IV SA/Wa 199/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), Sędziowie asesor WSA Aneta Opyrchał,, asesor WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lipca 2006 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - oddala skargę - Decyzją z dnia (...) lutego 2005 r. nr (...) Prezydent Miasta R. odmówił E. K. wydania decyzji o warunkach zabudowy na działce nr (...) obr. (...) ark. (...) dla inwestycji polegającej na budowie 7 budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz ze zbiornikami na nieczystości i infrastrukturą oraz dojazdem od ul. (...). W uzasadnieniu podniesiono, że działka nr (...) wskazana jest w katastrze nieruchomości jako użytki rolne oraz, że na tej działce znajduje się budynek mieszkalny i wydano pozwolenie na budowę drugiego budynku mieszkalnego, a także, iż wydzielenie powierzchni pod lokalizację planowanych budynków wprowadzi ograniczenie w użytkowaniu sąsiednich trenów rolnych w zakresie stosowania środków ochrony roślin co uniemożliwia wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Od tej decyzji wniosła odwołanie E. K. zarzucając, że Prezydent Miasta R. rozpatrując sprawę, sam zdecydował, że omawiana działka należy do gruntów chronionych, wymagających zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, a nie wystąpił o taką zgodę do wojewody. Jednocześnie skarżąca podkreśliła, że organ nie ustalił dokładnego stanu faktycznego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia (...) kwietnia 2005 r. nr (...) uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu SKO wskazało, że ustalenie warunków zabudowy następuje na wniosek inwestora, który w treści wniosku musi sprecyzować zakres swojego żądania oraz szczegółowe dane dotyczące zamierzenia inwestycyjnego. Natomiast decyzja Prezydenta Miasta R. została wydana bez dokładnego rozpoznania żądania wnioskodawcy, tzn. bez dokładnego ustalenia stanu faktycznego, jak też rozważenia wszystkich istotnych warunków mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, ponieważ w treści wniosku skarżąca wnosiła o podział działki, pod przyszłą zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, która ewentualnie miała nastąpić na wydzielonych działkach wg indywidualnych projektów zagospodarowania. Następnie Prezydent Miasta R., po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją z dnia (...) sierpnia 2005 r. umorzył postępowanie dotyczące ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla podziału działki nr (...) jako bezprzedmiotowe, ponieważ skarżąca ograniczyła wniosek tylko do ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla "budowy 7 budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolno stojących na wydzielonych obszarach z budową dojazdu od ulicy (...) oraz szczelnymi zbiornikami na nieczystości ciekłe i infrastrukturą". Decyzją z dnia (...) sierpnia 2005 r. organ I instancji rozpatrując w/w wniosek skarżącej (po uchyleniu decyzji z dnia (...) lutego 2005 r. przez SKO) odmówił wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 7 budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolno stojących na wydzielonych obszarach z budową dojazdu od ulicy (...) oraz szczelnymi zbiornikami na nieczystości ciekłe i infrastrukturą. W uzasadnieniu wskazano, że lokalizacja wnioskowanej zabudowy na omawianej działce wprowadziłaby zmianę użytkowania wnioskowanego terenu skutkującą ograniczeniami w użytkowaniu sąsiednich terenów rolnych, jak również, że działka nie spełnia warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1, 4 i 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). E. K. złożyła odwołanie od ww. decyzji z dnia (...) sierpnia 2005 r. wnosząc o jej uchylenie jako wydanej niezgodnie z przepisami prawa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu tego odwołania decyzją z dnia (...) listopada 2005 r. nr (...) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swojej decyzji Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że z akt sprawy (w tym z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu) wynika, że nie zostały spełnione warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1, 4 i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Warunki te dotyczą braku tzw. kontynuacji funkcji, baraku zgody na zmianę przeznaczenia terenów rolnych na cele nierolnicze oraz braku zgodności z przepisami szczególnymi. Z tych względów Kolegium Odwoławcze za zasadną uznało odmowną decyzję organu I instancji. Na powyższą decyzję Kolegium Odwoławczego z dnia (...)listopada 2005 r. nr (...) E. K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że organ nie ustalił stanu faktycznego, jak również stwierdziła, że teren nie wymaga zgodny na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Skarżącą jednocześnie podniosła, że decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi, ponieważ sąsiadujące działki nie stanowią gospodarstw rolnych o intensywnej produkcji rolniczej, na których stosuje się środki ochrony roślin. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na podstawie art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz.1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Rozpatrywana pod tym względem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, iż materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji jest art. 4 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepisy te stanowią, że zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzenny, tj.: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5,jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W ocenie Sądu działające w sprawie organy administracji słusznie uznały, że brak jest możliwości wydania decyzji o warunkach zabudowy, ponieważ planowana inwestycja nie spełnia warunków, które muszą być spełnione łącznie, by można było wydać pozytywną dla wnioskodawcy decyzję o warunkach zabudowy. Z akt sprawy wynika, że omawiana działka nie jest objęta ustaleniami żadnego obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz nie ogłoszono o przystąpieniu przez Gminę Miasta R. do sporządzenia planu miejscowego w odniesieniu do przedmiotowego terenu. Działka ta wykazana jest w katastrze nieruchomości jako "użytki rolne" i zgodnie z ustaleniami poprzedniego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R. uchwalonego uchwałą Nr (...) Rady Miejskiej w R. z dnia (...) kwietnia 1994 r. przeznaczona była (wraz z działkami sąsiednimi) na cela rolne o funkcji RP oznaczającej tereny upraw rolnych z dopuszczeniem w uzasadnionych przypadkach lokalizacji zabudowy zagrodowej, a w pasie przyległym do ul. (...) i (...) o funkcji MNR czyli strefy mieszkaniowej zagrodowej adaptacji i porządkowania istniejącego zainwestowania o niskiej intensywności zabudowy z przewagą zagrodowej. Oznacza to, że podstawowym rodzajem użytkowania terenów w tej strefie jest mieszkalnictwo zagrodowe, obiekty inwentarskie i gospodarcze związane z profilem produkcji rolnej gospodarstwa. Teren przedmiotowej działki nie był objęty zgodą na zmianę przeznaczenia terenu na cele nierolnicze i nieleśne przy sporządzaniu omawianego planu miejscowego. Powyższe wskazuje na brak spełnienia warunku który określa, że teren, dla którego ma zostać wydana decyzja o warunkach zabudowy, nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów (art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), ponieważ na cele nierolnicze i nieleśne można przeznaczać przede wszystkim grunty oznaczone w ewidencji gruntów jako nieużytki, a w razie ich braku - inne grunty o najniższej przydatności produkcyjnej (art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych - t.j. Dz. U. Nr 121 poz. 1266 ze zm.) Przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w powiązaniu z przepisami ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (art. 7 ustawy), a taki plan dla omawianego terenu nie został uchwalony, zaś plan poprzednio obowiązujący określił te tereny jako rolne. Organy administracji słusznie również wskazały, iż nie został spełniony warunek z art. 61 ust. 1 pkt 4 określający, że co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Z uwagi na to, iż nie zostały wydzielone działki budowlane z terenów rolnych w obszarze analizowanym, istniejące tereny upraw rolnych z zabudową mieszkaniową jednorodzinną, określone jako grunty rolne zabudowane, charakteryzują się niską intensywnością zabudowy ok. 2,5%, co nie pozwala na realizację wskazanej intensywności zabudowy ok. 15%. Jednocześnie brak jest sąsiedniej działki zabudowanej w sposób pozwalający na określenie wymagań dla nowej budowy 7 budynków mieszkalnych, gdyż od strony ulicy (...) brak jest zabudowy mieszkaniowej, przez co nie można mówić o kontynuacji funkcji (§ 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - Dz. U. Nr 164 poz. 1588). Warunkiem, który również nie został spełniony, jest brak naruszenia przepisów odrębnych (art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). W omawianej sytuacji planowana inwestycja wprowadza ograniczenia w użytkowaniu sąsiednich terenów rolnych w zakresie stosowania środków ochrony roślin w produkcji rolnej, ponieważ w świetle art. 77 ust. 1 pkt 1 b ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o ochronie roślin (Dz. U. Nr 11 poz. 94 ze zm.) miejsce stosowania środków ochrony roślin musi być oddalone co najmniej 20 metrów od budynków mieszkalnych i zabudowań inwentarskich. Również narusza przepis § 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i och usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), ponieważ zgodnie z tym przepisem budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi powinien być wznoszony poza zasięgiem zagrożeń i uciążliwości określonych w przepisach odrębnych, np. zanieczyszczenie powietrza, wód i gruntu w działalności rolniczej jakie może się zdarzyć w czasie stosowania środków ochrony roślin. W tej sytuacji rozstrzygnięcia organów obu instancji uznać należy za zasadne. Skoro zatem Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji, jak również w decyzji ją poprzedzającej naruszenia prawa, skarga podlega oddaleniu, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.