IV SA/Wa 1981/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant ref. staż. Renata Puchalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi M. M. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy - oddala skargę - Postanowieniem z dnia [...] października 2011 r. nr [...] Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, wydanym na podstawie art.139 §1 pkt 1 w związku z art.144 kpa, art. 62 kpa oraz art. 60 ust.1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 sierpnia 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, po rozpatrzeniu zażalenia M. M., utrzymał w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z dnia [...]grudnia 2009 r. o odmowie uzgodnienia w zakresie ochrony przyrody projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, studni i bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe na terenie działek oznaczonych w ewidencji gruntów nr [...] i [...] położonych w miejscowości S., gmina L.. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, iż wnioskiem z dnia [...] listopada 2009 r. Burmistrz L. zwrócił się o uzgodnienie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla opisanej powyżej inwestycji. Organ pierwszej instancji odmawiając uzgodnienia, wskazał, że planowana inwestycja pozostaje w sprzeczności z § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] marca 2005 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego ( Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [..], poz. [...]), bowiem narusza zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Planowana inwestycja położona jest na terenie [...] Parku Krajobrazowego i na obszarze Natura 2000 Dolina D. ( kod [...]). W zażaleniu M.M. podniosła, iż planowana inwestycja będzie stanowić dom letniskowy, na przyległych działkach w okolicach zakola B. istnieją już zabudowania. Organ odwoławczy stwierdził, iż akta sprawy wskazują, że postanowienie organu pierwszej instancji jest prawidłowe, a zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W przedmiotowej sprawie ma bowiem 'zastosowanie zakaz lokalizowania w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Z analizy map ogólnodostępnych map na portalu internetowym - Geoportal - wynika, że działki nr [...] i [...] przeznaczone pod zainwestowanie, położone w miejscowości S., gm. L. w całości znajdują się w pasie szerokości 100 m od linii brzegu, rzeki U., stanowiącej dorzecze rzeki B.. Linia zabudowy dla planowanej inwestycji została wyznaczona w sposób dopuszczający zabudowę w odległości mniejszej niż 100 metrów od linii brzegu starorzecza rzeki B.. Planowany do realizacji budynek mieszkalny jednorodzinny nie należy do obiektów wyłączonych z zakazu zabudowy. Nie kwalifikuje się bowiem do obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej, jak również nie dotyczy wykonywania zadań na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa, prowadzenia akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym, czy realizacji inwestycji celu publicznego ( art. 17 ust. 2 u.o.p.). W przedmiotowym przypadku nie zachodzą przypadki wymienione w § 3 ust. 3 rozporządzenia Wojewody [...] z dnia [...] marca 2005 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowe wyłączające zakaz budowania obiektów budowlanych w pasie o szerokości 100 metrów od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych. Organ podkreślił, iż bez wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie są kwestie związane z zabudowaniami realizowanymi na działkach sąsiednich. Organ wskazał, iż planowana inwestycja narusza również w § 3 ust. 3 ww. rozporządzenia, z którego wynika zakaz likwidowania i niszczenia zad rzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, jeżeli nie wynikają z potrzeby ochrony przeciwpożarowej lub zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych. Z map Geoportalu zamieszczonych na stronie internetowej wynika, że w granicach nieprzekraczalnej linii zabudowy na działkach nr [...] i [...] znajduje się zadrzewienie, o którym mowa w powołanym wyżej § 3 ust. 3 rozporządzenia. Ustawa o ochronie przyrody co prawda nie definiuje osobno zadrzewienia śródpolnego, jednak jest to zadrzewienie w znaczeniu zdefiniowanym w art. 5 pkt 27 tej ustawy znajdujące się wśród pól, przez które należy rozumieć pojedyncze drzewo lub krzewy rosnące wśród pól, jak i ich skupiska w rozumieniu definicji ustawowej i nie ma znaczenia, czy pochodzą z samosiewu i czy znalazły odzwierciedlenie w ewidencji gruntów ( wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 marca 2011r., IV SA/Wa 211/11). Wystarcza potencjalna możliwość wycięcia tego drzewostanu na skutek realizacji przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. W skardze na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącej M.M. podniósł, iż organ w uzasadnieniu rozstrzygnięcia potwierdził, że na sąsiednich działkach istnieją domy letniskowe i miejscowy plan gminy L. obowiązujący do 2002 roku teren ten przeznaczał pod zabudowę letniskową. Fakty te zdaniem organu nie mają wpływu na odmowę uzgodnienia, powołując się na rozporządzenie Wojewody [...] w sprawie [...] Parku Krajobrazowego. Zdaniem pełnomocnika w tym przypadku rozstrzygnięcie organu oparte jest na przesłance, że rozporządzenie Wojewody [...] z roku 2005 działa wstecz, bowiem obejmuje działki nabyte przed końcem okresu, w którym plan zabudowy przestrzennej przeznaczył je do zabudowy letniskowej. Podniósł nadto, ¡ż zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego II OSK 1587/10 budowa domu jednorodzinnego nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc te same argumenty co w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., dalej p.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.) decyzję o warunkach zabudowy wydaje właściwy organ po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 tej ustawy w związku z art. 64 ust. 1, w tym z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska w odniesieniu do innych niż wymienione w pkt 7 obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Treść wymienionego pkt 7 odnosi do obszarów położonych w granicach parku narodowego i jego otuliny. Trafnie stwierdziły organy obu instancji, iż w tej konkretne sprawie wskazane powyżej przepisy mają zastosowanie, gdyż działki nr ew. [...] i [...], położone w miejscowości S., gminie L., przewidziane pod planowaną inwestycję położone są w granicach [...] Parku Krajobrazowego. Według art. 16 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody ( Dz. U. Nr 92, poz. 880 ze zm.) park krajobrazowy obejmuje obszar chroniony ze względu na wartości przyrodnicze, historyczne, kulturowe oraz walory krajobrazowe w celu zachowania, popularyzacji tych wartości w warunkach zrównoważonego rozwoju. W art. 17 ust.1 pkt 1-14 ustawodawca określił katalog zakazów jakie mogą być wprowadzone na terenie parku krajobrazowego. Katalog ten w pkt 7 przewiduje zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Zakaz ten został powtórzony w rozporządzeniu nr [..] Wojewody [...] z dnia [...] marca 2005 r. w sprawie [..] Parku Krajobrazowego ( opubl. w Dz. Urz. Województwa [...] Nr [...], poz. [..] ze zm.) wydanym na podstawie delegacji zawartej w art. 16 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody. Z przedłożonych Sądowi akt administracyjnych wynika, iż inwestycja objęta wnioskiem inwestora planowana jest do realizacji na działkach nr ew. [...] i [...] w odległości mniejszej niż 100 metrów od linii brzegów rzeki U., stanowiącej starorzecze rzeki B.. Pełnomocnik skarżącej okolicznościom tym nie zaprzecza, a to oznacza, że organy uzgadniające obu instancji prawidłowo ustaliły rzeczywisty stan faktyczny sprawy. W tych warunkach zgodzić się ze stanowiskiem organów uzgadniających obu instancji, że przedmiotowa inwestycja w związku z zakazem wynikającym z § 3 ust. 1 pkt 7 ww. rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] nie może być zrealizowana, skoro ma być ona wykonana w pasie 100 metrów od linii brzegu rzeki. Ponadto planowany do budowy budynek domu jednorodzinnego ( niezależnie od jego charakteru - domu letniskowego, czy też domu całorocznego ) nie można zaliczyć do wyjątków wyłączających zastosowanie tego zakazu, gdyż na pewno, jak słusznie stwierdziły organu uzgadniające, nie jest on obiektem służącym turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej, Prawidłowo również organy obu instancji wskazały, iż w tym konkretnym przypadku nie ma zastosowania § 3 ust. 3 tego rozporządzenia, w myśl którego zakaz z § 3 ust.1 pkt 7 nie dotyczy obowiązujących w dniu wejścia w życie w niniejszego rozporządzenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Plan zagospodarowania Miasta i Gminy L. obejmujący również teren planowanej inwestycji obowiązywał bowiem do dnia [...] grudnia 2002 r., a więc utracił moc przed dniem 29 marca 2005 r. - datą wejścia w życie rozporządzenia nr [...] Wojewody [...]. Wobec powyższego trafnie stwierdził organ odwoławczy, wbrew zarzutom skargi, iż w sprawie nie miało znaczenia, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego do dnia [..] grudnia 2002 r. przewidywały na terenie działek, stanowiących własność skarżących, zabudowę letniskową. Podkreślenia wymaga, iż organy administracyjne zgodnie z zasadą praworządności określoną w art. 6 kpa, znajdującą odzwierciedlenie w art. 7 Konstytucji RP, orzekają na podstawie prawa obowiązującego w dniu wydawania orzeczenia. Oznacza to, że organy dokonując uzgodnienia warunków zabudowy przedstawionych w projekcie decyzji Burmistrza L. nie mogły brać pod uwagę ustaleń nieobowiązującego od dnia [...]stycznia 2003 roku planu miejscowego Miasta i Gminy L.. Obowiązkiem tych organów było wydane postanowienia oprzeć na przepisach obowiązujących w dacie ich wydania, co też prawidłowo uczyniły. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę jako niezasadną na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił.