IV SA/Wa 1959/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 2.01.2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. T. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. T. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. T. T. wraz ze skargą na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2013 r. w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący wniosek uzasadniał groźbą wydalenia z Polski, pozbawieniem go możliwości osobistego uczestnictwa w postępowaniu sądowym, a w razie ewentualnego uwzględnienia skargi, udzielona mu ochrona sądowa może okazać się iluzoryczna. Postanowieniem z dnia 16 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Opierając się na materiale zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji pierwszej instancji Sąd uznał, że wykonanie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2009 r. o wydaleniu skarżącego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeszcze przed rozpoznaniem sprawy przez Sąd pozbawiłoby skarżącego osobistego uczestnictwa w postępowaniu sądowym, a tym samym rodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na skutek zażalenia wniesionego przez pełnomocnika Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, postanowieniem z dnia 30 października 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił postanowienie z dnia 16 września 2013 r. W uzasadnieniu NSA wskazał, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2009 r. została przez skarżącego wykonana i nie może stanowić podstawy do wydalenia skarżącego w związku z jego ponownym pobytem na terytorium Polski. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z zasadą przyjętą w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Powyższy przepis wskazuje na dwie przesłanki warunkujące wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia, a mianowicie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog tych przesłanek jest zamknięty i na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, Sąd nie bada zasadności samej skargi. Podkreślenia wymaga, że strona, która żąda "ochrony tymczasowej" jest zobowiązana do uzasadnienia w przekonujący sposób, że wystąpiła co najmniej jedna z przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Oczywiście, na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd powinien wziąć pod rozwagę wszelkie okoliczności, jednak przyjęcie takiego poglądu nie może prowadzić do całkowitego zwolnienia strony z podania jakichkolwiek przyczyn mających uzasadniać wstrzymanie wykonania i w konsekwencji do przerzucania w całości ciężaru wskazania tych przesłanek na sąd administracyjny. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie stanowi wymogu formalnego, lecz jest materialnoprawną argumentacją wniosku. Dlatego treść uzasadnienia wniosku nie podlega badaniu pod względem formalnym i ewentualnemu wezwaniu do jego uzupełnienia, natomiast jest oceniana z punktu widzenia zasadności wniosku. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że przedmiotowy wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem skarżący nie wskazał żadnych okoliczności, które pozwalały przyjąć, że wykonanie zaskarżonego aktu może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Bezpośrednim skutkiem odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP nie jest bowiem wydalenie skarżącego z Polski. Może to nastąpić dopiero wskutek rozstrzygnięć podejmowanych w odrębnych postępowaniach. Wobec powyższego Sąd stwierdził, że skarżący nie wykazał, w jaki sposób wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zagwarantuje stronie ochronę przed skutkami, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.