referendarz uznał, że przedstawiony przez Wnioskodawczynię stan majątkowy jest wystarczający do oceny jej możliwości płatniczych. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 – zwaną dalej Ppsa) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z przedłożonego przez Skarżącą formularza PPF, wynika, że prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, utrzymuje się wyłącznie z emerytury w wysokości 1519 zł. Z informacji podanych przez Wnioskodawczynię na temat koniecznych wydatków można wyliczyć, że pochłaniają one niemal całą otrzymywaną emeryturę. Przy ocenie możliwości płatniczych Referendarz wziął również pod uwagę, że Wnioskodawczyni jest osobą w podeszłym wieku (urodziła się w 1933 roku), wobec tego nie ma dodatkowych możliwości zarobkowania. Otrzymywane świadczenie emerytalne, jak wynika z wniosku o przyznanie prawa pomocy, niemal w całości jest przeznaczana za zaspokojenie koniecznych i niezbędnych wydatków (opłata za mieszkanie, wydatki na wyżywienie oraz na leczenie). Skarżąca jak oświadczyła posiada co prawda oszczędności w kwocie 1600 zł, jednak jak wynika z akt sprawy podczas jej pobytu w szpitalu doszło do awarii centralnego ogrzewania i częściowego zalania pomieszczeń mieszkalnych. Wnioskodawczyni wskazała, że koszty niezbędnego remontu zostały wycenione na kwotę przekraczającą 10000 zł. Jak podała, poniosła już pewne koszty remontu związane z malowaniem pokoju (300 zł). Wobec tego posiadane oszczędności nie są wystarczające na pokrycie nawet części niezbędnych napraw. W ocenie Referendarza, Skarżąca nie jest zatem w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku utrzymania koniecznego. Spełnione zostały zatem ustawowe przesłanki do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 Ppsa orzeczono jak w sentencji.