IV SA/Wa 1987/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Rowiński po rozpoznaniu 20 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym skargi H. D. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu H. D. uiszczony wpis sądowy w kwocie 100 (słownie: sto) złotych. Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wydał wobec H. D. (dalej także: "Skarżący") decyzję z [...] lipca 2019 r. odmawiającą przyznania mu uprawnień kombatanckich. Z nadesłanego na wezwanie Sądu zwrotnego potwierdzenia odbioru tejże decyzji wynika, że Skarżący odebrał ją osobiście 31 lipca 2019 r. W dniu 29 lipca 2019 r. do organu wpłynęła skarga na ww. decyzję, którą organ przekazał do Sądu 12 sierpnia 2019 r. Skarżącego wezwano do uzupełnienia jej braków formalnych i fiskalnych, w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia. Jednym z braków był brak odręcznego podpisu. Skarżący przy piśmie z 11 września 2019 r. uzupełnił brak co do numeru PESEL oraz poinformował o uiszczeniu wpisu od skargi, jednakże ani nie nadesłał własnoręcznie podpisanego egzemplarza, ani nie podpisał skargi znajdującej się już w aktach sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Każde merytoryczne rozpatrzenie skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została złożona w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. W niniejszej sprawie zbiegły się dwie niezależne od siebie podstawy odrzucenia skargi. Zgodnie z treścią art. 57 § 1 p.p.s.a. (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm,; dalej p.p.s.a.) skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Jednym z wymogów pisma procesowego jest jego podpisanie (art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). Z akt niniejszej sprawy wynika, że Skarżący – pomimo wystosowanego do niego wezwania oraz zawartego pouczenia o skutkach braku uzupełnienia braków formalnych skargi – uzupełnił je jedynie częściowo, nie składając odręcznego podpisu. Ponadto w sprawie zaistniała przesłanka odrzucenia skargi z uwagi na jej nieterminowe wniesienie. Zgodnie bowiem z treścią art. 53 § 1 i art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się do sądu administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W sytuacji, gdy skarga zostanie złożona przed terminem - a więc przed doręczeniem zaskarżonego rozstrzygnięcia, skargę taką Sąd uznaje za przedwczesną i jako wniesioną z naruszeniem art. 53 § 1 powołanej ustawy odrzuca. Natomiast o zachowaniu trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi decyduje data nadania skargi lub złożenia jej w organie lub też wniesienia jej wprost do sądu zgodnie z art. 53 § 4 powołanej ustawy. Przenosząc powyższe na realia niniejszej sprawy H. D. złożył swoją skargę w organie 29 lipca 2019 r., a zatem zanim faktycznie ją otrzymał, co nastąpiło 31 lipca 2019 r. - data ustalona za pomocą zwrotnego poświadczenia odbioru decyzji dostanego przez organ w toku postępowania. Z akt administracyjnych sprawy, jak również z oświadczenia organu z pisma 25 września 2019 r. nie wynika natomiast, by skarżący pomiędzy datą wydania decyzji, a datą złożenia skargi, zapoznawał się z aktami, dzięki czemu mógłby poznać treść decyzji. Opisane okoliczności wskazują zatem, że skarga została złożona przedwcześnie, co powoduje, że podlega ona odrzuceniu. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i 3 p.p.s.a. orzekł, jak pkt 1 sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy.