IV SA/Wa 197/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: Joanna Dziedzic po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku N. Z. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata/radcy prawnego w sprawie ze skargi N. Z. i J. K. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie całkowitym, tj.: 1). zwolnić N. Z. od kosztów sądowych, 2). ustanowić radcę prawnego z urzędu, o którego wyznaczenie zwrócić się do Okręgowej Izby Radców Prawnych w W.. Po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w dniu 13 kwietnia 2011 r. wyroku oddalającego skargę N. Z. i J. K. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] grudnia 2010 r., skarżąca N. Z. zwróciła się z wnioskiem o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika (adwokata/radcy prawnego) w niniejszej sprawie. Z informacji zawartych w formularzu wniosku wynika, iż skarżąca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z mężem. Źródłem utrzymania wnioskodawczyni i jej męża są świadczenia emerytalne w łącznej wysokości 2877 zł netto miesięcznie. Z rubryki 7 dotyczącej stanu majątkowego wynika, iż skarżąca poza domem o pow. 76 m2 nie posiada żadnego innego majątku, zgromadzonych środków finansowych, ani przedmiotów wartościowych. Uzasadniając swój wniosek skarżąca wskazała, iż nie jest w stanie poniesienie kosztów związanych z sporządzeniem i wniesieniem skargi kasacyjnej, bowiem jej sytuacja materialna jest trudna. Wnioskodawczyni oświadczyła, iż na stałe została zaliczona do II grupy inwalidzkiej. Ze względu na podeszły wiek (76 lat) i doznane po wypadku urazy, zmuszona jest oprócz bieżących wydatków pokrywać koszty stałego leczenia i rehabilitacji. Na wezwanie do uzupełnienia przedmiotowego wniosku skarżąca w piśmie z dnia 3 czerwca 2011 r. podniosła, iż nie posiada rachunków bankowych, dowodem czego jest załączony oryginał przekazu pocztowego potwierdzający, iż świadczenie uzyskiwane z ZUS Oddział w O. wypłacane jest jej oraz jej małżonkowi osobiście. Ponadto wnioskodawczyni wskazała, iż kosztami jakie miesięcznie ponosi są koszty utrzymania domu takiej jak: energia elektryczna, woda, wywóz nieczystości, podatki, ubezpieczenia, abonament telefoniczny, bieżące remonty, opłata za transport do lekarza na rehabilitację oraz koszty leczenia. Łączna kwota miesięcznych wydatków wynosi ok. 1500 zł. Wśród wydatków koniecznych skarżąca nie uwzględniła kosztów wyżywienia oraz odzieży. Rozpoznając wniosek, stwierdzono co następuje: Na gruncie obowiązujących regulacji prawnych obowiązuje zasada, według której koszty sądowe jak również koszty wynagrodzenia fachowego pełnomocnika pokrywa strona dochodząca swych roszczeń. Jednakże przepisy postępowania sadowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nieposiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. W rozpatrywanej sprawie wniosek skarżącej dotyczy obu instytucji prawa pomocy tj. zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika. Ze względu na tak określone granice wniosku, skarżąca powinna udowodnić, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego. Do wykazania tej okoliczności zobowiązuje ją przepis art. 246 § 1 pkt 1 ustawy P.p.s.a. Stan majątkowy, dochodowy i rodzinny skarżącej opisany we wniosku złożonym na urzędowym formularzu PPF oraz piśmie z dnia 3 czerwca 2011 r. uzasadnia przyznanie jej prawa pomocy we zakresie całkowitym. Udowodniła ona bowiem, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego. Należy mieć na uwadze, iż jedynym dochodami skarżącej oraz jej męża są świadczenia emerytalne w łącznej wysokości 2877 zł miesięcznie. Dochód ten w całości przeznaczany jest na pokrycie kosztów utrzymania domu, leczenia oraz bieżących wydatków. Zestawiając wysokość kosztów sądowych związanych z wniesieniem skargi kasacyjnej z wysokością środków finansowych, którymi skarżąca dysponuje na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych, mając także na uwadze, że skarżąca nie posiada oszczędności, przedmiotów wartościowych, ani majątku, który może stanowić dodatkowe źródło dochodów, należało uznać, że spełnia ona przesłankę z art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Uiszczenie przez skarżącą kosztów sądowych oraz kosztów ewentualnego zastępstwa procesowego, mając na uwadze wysokość uzyskiwanych przez nią dochodów, wobec ponoszonych kosztów utrzymania oraz stałego leczenia, mogłoby skutkować brakiem możliwości zaspokojenia jej niezbędnych potrzeb życiowych. Z tych względów na podstawie art. 245 i 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.