IV SA/Wa 1968/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wykowski, sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2013 r. sprawy ze skargi W. F. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę IV SA/Wa 1968/13 U Z A S A D N I E N I E Zaskarżonym do Sądu Administracyjnego postanowieniem z dnia [...].06.2013 r. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta Miasta W. Konserwatora Zabytków z dnia [...].05.2013 r., odmawiające uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie poddasza – adaptacji na cele mieszkalne oraz wymianie dachu w budynku przy ul. [...] w W. – działka ew. Nr [...], obręb [...] w Dzielnicy S.. W uzasadnieniu swego stanowiska organy konserwatorsie podały, że budynek objęty planowaną inwestycją znajduje się na terenie S. założenia urbanistycznego wpisanego do rejestru zabytków pod numerem [...] decyzją z dnia [...].07.1965 r. Ponadto, zarówno budynek przy ul. [...], jak i zespół kamienic w zaułkach: [...] i [...], do którego należy przedmiotowy budynek, został ujęty w gminnej ewidencji zabytków Miasta W.. Nadmieniono, iż Konserwator Zabytków uprzednim postanowieniem nr [...] z dnia [...].10.2012 r., wydanym na rzecz innego inwestora, nie uzgodnił decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie poddasza - adaptacja na cele mieszkalne oraz wymianie dachu w budynku przy ul. [....] w W., na dzialce ew. nr [...] w obrębie [...] w Dzielnicy S.. W ocenie organu konserwatorskiego I instancji, zapisy zawarte w pkt. 2.1 obecnie analizowanego projektu decyzji o warunkach zabudowy, określają warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu, które dopuszczają realizację planowanej inwestycji w przypadku, gdy nie będzie ona zmieniała istniejącego sposobu zagospodarowania terenu oraz nie będzie zmieniała m.in. przebiegu obowiązującej linii zabudowy, szerokości elewacji frontowej, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, a także wysokości całkowitej budynku tzn. istniejącej wysokości kalenicy. Zgodnie z zapisami analizowanego projektu decyzji, dopuszczono jednocześnie zmianę geometrii dachu z dachu mansardowego na dach trzyspadowy ze spadkiem technologicznym do 10°, a główna kalenica zostałaby umieszczona prostopadle do frontu przedmiotowej działki nr [...] na wysokości 26 m. Ponadto zgodnie z obecnie analizowanym projektem przedstawionej do uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy, w tym zgodnie z wyjaśnieniami zawartymi w jej uzasadnieniu, planowane zamierzenie inwestycyjne polegać będzie na realizacji kolejnej, siódmej kondygnacji w miejsce dachu mansardowego (obecnie kryjącego mieszkania). Zatem nastąpiłaby nadbudowa przedmiotowego budynku o jedną kondygnację, przy jednoczesnym zachowaniu poziomu istniejącej kalenicy budynku oraz zmianie geometrii dachu. Budynek przy ul. św. [...] – co podkreślily organy konserwatorskie obu instancji został wzniesiony dla Spółdzielni Mieszkaniowej "S." w latach 20-tych i 30-tych XX wieku, według projektu A. I.. Widoczny i eksponowany od strony ulicy [...] budynek przy ul. [...], posiada cechy architektury modernistycznej. Formę jego elewacji cechuje zróżnicowane ukształtowanie brył. Jak wskazują zachowane archiwalne notatki Biura Odbudowy Stolicy, a także zdjęcia lotnicze z 1945 r. - umieszczone na wskazanych przez organ stronach internetowych - obiekt ten przetrwał II wojnę światową w nienaruszonym stanie. Organ odowławczy podał, że budynek przy ul. [...] należy do zespołu zabudowań ukształtowanego w okresie rozwoju budownictwa spółdzielczego na terenie W., przypadającego na lata 20-te XX wieku. posiada czytelne formy architektury modernistycznej z lat 30. XX wieku, poszukującej rozwiązań kompromisowych między bogatym w detal historyzmem oraz secesją przełomu wieków a minimalistycznym funkcjonalizmem lat 20. XX wieku. Charakterystyczną cechą tej architektury jest przemyślane wzbogacanie wyrazu plastycznego zwartej bryły obiektu budowlanego, poprzez wydatne gzymsy, uskokowe lub nadbudowane narożniki, loggie, wnęki i tarasy, czy też zastępowanie dachów płaskich tradycyjnymi, jak dachy mansardowe, na budynkach odsuniętych od głównej pierzei ulicy - a więc tam, gdzie dach taki był widoczny z poziomu przechodnia. Tak właśnie dzieje się w przypadku budynku przy ul. [....] znajdującego się przy niewielkiej ślepej uliczce w pewnym oddaleniu od głównego ciągu komunikacyjnego ulicy [...]. Budynek ten wraz z wieńczącym go dachem są wyraźnie eksponowane w ramie widokowej, jaką tworzą dlań kamienice przy ul. [...], stanowiące jednorodnie zakomponowany zespół budowlany. Do zespołu zabudowań znajdującego się pomiędzy ul. [...] i [...], który został utworzony wokół wewnętrznej ślepej uliczki [...], należą bowiem również sąsiadujące z przedmiotowym obiektem budynki, znajdujące się przy ul. [...], a także Gmach Ministerstwa S.przy [...] (dawniej stanowiący spółdzielczy budynek mieszkaniowy). Obiekty te również zostały zrealizowane według projektu A. I.. Poza budynkami przy ul. [...], a także [...] podobną stylistykę uskokowo kształtowanych form reprezentują inne realizacje autorstwa A. I. tj. m.in. budynki mieszkalne przy [...] i ul. [...]. Zatem wg wyspecjalizowanych organów obu instancji ustalona w uzgadnianym projekcie decyzji przebudowa, polegająca na zastąpieniu istotnego składnika budynku przy ul. [...], jakim jest dach mansardowy, tworzący kolejny uskok bryły tego obiektu, przez nadbudowanie całego budynku o piętro przykryte dachem o niewielkim spadku, godzi w istotnym stopniu w wartości chronione tego zabytku. Wskazano, że historyczna zabudowa znajdująca się pomiędzy [...] oraz [...] i ulicą [...], z której widoczny jest przedmiotowy budynek, była kształtowana w ramach S. założenia urbanistycznego, wzorowanego na francuskich układach przestrzennych opartych na zespole placów (m.in. [...], PI. [....], PI. [...]), połączonych ze sobą gwiaździście rozchodzącymi się ulicami (m.in. ul. [...], [...], ul. [...], ul. [....], ul. [...]). Budynki tworzące zabudowę ulicy [...] (na odcinku od PI. [...] do PI. [...] do której przynależy również zespół zabudowy budynków spółdzielczych przy ul.[...], pochodzą z okresu od XIX do XX w. Podkreślono, że budynek przy ul. [...] eksponowany i widoczny od strony ulicy [...], zachował się w pierwotnej formie, jako jeden z nielicznych budynków w tej części W.. Obiekt ten jest budynkiem historycznym, stanowiącym element zabytkowego S. układu urbanistycznego, którego wartości architektoniczne i historyczne, stanowiące świadectwo architektury początku XX w., powinny zostać zachowane i eksponowane. Konserwator Zabytków wyraził stanowisko, iż historyczne walory przestrzenne i architektoniczne, w szczególności kubatura budynków oraz forma i sposób kształtowania elewacji budynków znajdujących się na przedmiotowym terenie, stanowią świadectwo historycznej zabudowy. Zatem dla zachowania pierwotnych relacji przestrzennych, konieczne jest pozostawienie omawianego budynku w niezmienionym kształcie i formie. Wskazano, że stosownie do przepisu art. 3 pkt. 12 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162 poz.1568, ze zm.), historyczny układ urbanistyczny to przestrzenne założenie miejskie, zawierające zespoły budowlane, pojedyncze budynki i formy zaprojektowanej zieleni, rozmieszczone w układzie historycznych podziałów własnościowych i funkcjonalnych, w tym ulic lub sieci dróg. Zatem wpisanie do rejestru zabytków układu urbanistycznego, ma na celu zachowanie najcenniejszych elementów historycznego rozplanowania oraz kompozycji przestrzennej zespołu. Oznacza to między innymi zachowanie w niezmienionym kształcie rozplanowania placów i ulic, ich przebiegu, szerokości i przekroju, zachowanie gabarytów zabudowy i zasadniczych proporcji wysokościowych, kształtujących sylwetę całego zespołu. Istotną kwestią dla ochrony zabytków jest konieczność zachowania wartości autentyczności i integralności obiektów zabytkowych, w odniesieniu do konkretnych obiektów tworzących dany układu przestrzenny. Dostrzegając zniszczenia II wojny światowej oraz realizację nowej powojennej zabudowy, budynek przy ul. [...], jak podkreśliły organy, jest jednym z nielicznych tego typu zabytkowych obiektów, które przetrwały do chwili obecnej w zabudowie śródmiejskiej W.. Zdaniem Konserwatora Zabytków, obiekt ten jest nośnikiem historycznych wartości architektonicznych w kontekście całego .S. założenia urbanistycznego, stanowiącym świadectwo funkcjonowania społeczeństwa w minionych wiekach. W ramach planowanej inwestycji dach mansardowy, stanowiący płynne zwieńczenie uskokowo kształtowanej bryły omawianego obiektu, zostałby przekształcony w kolejną kondygnację przykrytą dachem trójspadowym. Analiza opisu inwestycji zawartego w przedmiotowym projekcie decyzji, wskazuje w ocenie organów, iż forma omawianego obiektu po dokonaniu planowanych zmian uległaby znacznemu uproszczeniu i optycznemu podwyższeniu bryły budynku. Spowodowałoby to niekorzystne przekształcenie kondygnacji poddasza oraz zafałszowanie pierwotnej, zabytkowej formy oraz historycznego ukształtowania bryły budynku, przez co przedmiotowa inwestycja, negatywnie wpłynęłaby na walory zabytkowe budynku przy ul [...] należącego do zabudowy tworzącej zabytkowy charakter S. założenia urbanistycznego, przez co tym samym wpłynęłaby negatywnie na walory zabytkowe tego układu. Jednocześnie Konserwator Zabytków poinformował, iż działając zgodnie z art. 27 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami może wydać w formie pisemnej zalecenia konserwatorskie, które określą sposób korzystania z zabytku, jego zabezpieczenia i wykonania prac konserwatorskich, a także zakres dopuszczalnych zmian, które mogą być wprowadzone w zabytkowym budynku, na wniosek właściciela lub posiadacza zabytku. Minister odnosząc się do zarzutów zażalenia wyjaśnił także, iż nie można godzących w chronione wartości, projektowanych przekształceń na jednych obiektach uzasadniać takimi samymi przekształceniami na innych, skoro organy ochrony zabytków stwierdzają, że zmiany takie prowadzą do uszczerbku w tych wartościach chronionych. We wniesionej skardze inwestor – W. F. (wniosek o warunki z [...].01.2013 r.) wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na jego rzecz kosztów postępowania. Skarżący zarzucił Ministrowi naruszenie: a) art. 7 K.p.a. poprzez nie wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, co bezpośrednio przyczyniło się do ustalania błędnego stanu faktycznego poprzez - przyjęcie, iż zmiany planowane przez inwestora spowodują podwyższenie budynku o jedną kondygnację, w sytuacji gdy zmiany i remont nie wpłyną w żadnym stopniu na wysokość budynku ; - wydanie postanowienia odmawiającego uzgodnienia warunków zabudowy budynku położonego przy ul. [...] w W., podczas gdy budynki położone w bezpośrednim sąsiedztwie pochodzące z tego samego okresu i zaprojektowane przez tego samego autora, były przekształcane; - nieuwzględnienie w postępowaniu okoliczności, iż przebudowa budynku jest konieczna przede wszystkim ze względu na zły stan dachu budynku zagrażający ludziom i mieniu; b) art. 77 § 1 K.p.a. poprzez nierozpatrzenie w sposób rzetelny i dokładny materiału dowodowego dołączonego do akt sprawy przez skarżącego, w szczególności poprzez nieuwzględnienie przy wydawaniu postanowienia zdjęć dokumentujących aktualny stan budynku; c) art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 126 K.p.a. poprzez niezawarcie w zaskarżonym postanowieniu uzasadnienia faktycznego, w szczególności poprzez nie wskazanie przez organ administracji faktów, które uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej; d) art. 11 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się organ wydając zaskarżone postanowienie, w szczególności poprzez brak wyjaśnienia dlaczego przebudowa planowana przez inwestora mogłaby w jakimkolwiek stopniu przyczynić się do obniżenia wartości historycznej budynku. W skardze wywiedziono, iż zarówno organ I jak i II instancji błędnie ustaliły stan faktyczny sprawy co bezpośrednio przyczyniło się do wydania wadliwych rozstrzygnięć. Przekształcenia planowane przez inwestora nie zmieniają faktycznie linii bryły budynku, tym bardziej więc nie spowodują przekształcenia w kolejną kondygnację dachu mansardowego. Zamierzone zmiany nie wpłyną w żadnym stopniu na wysokość obiektu, kominów i ich usytuowania, jak również nie wpłyną na powierzchnię budynku. Planowane przekształcenia są nieznaczne w skali całego budynku. Organ, jak zarzucono w skardze, nie rozważył istoty sprawy, a jedynie poprzestał na przytoczeniu poszczególnych postanowień oraz informacji o rysie historycznym przedmiotowego budynku oraz budynków umiejscowionych w okolicy. O wskazanych uchybieniach świadczyć mają także przytoczone w uzasadnieniu postanowienia przez Konserwatora Zabytków błędne informacje. Otóż przedmiotowy budynek pochodzi z lat 30-tych, nie zaś 20-tych XX wieku, a jego autorem nie jest wskazywany A. I.. I co istotniejsze, budynek ten z całą pewnością nie jest przejawem stylu art decco, zatem nie powinny istnieć obawy, iż proponowane przez inwestora zmiany w jakkolwiek sposób zaburzą istniejącą kompozycję. W aktach sprawy powinny znajdować się dołączone przez skarżącego zdjęcia omawianego budynku, które stanowiły istotny dowód w postępowaniu i obrazowały aktualny stan dachu budynku. Dnia [...].07.2013 r. skarżący przeglądał akta sprawy i stwierdził brak odpowiednich fotografii. Wywiódł z tego, iż postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób niepełny, gdyż zostały pomięte dowody tak istotne dla ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego. Natomiast zgodnie z art. 77 K.p.a., to na organie administracji publicznej ciąży obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. Nadto, organ administracji pominął bardzo ważną kwestię, że obecny stan budynku wymaga również remontu z uwagi na zły stan techniczny drewnianego dachu. Dach jest sprzed lat 80, zatem po upływie takiego okresu przecieka i stanowi zagrożenie dla ludzi i mienia. Stan techniczny dachu, jak również zagrożenia z tego płynące zostały wykazane w ekspertyzach technicznych, jednak jak wynika z uzasadnień postanowień w ogóle nie były przedmiotem badań organów wydających rozstrzygnięcia. Przebudowa budynku położonego przy ul. [...] nie jest wyłącznie związana z kwestiami estetycznymi, ale jest konieczna ze względu na fatalny stan dachu stanowiący zagrożenie. Skarżący podniósł także, iż w okolicy spornego budynku znajdują się inne zabudowania pochodzącego z tego samego okresu i zaprojektowane przez tego samego architekta, co do których wyrażono zgodę na przekształcenie. Zmiany były dokonywane np. w budynku Ministerstwa S. przy [...] (podwyższenie o dwie kondygnacje zmieniające dach na płaski), budynku O. przy ul. [...] (również podwyższony o dwie kondygnacje), czy też budynku C. przy ul. [...] (zdjęcia potwierdzające zmiany w okolicznej zabudowie zostały dołączone do akt sprawy). W okolicy zatem dopuszcza się zmiany i przekształcenia budynków z tego samego okresu historycznego będące wynikiem projektu jednego architekta. Stąd też nie jest możliwa, w ocenie skarżącego, do zaakceptowania sytuacja, gdy z nieznanych przyczyn dopuszcza się duże zmiany budynków sąsiadujących, a jednemu z budynków znajdującego się między nimi nie zezwala się na niewielką zmianę w celu zaadaptowania poddasza na cele mieszkaniowe. Rozstrzygnięcia I i II instancji należy uznać, zdaniem skarżącego, za całkowicie dowolne, przekraczając granice uznania administracyjnego i w sposób oczywisty pomijające słuszny interes obywateli. Budzi nadto wątpliwości uzasadnienie zaskarżonego postanowienia. Brak wskazania przez organ faktów, które uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Analizując przedmiot sprawy organ poprzestał jedynie na przytoczeniu historii omawianego budynku oraz budynków położonych w okolicy, natomiast w żaden sposób nie przeniósł warunków wskazanych we wniosku inwestora do rzeczywistych wymiarów budynku. W rozstrzygnięciu powołał się na przepis art. 4 pkt. 2,3,6 ustawy o ochronie zabytków, zgodnie z którym ochrona zabytków polega, w szczególności na podejmowaniu przez organy administracji publicznej działań mających na celu zapobieganie zagrożeniom mogących spowodować uszczerbek dla wartości zabytków, udaremnienie niszczenia i niewłaściwego korzystania z zabytków. Organ przy tym nie wyjaśnił w jaki sposób zmiany planowane przez inwestora mogłyby chociaż w najmniejszym stopniu spowodować zniszczenie budynku, a co za tym idzie zmniejszyć jego historyczną wartość. Wobec tego motywy rozstrzygnięcia pozostają dla skarżącego niejasne. To zaś sprawia, że uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia nie spełnia nawet w minimalnym zakresie funkcji perswazyjnej, tak istotnej dla wykonania ostatecznego postanowienia, w szczególności gdy jest ono niekorzystne dla strony. W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skarga nie została oparta na uzasadnionych podstawach. Wojewódzkie sądy administracyjne w oparciu m. in. o art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. uprawnione są do dokonywania kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oceny legalności zaskarżonych aktów Sąd dokonuje poprzez ustalenie, czy podjęto je zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego oraz czy prawidłowo zastosowano i zinterpretowano normy prawa materialnego. Należy nadto zauważyć, iż w myśl art. 134 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd, dokonując oceny legalności zaskarżonego postanowienia w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy doszedł do przekonania, że skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżone postanowienie Ministra nie naruszyło przepisów obowiązującego prawa w stopniu skutkującym koniecznością wyeliminowania go z obrotu prawnego. Na wstępie podkreślenia wymaga, iż w myśl art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzje o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych formami ochrony zabytków, o których mowa w art. 7 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Stosownie do tej ostatniej jedną z form ochrony zabytków jest wpis do rejestru zabytków. Budynek objęty planowaną inwestycją znajduje się na terenie S. założenia urbanistycznego wpisanego do rejestru zabytków pod numerem [...] decyzją z dnia [...].07.1965 r. Ponadto mając na względzie, że zarówno budynek przy ul. [...], jak i zespół kamienic w zaułkach: [...] i [...], do którego należy przedmiotowy budynek, został ujęty w gminnej ewidencji zabytków Miasta W.. Nadto w myśl obowiązujących przepisów organ konserwatorski dokonujący uzgodnienia przedłożonego mu projektu decyzji o warunkach zabudowy musi uczynić to w ciągu 2 tygodni od daty doręczenia wystąpienia o uzgodnienie, o czym stanowi art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Niezajęcie stanowiska w tym terminie wywołuje ten skutek, że uzgodnienie uważa się za dokonane. W rozpatrywanej sprawie organ konserwatorski stanowisko negatywne zajął z zachowaniem wskazanego terminu - 2 tygodni (wystąpienie doręczone – [...].04.2013 r., a postanowienie I instancji wydane – [...].05.2013 r.). Prowadzenie dłuższego postępowania wyjaśniającego naraziłoby organ uzgadniający na upływ terminu do zajęcia stanowiska w sprawie, co prowadziłoby do skutku w postaci udzielenia milczącej zgody. Wobec tak krótkiego terminu na uzgodnienie, na wnioskodawcy oraz organie głównym spoczywał obowiązek właściwego, szczegółowego sprecyzowania na czym dokładnie zamierzona inwestycja miałaby polegać, w kontekście owej ochrony konserwatorskiej. Wyrazem tego winien być właściwy sposób sformułowania planowanego zamierzenia w przygotowanym projekcie decyzji o warunkach zabudowy, przedkładanym do uzgodnienia. Podkreślenia wymaga, że w rozpatrywanej sprawie inwestor do swego wniosku przedłożył ten sam opis techniczny, którym posłużył się uprzednio inny inwestor – M. M. i również spotkał się z odmową. Z projektu tego wynika, że obecny dach łamany na dłuższych powierzchniach ma zostać zastąpiony dachem o spadku do 15 %, co obrazuje przekrój poddasza A-A, odnosząc projektowany dach do linii dachu istniejącego. We wniosku inwestor wskazał, że adaptacja części powierzchni poddasza na cele mieszkaniowe wymagać będzie nieznacznego podwyższenia poddasza. W miejsce istniejącego poddasza projektuje się przebudowę z dachem o spadku 15 %. Bez znaczenia pozostaje przy tym kwestia obecnego stanu technicznego owego dachu, na co powołuje się skarżący. Konieczność jego remontu jest bezsporna, można jednak tego dokonać zachowując poddasze w kształcie jak obecnie. Jednakże inwestor wskazując na znaczne koszty z tym remontem związane, niejako w zamian oczekuje możliwości utworzenia tam dwóch lokali mieszkalnych, do realizacji którego to zamiaru konieczne staje się podniesienie dachu do spadku 15 %. Organy konserwatorskie natomiast, jako wyspecjalizowane w ochronie zabytków stwierdziły po analizie projektu decyzji, że w wyniku zamierzonych prac inwestora obecny dach mansardowy utraci swój charakter, co z punktu widzenia ochrony konserwatorskiej jest niedopuszczalne. Z przedłożonego do uzgodnienia dla tej inwestycji projektu decyzji o warunkach zabudowy wydanego na rzecz skarżącego nie wynika, by tak jak oświadczył na rozprawie skarżący, inwestycja ta nie spowodowała przekształcenia w kolejną kondygnację dachu mansardowego. W przedłożonym projekcie decyzji o warunkach zabudowy, który organy konserwatorskie uzgadniają wskazano bowiem, że powstanie dach trzyspadowy ze spadkami technologicznymi do 10 °. Jednocześnie zaznaczono, że planowane zamierzenie inwestycyjne polegało będzie na realizacji kolejnej, siódmej kondygnacji w miejsce dachu mansardowego, obecnie kryjącego mieszkania. Dodatkowe powierzchnie uzyskane z tej przebudowy przeznaczone będą na cele mieszkalne. Wobec tego zapisy przedłożonego do uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, wbrew oświadczeniu skarżącego złożonemu na rozprawie, nie wskazują na zachowanie owego dachu mansardowego w dotychczasowym kształcie. Do zmiany jego formy - w kontekście ochrony konserwatorskiej - zobowiązane były odnieść się organy uzgadniające, co w swych postanowieniach uczyniły. Jednocześnie wskazano skarżącemu, że Konserwator Zabytków działając zgodnie z art. 27 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, może wydać w formie pisemnej zalecenia konserwatorskie, które określą sposób korzystania z zabytku, jego zabezpieczenia i wykonania prac konserwatorskich, a także zakres dopuszczalnych zmian, które mogą być wprowadzone w zabytkowym budynku, na wniosek właściciela lub posiadacza zabytku. W tym stanie rzeczy, wydana odmowa uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla tej inwestycji nie nosi cech dowolności. Organy konserwatorsie obszernie i szczegółowo uzasadniły swe stanowisko z zachowaniem wymogów art. 11 K.p.a. O naruszeniu tego przepisu nie świadczy nieuwzględnienie argumentacji inwestora. Kierowały się zapisami przedłożonego im projektu decyzji o warunkach zabudowy i zasadnie przyjęły, że chroniona konstytucyjnie równość wobec prawa nie dotyczy równości wobec jego naruszeń. Konserwator Zabytków wyjaśnił dlaczego uważa, że zamierzona przez inwestora przebudowa poddasza – adaptacja na cele mieszkalne oraz wymiana dachu w budynku przy ul. [...] w W. będzie godziła w cele ochrony tego zabytkowego budynku, jako jednego z nielicznych ocalałych ze zniszczeń II wojny światowej. Organy konserwatorskie obu instancji przeanalizowały projekt decyzji o warunkach dla tej inwestycji i wnikliwie uzasadniły swe stanowisko. Z tego względu nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty naruszenia artykułów 7, 77 § 1 oraz 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 126 K.p.a., sformułowane w skardze. Z przytoczonych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł jak w sentencji.