IV SA/Wa 1957/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), Protokolant spec. Dominik Niewirowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2013 r. sprawy ze skargi L. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargę Pismem z dnia 3 kwietnia 2009 r. Biuro I. Spółka jawna, wniosła o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na realizacji zabudowy usługowej na terenie o powierzchni nie mniejszej niż 2 ha oraz parkingów dla nie mniej niż 300 samochodów osobowych w ramach budowy obiektu handlowego na dz. ew. nr [...],[...],[...] i [...], obr. [...], w rejonie ul. [...],[...] i [...] w Dzielnicy [...] m W. Pismem z dnia 3 czerwca 2009 roku zawiadomiono strony o wszczęciu postępowania w sprawie. Postanowieniem nr [...], z dnia [...] lipca 2009 r., Prezydent Miasta W. odstąpił od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia. Decyzją nr [...], z dnia [...] sierpnia 2009 r., o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na realizacji zabudowy usługowej na terenie o powierzchni nie mniejszej niż 2 ha oraz parkingów dla nie mniej niż 300 samochodów osobowych w ramach budowy obiektu handlowego na dz. ew. nr [...],[...],[...] i [...], obr. [...], w rejonie ul. [...], [...] i [...] w Dzielnicy [...] m. W., Prezydent Miasta W. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. Powyższą decyzję i ww. postanowienie - dochowując ustawowo określonego terminu - zaskarżyła C. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W., reprezentowana przez r. pr. A. B., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Decyzji zarzucono naruszenie przepisów art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa i ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227); § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) oraz art. 7, 9, 11, 77 i 107 § 3 k.p.a. Decyzją z dnia [...] lipca 2010 roku, sygn. akt [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy ww. decyzję organu I instancji. Wskutek zaskarżenia ww. decyzji Kolegium przez C. Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W., wyrokiem z dnia 24 stycznia 2011 roku, sygn. akt IV SA/Wa 1724/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił ww. decyzję Kolegium. W uzasadnieniu Sąd wskazał w szczególności, że zaskarżona decyzja narusza przepisy art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 85 § 2 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa i ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227), zwanej dalej "Ustawą", bowiem w decyzji nie ustosunkowano się do wymagań zakreślonych treścią art. 63 ust. 1 ustawy, które to uwarunkowania zostały uwzględnione przez organ przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Decyzja Kolegium nie zawiera żadnej analizy planowanego przedsięwzięcia w odniesieniu do treści i wymagań zawartych w tym przepisie. Nie ma jakiegokolwiek odniesienia do konkretnego zaistniałego stanu faktycznego i wyjaśnienia jakie uwarunkowania zostały uwzględnione przy stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. sygn. akt [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy ww. decyzję organu I instancji. Wskutek zaskarżenia ww. decyzji Kolegium, wyrokiem z dnia 24 stycznia 2011r., sygn. akt IV SA/Wa 1724/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił ww. decyzję Kolegium. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że bez swojej winy w sprawie nie brała udziału jedna ze stron postępowania – L. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Ponownie rozpatrując sprawę Kolegium powinno ustalić i zawiadomić wszystkie strony postępowania. Pismem z dnia 3 czerwca 2013 r. L. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, reprezentowana przez radcę prawnego R. K., podtrzymała odwołanie złożone przez C. Sp. z o. o., jak i własne stanowisko w sprawie wyrażone w skardze na decyzję Kolegium z dnia [...] listopada 2011 roku, sygn. akt [...]. Decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. działając na podstawie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania L. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W., reprezentowanej przez r. prawnego R. K., od decyzji Prezydenta Miasta W. nr [...], z dnia [...] sierpnia 2009 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na realizacji zabudowy usługowej na terenie o powierzchni nie mniejszej niż 2 ha oraz parkingów dla nie mniej niż 300 samochodów osobowych w ramach budowy obiektu handlowego na dz. ew. nr [...],[...],[...] i [...], obr. [...], w rejonie ul. [...],[...] i [...] w Dzielnicy [...] m. W. - stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko, po zapoznaniu się z treścią wydanych w sprawie wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 stycznia 2011 roku, sygn. akt IV SA/Wa 1724/10 oraz z dnia 26 czerwca 2012 roku, sygn. akt IV SA/Wa 113/12,orzekło na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ stwierdził, iż orzekający dwukrotnie w sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że po pierwsze w decyzji z dnia 12 lipca 2010 roku, sygn. akt [...], Kolegium nie ustosunkowało się do wymagań zakreślonych treścią art. 63 ust. 1 ustawy, które to uwarunkowania zostały uwzględnione przez organ przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Decyzja Kolegium nie zawiera żadnej analizy planowanego przedsięwzięcia w odniesieniu do treści i wymagań zawartych w tym przepisie. Nie ma jakiegokolwiek odniesienia do konkretnego zaistniałego stanu faktycznego i wyjaśnienia jakie uwarunkowania zostały uwzględnione przy stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Po wtóre, Sąd zarzucił, że bez swojej winy w sprawie nie brała udziału jedna ze stron postępowania – L. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Ponownie rozpatrując sprawę Sąd nakazał, aby Kolegium ustaliło i zawiadomiło wszystkie strony postępowania. W żadnym z wyroków Sąd nie uchylił orzeczeń organu I instancji, nie wskazał też na konieczność ich uchylenia przez organ odwoławczy. Uwzględniając powyższe, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uznało, że decyzja organu I instancji oraz poprzedzające ją postanowienie nr [...], z dnia [...] lipca 2009r., którym Prezydent Miasta W. odstąpił od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko, są prawidłowe. Jednocześnie, realizując wytyczne Sądu, Kolegium ponownie ustaliło strony niniejszego postępowania i zawiadomiło je o toczącym się postępowaniu. Kolegium wyznaczyło też stronom termin na zapoznanie się z aktami sprawy, wypowiedzenie co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Żadna ze stron postępowania nie wypowiedziała się w zakreślonym terminie co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Natomiast pismem z dnia 3 czerwca 2013 roku L. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, reprezentowana przez radcę prawnego R. K., podtrzymała odwołanie złożone przez C. Sp. z o. o., jak i własne stanowisko w sprawie wyrażone w skardze na decyzję Kolegium z dnia [...] listopada 2011 roku, sygn. akt [...]. Kolegium wskazało, iż postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia. W przedmiotowej sprawie z wnioskiem o wydanie decyzji środowiskowej wystąpiła spółka jawna działająca pod nazwą "Biuro I.". Częścią postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Ocenę tą przeprowadza się: obligatoryjnie - dla planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, albo fakultatywnie - dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa i ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Planowana inwestycja, tj. realizacja zabudowy usługowej na terenie o powierzchni nie mniejszej niż 2 ha oraz parkingów dla nie mniej niż 300 samochodów osobowych w ramach budowy obiektu handlowego, znajduje się na liście przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i zdrowie ludzi, dla których obowiązek sporządzenia raportu może być wymagany (§ 3 pkt 52b i 53 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), które ma zastosowanie w rozpatrywanej sprawie). Obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 63 ust. 1 ustawy). Ustawa wymaga tutaj wydania w każdej sytuacji postanowienia - pozytywnego albo negatywnego (art. 63 ust. 1 lub 2 ustawy). Postanowienie, zarówno pozytywne jak i negatywne, wydaje się po zasięgnięciu opinii: regionalnego dyrektora ochrony środowiska (w terminie roku od dnia wejścia w życie ustawy czyli od dnia 15 listopada 2008 roku - art. 174 ustawy - zadania te wykonują starostowie - art. 156 ustawy), i Powiatowego Inspektora Sanitarnego - w przypadku przedsięwzięć wymagających wydania m. in. pozwolenia na budowę. W przedmiotowej sprawie organ I instancji stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W ocenie Kolegium, uwzględniając treść przepisu art. 63 ust. 1 ww. ustawy oraz zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, zasadnie. W przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 84 ust. 1 i 2 ustawy). Uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymogów kpa, w przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, powinno zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Uwzględniając obowiązujące przepisy prawne oraz wytyczne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego orzekającego w sprawie, Kolegium zobowiązane było ocenić, czy zaskarżona decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach odpowiada wymogom art. 63 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym, obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie następujące uwarunkowania: 1) rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, z uwzględnieniem: a) skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji, b) powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, c) wykorzystywania zasobów naturalnych, d) emisji i występowania innych uciążliwości, e) ryzyka wystąpienia poważnej awarii, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii; 2) usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego - uwzględniające: a) obszary wodno-błotne oraz inne obszary o płytkim zaleganiu wód podziemnych, b) obszary wybrzeży, c) obszary górskie lub leśne, d) obszary objęte ochroną, w tym strefy ochronne ujęć wód i obszary ochronne zbiorników wód śródlądowych, e) obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszary Natura 2000 oraz pozostałe formy ochrony przyrody, f) obszary, na których standardy jakości środowiska zostały przekroczone, g) obszary o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne, h) gęstość zaludnienia, i) obszary przylegające do jezior, j) uzdrowiska i obszary ochrony uzdrowiskowej; 3) rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do uwarunkowań wymienionych w pkt 1 i 2, wynikające z: a) zasięgu oddziaływania - obszaru geograficznego i liczby ludności, na którą przedsięwzięcie może oddziaływać, b) transgranicznego charakteru oddziaływania przedsięwzięcia na poszczególne elementy przyrodnicze, c) wielkości i złożoności oddziaływania, z uwzględnieniem obciążenia istniejącej infrastruktury technicznej, d) prawdopodobieństwa oddziaływania, e) czasu trwania, częstotliwości i odwracalności oddziaływania. W ocenie Kolegium decyzja organu I instancji odpowiada wymogom wskazanego artykułu, pomimo lakonicznego jej uzasadnienia w tym zakresie. Zaskarżona decyzja nie została zatem wydana z naruszeniem przepisów postępowania. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie jest wystarczający do jej wyjaśnienia, nie ma więc podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania mu sprawy do ponownego rozpatrzenia. Pismem z dnia 24 lipca 2013 r. L. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając: 1) naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta m. W. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. oraz postanowienia Prezydenta m. W. nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r., pomimo, że powołane akty administracyjne nie odpowiadały prawu; 2) naruszenie wyrażonej w art. 15 k.p.a. zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego ze względu na fakt, że sprawa niniejsza nie została w ogóle rozpoznana (wyjaśniona) przez organ I instancji; 3) naruszenie art. 7, 107 § 3 k.p.a. oraz art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w związku z art. 63 ust. 1 ustawy poprzez nieuwzględnienie wszystkich uwarunkowań mających znaczenie dla orzeczenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i w konsekwencji błędne przyjęcie, że w niniejszej sprawie brak jest potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko; 4) naruszenie art. 11 k.p.a. poprzez brak ustosunkowania się do zarzutów podnoszonych przez skarżącą. Wobec powyższych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta m. W. nr [...] z dnia 17 sierpnia 2009 r. o środowiskowych uwarunkowaniach oraz postanowienia Prezydenta m. [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r. oraz zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi strona rozwinęła powyższe zarzuty, podkreślając iż organ nie był uprawniony do rozpoznania sprawy w sytuacji gdy czynności tej zaniechał organ pierwszej instancji. Zdaniem strony skarżącej Prezydent m. W. w ogóle nie wyjaśnił sprawy, zaś obligatoryjną analizę kwestii dotyczących złożonych oddziaływań środowiskowych zastąpiło przywołanie treści art. 63 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko i jednozdaniowe zapewnienie, że wszystkie opisane tam elementy zostały uwzględnione. Zdaniem skarżącej w niniejszej sprawie spełnione zostały obie przesłanki przewidziane w art. 138 § 2 k.p.a, dla uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Wskazała, iż można mieć wątpliwości, że decyzja Prezydenta W. została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Skarżąca wskazała, iż podstawowym zarzutem jaki należy podnieść wobec skarżonej decyzji jest właśnie całkowite pominięcie kwestii kumulacji oddziaływań. Artykuł 85 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 63 ust. 1 ww. ustawy jednoznacznie nakłada na organ obowiązek uwzględnienia i zawarcia w uzasadnieniu decyzji informacji o powiązaniach z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. Tymczasem kwestie te nie zostały wyjaśnione ani przez SKO, ani tym bardziej przez organ I instancji. Przeciwnie - w skarżonej decyzji istotne oddziaływania planowanej inwestycji traktowane są tak, jakby miały "wtopić" się niejako w immisje związane z innymi obiektami i ruchem ulicznym. Na stronie 4 uzasadnienia czytamy: "Hałas będzie powstawał wskutek ruchu samochodów, funkcjonowania central wentylacyjnych, agregatu prądotwórczego [...] i stacji transformatorowej. Jednakże bliskie sąsiedztwo ul. [...] i większego, niż planowany, obiektu handlowego, powoduje, że emisja hałasu nie wpłynie znacząco na środowisko i sąsiednie posesje". Rozumowanie to jest błędne. Dlaczego bowiem sąsiedztwo innych obiektów o zasadniczo zbieżnym zakresie oddziaływań miałoby wyłączać oddziaływanie samej planowanej inwestycji. Prostym logicznym rozwinięciem takiego sposobu myślenia byłoby założenie, że wypuszczanie ścieków do rzeki w dużej aglomeracji przemysłowej nie będzie oddziaływało na środowisko, bo wszak jest już ona zatruwana w większym stopniu przez inne inwestycje. Oczywiście emisje hałasu nie kumulują się w sposób prosty - z punktu widzenia oddziaływania na środowisko istnieje jednak, różnica czy do jednego skoncentrowanego źródła emisji dodamy kilka słabszych źródeł (rozproszona emisja hałasu), czy nie. Ten sam zarzut dotyczy także emisji pyłów i gazów, których brak oddziaływania na środowisko w opinii Organu wiąże się między innymi z bliskim sąsiedztwem ul. [...] (również str. 4 uzasadnienia). W odniesieniu do tych oddziaływań zgłaszane wątpliwości są nawet bardziej zasadne, gdyż immisje tego typu kumulują się właśnie w sposób prosty (inaczej niż hałas). Skarżąca wskazała, także na kwestię braku aktualności danych zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.). Oceniając zaskarżoną decyzję w oparciu o wskazane kryteria orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Istotny w sprawie jest fakt, iż w sprawie orzekał już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Dla rozpoznania niniejszej sprawy decydujące znaczenie ma wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 stycznia 2011 r. sygn. akt IV SA/Wa 1724/10, którym Sąd uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2010 r. sygn. akt [...], utrzymującą w mocy ww. decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja narusza przepisy art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 85 § 2 ustawy o udostępnianiu środowisku i jego ochronie. Brak jest bowiem ustosunkowania się w decyzji do wymagań zakreślonych treścią art. 63 ust. 1 ustawy, które to warunkowania zostały uwzględnione przez organ przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko. Cytowany bowiem przepis mówi o łącznym uwzględnieniu wszystkich wymienionych w nim uwarunkowań takich jak: rodzaj i charakter przedsięwzięcia, usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do uwarunkowań wymienionych powyżej. Przy czym przepis ten szczegółowo precyzuje jakie konkretnie czynniki winny zostać uwzględnione. Artykuł 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji w sposób precyzyjny i jasny stanowi jakie konkretne okoliczności winny być przez organ wzięte pod rozwagę. Zdaniem Sądu wymogom tym w żadnej mierze nie sprostało Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ winien zastosować się do przedstawionych wyżej zaleceń i zawrzeć w uzasadnieniu wszelkie wymagane elementy, a w szczególności wynikające z art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji. Mając na uwadze powyższy wyrok orzekające ponownie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. zobowiązane było dokonać analizy planowanego przedsięwzięcia, w odniesieniu do treści i wymagań zawartych w przepisie art.63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa i ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) odnosząc się do konkretnego zaistniałego stanu faktycznego oraz wyjaśniając jakie uwarunkowania zostały uwzględnione przy stwierdzeniu braku potrzeb przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Tym samym za niezasadne Sąd uznał zarzuty skargi o naruszeniu przez organ odwoławczy zasady dwuinstancyjności i wydania rozstrzygnięcia merytorycznego w sytuacji nierozpoznania sprawy przez organ pierwszej instancji. W świetle bowiem powołanego orzeczenia Kolegium zobowiązane zostało do rozpoznania sprawy z uwzględnieniem wytycznych zawartych w tym orzeczeniu. W ocenie Sądu organ wywiązał się z powyższego obowiązku. SKO dokonało analizy akt sprawy, w tym karty informacyjnej przedsięwzięcia. Jak wynika z akt inwestor planuje wybudowanie obiektu handlowego na terenie o łącznej powierzchni 2,2473 ha, Powierzchnia planowanego obiektu wynosi około 9900 m². Obiekt handlowy ma być przeznaczony do sprzedaży detalicznej gotowych produktów materiałów budowlanych, wykończeniowych, urządzania i wyposażania wnętrz, a także roślin i towarów przeznaczonych do upraw roślin ogrodowych oraz urządzania ogrodów. W sąsiedztwie planowanych inwestycji (obiektu handlowego i parkingu) znajdują się podobne obiekty handlowe (np. Centrum H.), zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna i salon samochodowy. Planowany obiekt handlowy oraz parking ma być zlokalizowany pomiędzy ulicami [...],[...] i [...] w Dzielnicy [...] Miasta W. Jak stwierdził organ eksploatacja planowanego obiektu nie będzie źródłem znaczących emisji. Wytwarzane w trakcie eksploatacji obiektu odpady (w tym odpady bytowo - socjalne) będą przekazywane specjalistycznym firmom uprawnionym do odbioru odpadów. Odpady powstałe w okresie realizacji obu inwestycji będą zagospodarowane zgodnie z wymogami określonymi w ustawie o odpadach. Emisja pyłów lub gazów do powietrza związana będzie z eksploatacją kotłowni gazowej, zbudowanej w ramach planowanego obiektu, oraz z ruchem pojazdów dostawczych i klientów indywidualnych (głównie samochody osobowe). Biorąc pod uwagę fakt, że planowana kotłownia będzie wykorzystywać piece gazowe - ekologiczne, niskoemisyjne i uwzględniając ilości poruszających się po obszarze planowanego obiektu (w tym w szczególności po obszarze parkingu samochodowego) samochodów oraz bliskie sąsiedztwo ul. [...], Kolegium stwierdziło, że emisja pyłów lub gazów do powietrza pochodząca od planowanej inwestycji nie będzie znacząco negatywnie wpływać na środowisko. Ścieki bytowo - socjalne pochodzące z obiektu handlowego oraz ścieki opadowe z powierzchni utwardzonych (także z parkingu) będą odprowadzane do sieci kanalizacji ogólnospławnej zlokalizowanej w ul. [...]. Przy czym ścieki opadowe przed odprowadzeniem do kanalizacji, będą kierowane do separatora substancji ropopochodnych. Hałas będzie powstawał wskutek ruchu samochodów, funkcjonowania central wentylacyjnych, agregatu prądotwórczego (w razie braku zasilania energią elektryczną) i stacji transformatorowej. Zdaniem organu odwoławczego bliskie sąsiedztwo ul. [...] i większego, niż planowany, obiektu handlowego, powoduje, że emisja hałasu nie wpłynie znacząco na środowisko i sąsiednie posesje. Planowany obiekt handlowy usytuowany jest na terenie nieobjętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Znaczna część terenu nie jest zagospodarowana, ani urządzona pod względem istniejącej zieleni. Na obszarze inwestycji zalegają trawy i nieliczne samosiejki drzew. Realizacja planowanego przedsięwzięcia, ze względu na jego lokalizację i charakter, nie będzie miała wpływu na obszary podlegające ochronie (w tym oddalone od inwestycji: obszar "[...]" i "[...]"). Zatem lokalizacja planowanego przedsięwzięcia (zarówno obiektu handlowego, jak i parkingu) nie zagraża środowisku, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych. Kolegium stwierdziło, iż po przeanalizowaniu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, planowana inwestycja polegająca na realizacji zabudowy usługowej na terenie o powierzchni nie mniejszej niż 2 ha oraz parkingów dla nie mniej niż 300 samochodów osobowych w ramach budowy obiektu handlowego na dz. ew. nr [...],[...],[...] i [...], obr. [...], w rejonie ul. [...],[...]i [...] w Dzielnicy [...] m. W. nie będzie miała negatywnego wpływu na obecny stan środowiska. Nie przewiduje się jej negatywnego, ponadnormatywnego oddziaływania na nieruchomości sąsiednie, w tym budynki zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, ani tym bardziej transgranicznego oddziaływania na środowisko. Mając na uwadze powyższe zdaniem Sądu organ odwoławczy zasadnie uznał, iż uwzględniając, uwarunkowania planowanej inwestycji (rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia), że skala przedsięwzięcia, wielkość zajmowanego terenu oraz ich wzajemne proporcje, powiązania z innymi przedsięwzięciami, a także emisje i występowanie innych uciążliwości, i jednocześnie brak ryzyka poważnej awarii, jak również usytuowanie przedsięwzięcia, a także rodzaj i skala możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do ww. uwarunkowań, o których mowa w ww. przepisie art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa i ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, nie uzasadniają konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. Odnosząc się do zarzutu skargi, iż organ nie rozpatrzył kwestii kumulacji immisji występujących na tym terenie, zauważyć należy iż mając na uwadze występowanie na tym obszarze tożsamych inwestycji oraz bliskość ulic o natężonym ruchu organ odwoławczy zasadnie uznał, iż planowana inwestycja nie wpłynie na środowisko. Również skarżąca poza polemiką ze wskazanym rozstrzygnięciem Kolegium nie wskazała na jakiejkolwiek konkretne zagrożenia dla środowiska ze strony planowanej inwestycji. Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.