IV SA/Wa 1958/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska – Litwiniec (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 września 2018 r. wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedziba w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego do środowiska postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego do środowiska. W niniejszej skardze został również złożony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wydanie decyzji o ustaleniu dopuszczalnego poziomu hałasu w oczywisty sposób zmierza do otwarcia drogi do pociągnięcia Skarżącego do odpowiedzialności administracyjnej bądź karnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), powoływana dalej jako "p.p.s.a.", po przekazaniu skargi przez organ sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłoby dla strony wywołać wykonanie takiej decyzji, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem jej legalności. Podkreślenia wymaga bowiem, że przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji, zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., jest wykazanie we wniosku a zatem w jego uzasadnieniu, niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wykazanie prawdopodobieństwa zaistnienia okoliczności wywołujących takie zagrożenia nie może polegać na tym, że sąd administracyjny samodzielnie, z uwagi na przedmiot zaskarżonej decyzji, a także przywołany w skardze stan rzeczy dojdzie do wniosku, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sytuacji analizowanej sprawy jest zasadne i znajduje podstawy w regulacji art. 61 § 3 p.p.s.a. W ocenie Sądu przedmiotowy wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie spełnia wskazanych wyżej wymogów. W uzasadnieniu wskazano jedynie na ewentualną możliwość wszczęcia przeciwko skarżącej Spółce postępowania administracyjnego bądź podciągnięcia do odpowiedzialności karnej, jednocześnie w żaden sposób nie uwiarygodniając, że taka okoliczność mogłaby mieć miejsce. Sam fakt hipotetycznego istnienia możliwości nałożenia kary pieniężnej bądź podciągnięcia do odpowiedzialności karnej nie wskazuje na realne niebezpieczeństwo wystąpienia takiego skutku. Ponadto, nawet gdyby w wyniku wszczęcia postępowania została na skarżącą Spółkę nałożona kara, we wniosku nie wykazano w żaden sposób, że spowodowałaby ona znaczną szkodę lub nieodwracalne skutki. Samo przekonanie skarżącej Spółki, że wykonanie decyzji wywoła szczególnie niekorzystne konsekwencje, nie jest wystarczające do tego, aby przedmiotowy wniosek został uwzględniony. Zaznaczyć jednocześnie należy, że odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z [...] maja 2018 r. nie stanowi merytorycznej oceny zasadności skargi. Ewentualna niezgodność z prawem zaskarżonego aktu, która będzie przedmiotem oceny Sądu w dalszym toku postępowania, jest kwestią niezależną od ochrony tymczasowej wynikającej z art. 61 § 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.