IV SA/Wa 1985/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Groński (spr.), Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Magdalena Durzyńska, Protokolant ref. staż. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 października 2015 r. sprawy ze skargi H. A. K. na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia odwołania oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] lipca 2014 r., znak: [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, działając w oparciu o art. 58 § 1 i 2 oraz art. 59 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j. t. Dz. U. z 2013r. poz. 267 ze zm., dalej: “kpa"), art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 stycznia 2014 r. o zmianie ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014 r. poz. 183) i art. 513 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. poz. 1650 oraz Dz. U. z 2014r. poz. 463) po rozpatrzeniu wniosku obywatela [...]- pana K. A. o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] orzekającej o wydaleniu go z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pod konwojem, zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i państw obszaru Schengen oraz określeniu okresu tego zakazu na 3 lata od dnia wydania decyzji, odmówił przywrócenia terminu do złożenia odwołania. Ze stanu faktycznego ustalonego przez organ wynika, że wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] Komendant Placówki Straży Granicznej w P. wystąpił do Wojewody [...] o wydanie decyzji o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pana K. A.(dalej: jako "skarżący"). Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2013 r. nr [...] orzekł o wydaleniu skarżącego pod konwojem, zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i państw obszaru Schengen oraz określeniu okresu tego zakazu na 3 lata od dnia wydania decyzji. W dniu [...] września 2013 r., skarżący złożył w ustawowym terminie odwołanie od ww. rozstrzygnięcia do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, który decyzją z dnia [...] października 2013 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W toku ponownego rozpatrywania sprawy przez organ I instancji cudzoziemiec upoważnił swoją żonę – D. S. do reprezentowania go w sprawie, w tym odbioru korespondencji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] orzekł o wydaleniu skarżącego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pod konwojem, zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i państw obszaru Schengen oraz określeniu okresu tego zakazu na 3 lata od dnia wydania decyzji. Decyzja została skierowana do pełnomocnika strony, pani D. S. i w dniu [...] lutego 2014 r. odebrana przez jej dorosłego domownika (matkę, panią J. S.). W dniu [...] lutego 2014 do [...] Oddziału Straży Granicznej wpłynęło pisemne oświadczenie cudzoziemca, iż cofa pełnomocnictwo udzielone pani D. S. W dniu [...] lutego 2014r, pani J. S. wniosła we własnym imieniu odwołanie od ww. decyzji, zatytułowane "zażalenie", wobec czego postanowieniem z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] organ stwierdził niedopuszczalność odwołania pani J. S. W dniu [...] lutego 2014 r. skarżący ponownie upoważnił panią D. S. do reprezentowania go we wszelkich sprawach związanych z jego osobą. W dniu [...] lutego 2014 r. skarżący złożył za pośrednictwem Wojewody [...] do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców odwołanie od ww. decyzji Wojewody [...] oraz wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania skarżący wskazał, iż w dniu [...] stycznia 2014 r. osoba pracująca w Ewidencji w Strzeżonym Ośrodku dla Cudzoziemców w K. poinformowała go oraz jego żonę, że nie ma sensu się odwoływać, gdyż jest to warunek konieczny, jeżeli chce, aby mogła zostać rozpoczęta na podstawie Rozporządzenia Rady [...] kolejna procedura wszczęcia postępowania w sprawie nadania mu statusu uchodźcy w B., a ponadto Straż Graniczna namawiała go do złożenia wniosku do B. i informowała, że strona [...] wyraziła zgodę na przyjęcie go. Wnioskodawca wskazał, że nie został poinformowany w toku postępowania jakie obowiązki i prawa na nim ciążą, co jest niezgodne z art. 10 ustawy o cudzoziemcach. Nie wiedział zatem co ma dokładnie zrobić, czy się odwołać, czy nie, aby mieć możliwość życia z żoną w [...]. Dodatkowo uchybienie terminowi nastąpiło, ponieważ nie był świadom swoich praw, myślał, że ma 30 dni na odwołanie, jak w poprzedniej decyzji, którą otrzymał od Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. W piśmie procesowym z dnia [...] marca 2014r. nowy pełnomocnik skarżącego adwokat P. O. uzupełnił wniosek o przywrócenie terminu podnosząc, iż jest ono uzasadnione naruszeniem art. 10 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach ze względu na brak pouczenia wnioskodawcy w zrozumiałym dla niego języku o sposobie i terminie wniesienia środka odwoławczego oraz naruszeniem szeregu przepisów o doręczeniach, co skutkowało faktycznym niedoręczeniem stronie decyzji. Uzasadniając powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącego wskazał m.in., że w dniu [...] lutego 2014 r. żona wnioskodawcy przyjechała wraz z rodzicami i bratem do Strzeżonego Ośrodka dla Cudzoziemców w K. z gotowym projektem dokumentu odwołania pełnomocnictwa i wówczas dokument ten podpisał pan K. A. Wnioskodawca wielokrotnie próbował przekazać dokument strażnikom Ośrodka oraz innym jego pracownikom, jednak został on przyjęty dopiero w dniu [...] lutego 2014r. Następnie pełnomocnik skarżącego nadesłał uwierzytelnione kopie pisemnych oświadczeń pani D. S., jej rodziców i brata, w celu uwiarygodnienia podniesionej we wniosku o przywrócenie terminu okoliczności wypowiedzenia przez zainteresowanego pełnomocnictwa żonie w dniu [...] lutego 2014r. W dniu [...] czerwca 2014 r. do organu wpłynęło kolejne pismo procesowe pełnomocnika strony, w którym wniósł on o zwrócenie się do Strzeżonego Ośrodka dla Cudzoziemców w K. z zapytaniem, czy posiada nagranie z zapisu monitoringu z dnia [...] stycznia 2014 r., na którym zarejestrowana jest rozmowa pana K. A. z funkcjonariuszami Ośrodka oraz o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dołączonej do pisma procesowego kserokopii oświadczenia pani D. S., na ww. okoliczności. Odmawiając przywrócenia terminu organ powołał obowiązujące przepisy prawa i podniósł, że kierując się zasadą określoną w art. 40 § 2 kpa organ I instancji był zobligowany do doręczania wszelkiej korespondencji, skierowanej do pana K. A., jego pełnomocnikowi, tj. pani D. S. Do dnia wydania zaskarżonej decyzji, tj. [...] stycznia 2014r. i doręczenia jej w dniu [...] lutego 2014r. pełnomocnikowi strony na zasadzie określonej w art. 43 kpa nie wpłynęło do Wojewody [...] pismo informujące o cofnięciu przez skarżącego pełnomocnictwa żonie, a przesłanie decyzji bezpośrednio do strony stanowiłoby naruszenie art. 40 § 2 kpa i skutkowałoby stwierdzeniem, że decyzja nie została doręczona zgodnie z zasadami określonymi w rozdziale 8 kpa. Ustosunkowując się do problemu daty odwołania pełnomocnictwa organ wskazał, że żona skarżącego odwiedzała go zarówno w dniu [...] lutego 2014 r., jak i w dniu [...] lutego 2014 r. natomiast administracji Strzeżonego Ośrodka nie jest znany termin przekazania cudzoziemcowi przez żonę pisma zawierającego oświadczenie o wypowiedzeniu pełnomocnictwa. Odnosząc się do wniosku o przeprowadzenie dowodu z nagrania wideo z dnia [...] lutego 2014 r. obrazującego spotkanie wnioskodawcy oraz jego żony i jej rodziny na okoliczność daty oraz faktu przekazania wnioskodawcy projektu dokumentu wypowiedzenia pełnomocnictwa oraz jego podpisania przez wnioskodawcę organ wskazał, że nie kwestionuje tego, iż w ww. dniu mogło mieć miejsce podpisanie przez stronę oświadczenia o cofnięciu żonie pełnomocnictwa, rezygnacji ze składania odwołania i prośby o przekazanie do B. Zauważył jednak, iż organ I instancji nie będąc poinformowanym o powyższej okoliczności pisemnie lub do protokołu (przez stronę lub przez jej pełnomocnika) był zobligowany do traktowania pani D. S., jako pełnomocnika męża i przesyłania wszelkiej korespondencji skierowanej do strony, do niej na zasadzie określonej w art. 40 § 2 kpa. Podsumowując organ stwierdził, iż decyzja Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2014r. nr [...], wydana w sprawie wydalenia pana K. A. z terytorium Polski została doręczona w dniu [...] lutego 2014 r., zgodnie z zasadami określonymi w ustawie o cudzoziemcach i Kodeksie postępowania administracyjnego. Zatem termin do złożenia odwołania od decyzji upłynął w dniu [...] lutego 2014 r., a odwołanie od ww. decyzji zostało sporządzone w dniu [...] lutego 2014 r. i złożone bezpośrednio w siedzibie organu I instancji w dniu [...] marca 2014 r., a zatem z uchybieniem terminu do jego złożenia. W ocenie organu strona nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do złożenia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...]. Organ zauważył, że skarżący nie jest konsekwentny w podanych przyczynach uchybienia terminu do złożenia odwołania a ponadto wyjaśnienia zainteresowanego co do niepouczenia go przez organy o trybie i terminie złożenia odwołania są niewiarygodne, gdyż pozostają w sprzeczności z materiałem dowodowym. Podkreślił, że wbrew twierdzeniu strony, a także jej pełnomocnika skarżący w dniu [...] sierpnia 2013 r., tj. w dniu zatrzymania go otrzymał w języku dla niego zrozumiałym ([...]) pouczenie o zasadach, trybie postępowania, przysługujących mu prawach i ciążących na nim obowiązkach "w związku z wydaniem decyzji o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej", zgodnie z zasadą nałożoną na organy przez art. 10 powołanej ustawy o cudzoziemcach. Skarżący potwierdził własnoręcznym podpisem odbiór ww. pouczenia. Organ zaznaczył, że pouczenie, które otrzymał zainteresowany, w części zatytułowanej "prawa cudzoziemca" (pkt 20) zawiera informację, iż: "Na podstawie art. 143 ust. 2 w związku z art. 143 ust. 1 ustawy cudzoziemiec ma prawo złożyć odwołanie od decyzji do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców za pośrednictwem wojewody, który decyzję wydał w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia". Nie może zatem skarżący oraz jego pełnomocnik skutecznie powoływać się na okoliczność niepouczenia strony przez organy o możliwości, trybie i terminie złożenia odwołania od decyzji Wojewody [...] wydanej w sprawie wydalenia go, gdyż zarzut ten pozostaje w sprzeczności ze stanem faktycznym. Należy dodatkowo zauważyć, iż skarżący w niniejszym postępowaniu dotyczącym wydalenia go już raz skorzystał z prawa złożenia odwołania od decyzji wydanej w I instancji w ustawowym terminie składając odwołanie od pierwszej decyzji Wojewody [...] wydanej w dniu [...] września 2013 r. nr [...]. Ustosunkowując się do drugiej ze wskazanych przez stronę przyczyn uchybienia terminowi do złożenia odwołania, organ zaprzeczył, aby funkcjonariusze Straży Granicznej namawiali skarżącego do nieskładania odwołania. Organ wskazał, że z informacji uzyskanych ze Strzeżonego Ośrodka dla Cudzoziemców w K. wynika, iż podczas rozmów z cudzoziemcem nie sugerowano mu, aby nie składał odwołania od decyzji Wojewody [...], a decyzja nie została doręczona przez administrację Ośrodka cudzoziemcowi, ponieważ posiadał wówczas pełnomocnika. Ponadto organ zauważył, że w postępowaniu dotyczącym wydalenia zainteresowany był reprezentowany przez żonę, która miała możliwość korzystania we własnym zakresie z konsultacji prawnych, co zresztą czyniła. Odnosząc się do zarzutu utrudniania przekazania pisma zawierającego odwołanie pełnomocnictwa organ zauważył, że żona pana K. A. odwiedzała go zarówno w dniu [...] lutego 2014r., jak i w dniu [...] lutego 2014r., i administracji Strzeżonego Ośrodka nie jest znany termin przekazania cudzoziemcowi przez żonę cudzoziemca oświadczenia o rezygnacji z pełnomocnika. Z dokumentacji posiadanej przez Strzeżony Ośrodek wynika, że cudzoziemiec ww. oświadczenie przekazał administracji ośrodka dopiero w dniu [...] lutego 2014 r., o czym świadczą podpis i daty na oświadczeniu. Organ uznał, że sama okoliczność podpisania przez skarżącego w dniu [...] lutego 2014 r. oświadczenia o rezygnacji z reprezentowania go przez żonę, rezygnacji ze składania odwołania i prośby o przekazanie go do B. nie świadczy o tym, iż zainteresowany przed dniem [...] lutego 2014 r. faktycznie podejmował próby przekazania ww. oświadczenia pracownikom Strzeżonego Ośrodka. Powyższe postanowienie z dnia [...] lipca 2014 r., znak: [...] zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez skarżącego, który zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie: - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 kpa tzn. zasady prawdy materialnej w postępowaniu administracyjnym obligującej organ administracji do wyczerpującej analizy stanu faktycznego sprawy oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego; - art. 9 kpa w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach oraz art. 10 § 1 kpa poprzez niewykonanie nałożonego na organ administracji obowiązku pouczenia cudzoziemca w języku dla niego zrozumiałym o zasadach i trybie postępowania oraz o przysługujących mu prawach i ciążących na nim obowiązkach, co w konsekwencji pozbawiło stronę prawa czynnego udziału w postępowaniu w sprawie; - art. 8 w zw. z art. 11 kpa, tzn. zasady ochrony zaufania strony postępowania do organu rozpoznającego jej sprawę, której urzeczywistnieniu służy m.in. obowiązek wyjaśniania przesłanek ukierunkowujących załatwienie sprawy administracyjnej w określony sposób, poprzez dopuszczenie do wskazanych powyżej uchybień procesowych. W uzasadnieniu skarżący ponownie podniósł, że pracownicy Strzeżonego Ośrodka dla Cudzoziemców w K. namawiali go do nieskładania odwołania od decyzji oraz do wypowiedzenia pełnomocnictwa udzielonego żonie, w związku z czym w dniu [...] lutego 2014 r. żona przyjechała wraz z rodzicami oraz bratem do Strzeżonego Ośrodka dla Cudzoziemców z gotowym projektem powyżej wymienionych dokumentów, które zostały podpisane przez skarżącego. Podniósł, że próbował ten dokument przekazać wielokrotnie strażnikom oraz innym pracownikom Ośrodka, jednakże został on przyjęty dopiero w dniu [...] lutego 2014 r. Skarżący podkreślił przy tym, że bardzo ważnym faktem jest, iż nie wiedział jaki jest termin do wniesienia odwołania. Wskazał, że po raz pierwszy zapoznał się z terminem oraz sposobem wniesienia odwołania dopiero po konsultacji z prawnikiem z [...] z siedzibą w W. w dn. [...] lutego 2014 r. Skarżący zauważył, że sprawa toczy się bardzo długo w związku z czym wydawało mu się, że przysługuje mu 30-dniowy termin do wniesienia odwołania. Skarżący zaznaczył, że nie był świadomy uchybienia terminowi, gdyż o możliwości złożenia odwołania dowiedział się dopiero w dniu [...] lutego 2015 r., a niedopełnienie przez organ obowiązku udzielenia tej informacji stanowi - w jego ocenie - naruszenie art. 9 kpa. Skarżący zauważył także, iż w czasie toczącego się postępowania przebywał w Strzeżonym Ośrodku dla Cudzoziemców i czuł presję ze strony pracowników Ośrodka. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014, poz. 1647) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. (dalej: ppsa) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Zgodnie z art. 58 § 1 kpa, w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Stosownie do art. 58 § 2 kpa, prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Powołane przepisy uzależniają przywrócenie terminu od łącznego spełnienia czterech przesłanek, tj. 1) wniesienia przez zainteresowanego wniosku (prośby) o przywrócenie terminu, 2) dochowania 7 - dniowego terminu (nieprzywracalnego) do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu, 3) uprawdopodobnienia przez osobę zainteresowaną braku swojej winy, 4) dopełnienia wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony termin. Kontrolując prawidłowość rozstrzygnięcia wydanego przez organ Sąd uznał, że w niniejszej sprawie nie została spełniona przesłanka uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu przedmiotowego terminu. Okoliczności wskazane we wniosku skarżącego nie uzasadniały przywrócenia ww. terminu. Z utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że oceniając brak winy w uchybieniu terminu, organ administracji publicznej powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Brak winy strony zachodzi tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie terminu nie jest natomiast możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Podkreślenia wymaga również, że usprawiedliwieniem dla uchybienia terminu nie może być również nieznajomość prawa. W pierwszej kolejności należy podzielić stanowisko organu o skutecznym doręczeniu decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] pełnomocnikowi skarżącego. Jak wynika z akt sprawy skarżący w piśmie z dnia [...] listopada 2013 r. upoważnił swoją żonę – D. S. do reprezentowania go w sprawie, w tym odbioru korespondencji (k. 60 akt administracyjnych). W związku z powyższym, zgodnie z wymogiem określonym w art. 40 § 2 kpa ww. decyzja Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2014r. nr [...] o wydaleniu skarżącego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pod konwojem, zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i państw obszaru Schengen oraz określeniu okresu tego zakazu na 3 lata od dnia wydania decyzji, została skierowana do pełnomocnika - pani D. S. i w dniu [...] lutego 2014 r. odebrana przez dorosłego domownika (matkę, panią J. S.). Podkreślenia przy tym wymaga, że do dnia wydania zaskarżonej decyzji, tj. [...] stycznia 2014 r. i doręczenia jej w dniu [...] lutego 2014 r. pełnomocnikowi strony do Wojewody [...] nie wpłynęło pismo informujące o cofnięciu przez skarżącego pełnomocnictwa żonie. Nie ulega bowiem wątpliwości, że dopiero w dniu [...] lutego 2014 do [...] Oddziału Straży Granicznej wpłynęło pisemne oświadczenie cudzoziemca, iż cofa pełnomocnictwo udzielone pani D. S. (k. 119 akt administracyjnych). Jednocześnie bez znaczenia dla skuteczności doręczenia ww. decyzji jest informacja o ewentualnym wcześniejszym podpisaniu pisma zawierającego cofnięcie pełnomocnictwa. Z akt administracyjnych wynika bowiem, że żona skarżącego odwiedzała go zarówno w dniu [...] lutego 2014 r. oraz w dniu [...] lutego 2014 r., jednakże – co najistotniejsze - administracji Strzeżonego Ośrodka nie był znany termin przekazania skarżącemu przez żonę pisma zawierającego oświadczenie o cofnięciu pełnomocnictwa. W rezultacie organ I instancji nie będąc poinformowanym o powyższej okoliczności pisemnie lub do protokołu (przez stronę lub przez jej pełnomocnika) był zobligowany do traktowania pani D. S., jako pełnomocnika męża i przesyłania jej wszelkiej korespondencji zgodnie z wymogiem określonym w art. 40 § 2 kpa. Organ słusznie zatem uznał, że sama okoliczność podpisania przez skarżącego w dniu [...] lutego 2014r. oświadczenia o rezygnacji z reprezentowania go przez żonę, nie ma w tej sprawie znaczenia procesowego, skoro informacja ta nie została skutecznie przekazana pracownikom Ośrodka, a w konsekwencji organowi. Brak jest także jakichkolwiek dowodów na poparcie zarzutów skarżącego o odmowie lub utrudnianiu odebrania oświadczenia o wypowiedzeniu pełnomocnictwa żonie przez pracowników Ośrodka. O braku winy w uchybieniu terminu nie może także świadczyć rzekome namawianie przez pracowników Strzeżonego Ośrodka do nie składania odwołania. Abstrahując od braku jakichkolwiek dowodów na poparcie tych twierdzeń należy wskazać, że pracownicy Ośrodka nie są zobowiązani do udzielania jakichkolwiek porad czy wskazówek dotyczących czynności procesowych podejmowanych przez cudzoziemca, który samodzielnie decyduje o podejmowanych działaniach. W ocenie Sądu nie ulega także wątpliwości, że skarżący był - wbrew zarzutom - poinformowany o przysługujących mu prawach i obowiązkach, także w zakresie terminu do wniesienia odwołania od zaskarżonej decyzji administracyjnej o jego wydaleniu z terytorium RP. Wynika to m. in. z faktu, że skarżący w dniu [...] sierpnia 2013 r. otrzymał w języku dla niego zrozumiałym ([...]) pouczenie o zasadach, trybie postępowania, przysługujących mu prawach i ciążących na nim obowiązkach "w związku z wydaniem decyzji o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej", zgodnie z zasadą nałożoną na organy przez art. 10 powołanej ustawy o cudzoziemcach. Skarżący potwierdził własnoręcznym podpisem odbiór ww. pouczenia, które w części zatytułowanej "prawa cudzoziemca" (pkt 20) zawiera informację, iż: "Na podstawie art. 143 ust. 2 w związku z art. 143 ust. 1 ustawy cudzoziemiec ma prawo złożyć odwołanie od decyzji do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców za pośrednictwem wojewody, który decyzję wydał w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia" (por. k. 82 akt administracyjnych sprawy nr [...]). Nie bez znaczenia jest również fakt, że skarżący odwoływał się w ustawowym terminie od tożsamej procesowo decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2013 r. nr [...], w której także zawarte było odpowiednie pouczenie. Ponadto żona, jako obywatel polski, prowadząca sprawy męża powinna posiadać odpowiednią wiedzę w zakresie terminu do wniesienia odwołania od decyzji administracyjnej, gdyż wymaga tego od niej zasada starannego działania pełnomocnika obdarzonego zaufaniem przez stronę postępowania administracyjnego. Wobec powyższego jako niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 9 kpa w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach oraz art. 10 § 1 kpa poprzez niewykonanie nałożonego na organ administracji obowiązku pouczenia cudzoziemca w języku dla niego zrozumiałym o zasadach i trybie postępowania oraz o przysługujących mu prawach i ciążących na nim obowiązkach, co w konsekwencji pozbawiło stronę prawa czynnego udziału w postępowaniu w sprawie. Ponadto wskazany przez skarżącego zarzut niepoinformowania go o samym fakcie uchybienia terminowi jest całkowicie pozbawiony znaczenia dla oceny braku winy tego uchybienia. Kwestia ta bowiem mogłaby mieć wpływ na ocenę zachowania przez stronę 7 dniowego terminu do złożenia samej prośby o przywrócenie terminu liczonego od daty ustania przyczyny uchybienia. Tymczasem organ przyjął korzystne dla strony stanowisko o zachowaniu ww. terminu. Odnosząc się do pozostałych zarzutów koncentrujących się na naruszeniu szeregu przepisów procedury, w szczególności zasad określonych w art. 7, art. 8 oraz art. 11 kpa a także uchybienia art. 77 § 1 kpa należy zauważyć, że zarzuty te sformułowane zostały w sposób bardzo ogólnikowy, bez powiązania z konkretnymi uchybieniami procesowymi organu i jako takie nie mogą być skuteczne. W szczególności - wbrew twierdzeniom skarżącego - organ przeprowadził bardzo wnikliwe postępowanie dowodowe, ustosunkowując się do każdego wniosku dowodowego i pisma składanego w toku postępowania, a wyniki tego postępowania i jego ocena zostały szczegółowo zaprezentowane przez organ w obszernym i przekonywującym uzasadnieniu, które z pewnością odpowiada wymogom określonym w art.107 § 3 kpa. W świetle tych okoliczności należy całkowicie podzielić argumentację organu, że skarżący nie wykazał, że uchybienie terminu do złożenia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2014r. nr [...] nastąpiło bez jego winy, a to wyklucza możliwość przywrócenia terminu. W rezultacie zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.