IV SA/Wa 1991/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Łukasz Krzycki po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku B. N. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. N. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na osiedlenie się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. B. N. wniósł skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2012 r. utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2012 r. o odmowie udzielenia mu zezwolenia na osiedlenie się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W piśmie z dnia 7 września 2012 r. skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z dnia [...] lipca 2012 r. (k. 23). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonej decyzji, jeśli w wyniku jej wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wobec powyższego nie każdy akt administracyjny nadaje się do wykonania, a więc nie każdy wymaga wykonania. Decyzja odmawiająca udzielenia zezwolenia na osiedlenie się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest właśnie takim aktem. Z uwagi na specyfikę regulowanego nią przedmiotu taka decyzja nie ma cechy wykonalności w rozumieniu art. 61 p.p.s.a. Nie nakazuje ona skarżącemu, by zachował się w określony sposób, a jedynie odmawia nabycia określonego prawa. Wobec tego na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.