IV SA/Wa 196/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka (spr.), Sędzia WSA Teresa Zyglewska, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi Prowincji Polskiej [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania - oddala skargę - Zaskarżoną do sądu administracyjnego decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] sierpnia 2010 r. Nr [...] umarzającą postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na przebudowie sieci ciepłowniczej osiedlowej od komory B-3 w ul. [...]do komory B03/L-3 w ul. [...] z technologii kanałowej na technologię preizolowaną na terenie działek nr ew. [...], [...] obr. [...] i nr ew. [...], [...], [...], [...] obr. [...] w Dzielnicy [...] w W. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż przedmiotowa inwestycja polega na przebudowie istniejącej sieci ciepłowniczej (wymiana) po śladzie istniejącej. Mając na uwadze, iż nie zachodzi zmiana zagospodarowania terenu, a planowane przedsięwzięcie nie jest zaliczane do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska, w ocenie organu odwoławczego, w niniejszej sprawie nie ma wymogu ustalenia warunków zabudowy dla planowanego zamierzenia. W takim przypadku, zdaniem Kolegium, postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy jest bezprzedmiotowe, a co za tym idzie, na podstawie art. 105 § 1 Kpa, winno podlegać umorzeniu. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła Prowincja Polskiego [...] wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji celem ponownego jej rozpoznania. Zaskarżonej decyzji strona skarżąca zarzuciła: - naruszenie art. 7 i 77 Kpa w zw. z art. 105 Kpa oraz art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.), poprzez niewyjaśnienie faktycznego stanu zagospodarowania terenu, na którym przewiduje się realizację planowanej inwestycji oraz niezgromadzenie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, - naruszenie art. 53 ust. 3 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 7 i 77 Kpa, poprzez przyjęcie, iż nie zachodzi potrzeba dokonania analizy stanu faktycznego terenu, na którym przewiduje się realizację przedmiotowej inwestycji, - naruszenie art. 54 pkt 2 lit. c) i d) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 7 i 77 Kpa poprzez przyjęcie, iż zgodne z prawem jest niewydanie decyzji dotyczącej lokalizacji inwestycji celu publicznego, a tym samym nieustalenie kwestii komunikacji ruchu ulicznego, w sytuacji, gdy planowana inwestycja stwarzać będzie zagrożenie dla życia i zdrowia mieszkańców ul. [...], - naruszenie art. 54 pkt 2 lit. c) i d) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 7 i 77 Kpa poprzez przyjęcie, iż zgodne z prawem jest niewydanie decyzji dotyczącej lokalizacji inwestycji celu publicznego, w sytuacji, gdy planowana inwestycja naruszać będzie interes skarżącego, ponieważ na czas realizacji przedmiotowej inwestycji skarżący zostanie pozbawiony możliwości korzystania z parkingu oraz uzyskiwania dochodów z wynajmu miejsc parkingowych, - naruszenie art. 59 ust. 1 w zw. z art. 86 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 7 i 77 Kpa, poprzez przyjęcie sprzecznie ze stanem faktycznym, iż w przedmiotowej sprawie nie ma miejsca zmiana zagospodarowania terenu, - naruszenie art. 107 Kpa, poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji, - naruszenie art. 11 i 13 Kpa, poprzez nieodniesienie się do podniesionych w odwołaniu zarzutów i wydanie decyzji, która nie uwzględnia słusznego interesu skarżącego i może być załatwiona w drodze ugody. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Rozpatrywana pod tym względem skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji nie narusza prawa. Przedmiotem oceny Sądu była prawidłowość decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] sierpnia 2010 r., umarzającą na podstawie art. 105 § 1 Kpa postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na przebudowie sieci ciepłowniczej osiedlowej od komory B-3 w ul. [...] do komory B03/L-3 w ul. [...] z technologii kanałowej na technologię preizolowaną na terenie działek nr ew. [...], [...] obr. [...] i nr ew. [...], [...], [...], [...] obr. [...] w Dzielnicy [...] w W. Należy mieć na uwadze, iż stosownie do dyspozycji art. 105 § 1 kpa organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. W uzasadnieniu wyroku Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 1995 r., III ARN 50/95, OSNP 1996 r., nr 11, poz. 150, sformułowano fundamentalną tezę, że ze względu na ustrojową zasadę prawa strony do merytorycznego rozpatrzenia jej żądania w postępowaniu administracyjnym i prawa do rozstrzygnięcia sprawy decyzją, art. 105 § 1 kpa, przewidujący tzw. obiektywną bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, nie może być interpretowany rozszerzająco. Powyższy przepis ma bowiem zastosowanie tylko w tych sytuacjach, gdy w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego brak jest sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania. Za prawidłowe należy uznać stanowisko orzekających organów, iż w rozpatrywanej sprawie brak jest elementu przedmiotowego stosunku administracyjnoprawnego. Brak bowiem materialnoprawnej podstawy do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedmiotowej inwestycji. Należy podkreślić, iż planowana inwestycja, dotycząca przebudowy istniejącej sieci ciepłowniczej, stosownie do art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.), zaliczana jest do inwestycji celu publicznego. Kwestię lokalizacji inwestycji celu publicznego regulują przepisy art. 50-58 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, należące do jej rozdziału 5. Zgodnie z treścią art. 50 ust. 1 powołanej ustawy, inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Należy mieć jednak na uwadze, iż ustawodawca złagodził zasadniczy wymóg wynikający z przywołanego powyżej przepisu, stanowiąc w art. 50 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pewne wyjątki od obowiązku wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Stosownie do art. 50 ust. 2 cyt. ustawy, nie wymagają wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego roboty budowlane polegające na remoncie, montażu lub przebudowie, jeżeli nie powodują zmiany zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego oraz nie zmieniają formy architektonicznej, a także nie są zaliczone do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawach oceny oddziaływania na środowisko, w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska /pkt 1/, albo nie wymagają pozwolenia na budowę /pkt 2/. Cytowany przepis określa zatem negatywne okoliczności wyłączające konieczność ubiegania się o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Pierwszą okolicznością wyłączającą konieczność uzyskania decyzji są roboty budowlane, które nie powodują zmiany zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu, nie zmieniają jego formy architektonicznej oraz nie są zaliczone do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Drugą są natomiast roboty budowlane nie wymagające pozwolenia na budowę. Z przedstawionych do oceny Sądu akt sprawy wynika, że planowana przebudowa sieci ciepłowniczej polegać będzie na jej wymianie na preizolowaną z jednoczesnym ułożeniem w trasie kanalizacji teletechnicznej. Przy czym należy mieć na uwadze, iż trasa planowanej przebudowy sieci biegnie w całości po śladzie sieci istniejącej. Słuszne jest zatem stanowisko orzekających w niniejszej sprawie organów, iż realizacja przedmiotowej inwestycji nie spowoduje zmiany zagospodarowania terenu. Ponadto zdaniem Sądu, orzekające w niniejszej sprawie organy prawidłowo ustaliły, iż planowana inwestycja nie jest ujęta w katalogu przedsięwzięć, mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zawartym w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213 poz. 1397). Skoro zatem planowana inwestycja nie jest zaliczona do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawach oceny oddziaływania na środowisko należy uznać, iż została spełniona również druga przesłanka z art. 50 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Prawidłowo zatem orzekające organy, po stwierdzeniu wystąpienia okoliczności, o których mowa w art. 50 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, działając na podstawie art. 105 § 1 kpa umorzyły z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedmiotowej inwestycji. W tym kontekście za nieuzasadniony należy uznać zarzut naruszenia zarówno przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze jak i organ pierwszej instancji art. 7 i 77 Kpa w zw. z art. 53 ust. 3 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, polegający w ocenie strony skarżącej na niewyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy, a ściślej rzecz ujmując faktycznego stanu zagospodarowania terenu, na którym ma być zlokalizowana planowana inwestycja. Zdaniem Sądu niewątpliwym jest, że w sprawie mamy do czynienia z planowanymi robotami budowlanymi polegającymi na przebudowie obiektu już istniejącego. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, m.in. wniosku inwestora z dnia 26 lipca 2010 r. wynika bowiem jednoznacznie, iż przedmiotowa inwestycja, będzie polegała na przebudowie istniejącej sieci ciepłowniczej po śladzie sieci istniejącej. Planowane zamierzenie nie spowoduje zatem zmiany sposobu zagospodarowania terenu. Tym samym w świetle cytowanego już art. 50 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym tego rodzaju inwestycja nie wymagała decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Należy uznać, iż wskazane okoliczności stanowiły wystarczającą podstawę do przyjęcia przez organy, iż w niniejszej sprawie nie ma wymogu ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Faktu tego nie zmienia również podniesiony przez stronę skarżącą zarzut, iż realizacja planowanej inwestycji spowoduje utrudnienia w ruchu komunikacyjnym oraz uniemożliwi skarżącemu korzystanie z parkingu, którego jest właścicielem. Jedyną okolicznością, którą organy winny były wziąć pod uwagę były przesłanki z art. 50 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a te jak wskazano powyżej, zostały w niniejszej sprawie spełnione. Orzekające w rozpatrywanej sprawie organy, stwierdzając, że zamierzenie inwestycyjne deklarowane we wniosku nie spowoduje zmiany sposobu zagospodarowania terenu i nie wpłynie negatywnie na środowisko, odwołując się do przepisu art. 50 ust. 2 pkt 1 cyt. ustawy, prawidłowo uznały postępowanie za bezprzedmiotowe, a przez to wymagające umorzenia. W ocenie Sądu w świetle przytoczonych wyżej przepisów prawa oraz okoliczności sprawy należy uznać, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. prawidłowo ustaliło, że zachodzą wszystkie przesłanki określone w art. 50 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.