IV SA/Wa 1989/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Groński po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. L. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi P. L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania na pobyt stały postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania na pobyt stały złożył P. L. W dniu 23 października 2014 r. skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej w skrócie: p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Jednakże stosownie do art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić wtedy, gdy bez konieczności dokonywania głębszej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, jest zupełnie oczywiste, iż skarga nie może zostać uwzględniona. Przy czym stwierdzenie przez sąd oczywistej bezzasadności skargi powoduje, że skarga taka podlegać będzie oddaleniu bądź odrzuceniu. Wskazany przepis nie różnicuje przyczyn bezzasadności skargi, należy zatem stwierdzić, że prawo pomocy nie przysługuje zarówno w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych jak i z przyczyn uregulowanych w przepisach materialnoprawnych (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. 2.). W rozpatrywanej sprawie zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 29 lipca 2014 r., a skargę wniesiono w dniu 29 sierpnia 2014 r., a zatem jeden dzień po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia. W tej sytuacji skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., a w konsekwencji należy uznać, że zachodzą przesłanki do odmowy przyznania prawa pomocy na podstawie art. 247 p.p.s.a.