IV SA/Wa 1991/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka (spr.), sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi K. K. i M. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] W. nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r.; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżących K. K. i M. H. solidarnie kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną do Sądu decyzją z [...] lipca 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), dalej "k.p.a.", utrzymało w mocy decyzję z [...] grudnia 2014 r. Prezydenta W. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie i rozbudowie istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej wraz z wjazdem, infrastrukturą oraz nowym zagospodarowaniem terenu na działce ewidencyjnej numer [...] w obrębie [...] (A12B teren pod wjazd i infrastrukturę) przy ul. [...] w W. w Dzielnicy [...]. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie sprawy. A. Z. i L. Z. w dniu 2 sierpnia 2013 r. złożyli wniosek o warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie i rozbudowie istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej wraz z wjazdem, infrastrukturą oraz nowym zagospodarowaniem terenu na działce ewidencyjnej nr [...] w obrębie [...] (A12B teren pod wjazd i infrastrukturę) przy ul. [...] w W. w Dzielnicy [...], dalej "planowana inwestycja". Prezydent W. decyzją z [...] grudnia 2013 r. ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla planowanej inwestycji. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł K. K.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z [...] lipca 2014 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że planowana inwestycja spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ odwoławczy wywiódł, że teren na którym ma być zrealizowana planowana inwestycja położony jest w obszarze zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Zabudowane działki sąsiednie, dostępne z tej samej drogi publicznej, pozwalają określić wymagania dotyczące nowej zabudowy oraz zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji. Tym samym organ stwierdził, że funkcja projektowanego budynku nie jest sprzeczna z funkcją obszaru, a proponowane rozwiązanie przestrzenne nawiązywać będzie do zrealizowanych już budynków mieszkaniowych. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ wskazał, że z części opisowej sporządzonej analizy wynika, iż w obszarze analizowanym występują działki ze wskaźnikiem powierzchni zabudowy od 0,13 do 0,32, a zatem wskaźnik powierzchni zabudowy średnio wynosi 0,25. Na działce nr [...] gdzie planowana jest inwestycja, wskaźniki kształtują się w granicy średniej z obszaru. Organ podkreślił, że w bezpośrednim sąsiedztwie działki, na której planowana jest inwestycja znajdują się działki ze wskaźnikiem 0,29, jednak mieści się ona w granicach występujących wskaźników. Dalej organ odwoławczy wskazał, że średnia szerokość elewacji frontowych budynków w obszarze analizowanym wynosi 12 m. Z kolei wysokość górnej krawędzi elewacji frontów budynków w obszarze analizowanym wynosi 8 m, a w bezpośrednim sąsiedztwie znajdują się budynki o wysokości 10 m. Wskaźniki te organ pierwszej instancji ustalił prawidłowo, z uwzględnieniem przepisów rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania terenu. W ocenie organu odwoławczego prawidłowo również została ustalona geometria dachu w stosunku do geometrii dachów występujących w obszarze analizowanym (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki). W analizowanym obszarze budynki gospodarczo-garażowe mają dachy dwuspadowe o kącie nachylenia od 10( do 45( o kalenicy równoległej do frontu działki. Zasadne zatem było ustalenie dla planowanej inwestycji w zakresie geometrii dachu - dachu dwuspadowego o koncie nachylenia połaci dachowych do 10(-45( i kalenicy równoległej do fontu działki. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało za właściwie wyznaczoną dla planowanej inwestycji linię zabudowy w odległości 5 m od granicy działki, jako przedłużenie linii zabudowy budynku podlegającego zabudowie. Konkludując organ odwoławczy wskazał, że teren, na którym planowana jest inwestycja ma dostęp do drogi publicznej, na terenie istnieje uzbrojenie wystarczające dla zamierzenia budowalnego. Ponadto teren nie ten nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, a decyzja o ustalenie warunków zabudowy jest zgodna z odrębnymi przepisami. Skargę na decyzję z [...] lipca 2014 r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wywiedli M. H. i K. K. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucili naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 28 k.p.a., art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., art. 8 , art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz prawa materialnego, tj. § 7 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588 ze zm.), dalej "rozporządzenie z 26 sierpnia 2003 r." i § 12 ust. 1 oraz § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowania (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), dalej "rozporządzenie z 12 kwietnia 2002 r.". W wywodach skargi skarżący podnieśli, że nie zgadzają się ze stanowiskiem organów orzekających w sprawie, że funkcja projektowanego budynku nie jest sprzeczna z funkcją obszaru analizowanego, a proponowane rozwiązanie przestrzenne nawiązywać będzie do zrealizowanych już budynków mieszkalnych. W ocenie skarżących organ przystępując do ustalenia granic obszaru analizowanego powinien precyzyjnie wskazać sposób wyliczenia trzykrotnej szerokości frontu działki, podając numery działek, w jakich ten obszar się zamyka i informacje o tym zamieścić w części tekstowej analizy. Tymczasem analiza urbanistyczno-architektoniczna nie zawiera uzasadnienia sposobu wyznaczenia obszaru analizowanego. Zastrzeżenia skarżących budzi wyznaczenie maksymalnej wysokości planowanego budynku. W sąsiedztwie działki [...] występuje zróżnicowana zabudowa – budynki jedno-, dwu- i trzykondygnacyjne o wysokościach od 6 m do 12 m, które tworzą uskok. Zdaniem skarżących wskazanie w decyzji, że dopuszczalna wysokość budynku wynosi 10 m jest mało przekonywująca, gdyż nie określono na jakiej podstawie organ dokonał takich ustaleń i czy wartość ta stanowi średnią wysokość budynków w obszarze analizowanym, czy też wysokość ta została określona na podstawie § 7 ust. 4 rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r. W ocenie skarżących w zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji brak należytego uzasadnienia dla przyjętej w decyzji wysokości elewacji frontowej planowanego budynku, ustalonej na 10 m. Zarówno z treści decyzji jaki i z analizy urbanistycznej nie wynika, ile budynków istnieje w obszarze analizowanym oraz jaka jest wysokość każdego z nich. Ustalenia organów w tym zakresie skarżący uważają za dowolne, a brak wyczerpujących ustaleń w zakresie wysokości zabudowy, jak również wyczerpującego uzasadnienia przyjętych rozwiązań uniemożliwia weryfikację rozstrzygnięcia organów i stanowi naruszenia art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. oraz art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. Dalej skarżący podnieśli, że organ pominął w sprawie fakt, że wysokość projektowanego budynku (10m) nie pozwala na zachowanie minimalnej odległości pomiędzy budynkami w celu zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, w myśl § 13 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. Planowany do realizacji budynek ma być usytuowany na granicy działki skarżących, zabudowanej budynkiem mieszkalnym. Wskutek tak wydanej decyzji, a następnie wybudowanie budynku o wysokości 10 m, całkowicie zostanie przesłonięty otwór okienny znajdujący się w ścianie budynku mieszkalnego, który doświetla pokój dzienny w mieszkaniu skarżących. Od budynku planowanego dzielić będzie dom skarżących o jedyne 4 m. Organy nie dokonały analizy, czy istnienie otworów okiennych w mieszkaniu skarżących nie stanowi przeszkody do wydania warunków zabudowy budynku posadowionego bez zachowania wymaganej odległości od granicy z nieruchomością sąsiednią. Organy orzekające w sprawie skupiły się wyłącznie na szerokości działki inwestora pomijając pozostałe kwestie dotyczące możliwości zastosowania § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r., a zatem kwestie objęte § 13, § 60 i § 271-273 rozporządzenia oraz przepisami odrębnymi. Tymczasem w ocenie skarżących realizacja planowanej inwestycji narazi ich na ograniczenie dostępu do światła dziennego do budynku mieszkalnego będącego ich własnością, i może być potraktowane jako rodzaj immisji pośredniej, wykraczającej ponad przeciętną miarę. Ponadto planowana inwestycja obniży wartość rynkową ich nieruchomości. Skarżący stoją na stanowisku, że organy orzekające w niniejszej sprawie nie wyważył interesów stron, aby inwestycja była realizowana w sposób nienaruszający uzasadnionych interesów właścicieli działki sąsiedniej. Ponadto skarżący zarzucił organom naruszenie art. 28 k.p.a. nie uwzględniając jako stronę postępowania K. K. Co prawda w rozdzielnikach stanowiących wykaz stron postępowania był ujmowany K. K., jednak żadne pismo w sprawie nie zostało mu doręczone. W ocenie skarżących stanowi to przesłankę wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Na rozprawie w dniu 29 grudnia 2014 r. skarżący K. K. podniósł, że w analizie błędnie określono wysokość budynków w obszarze analizowanym. Dla przykładu skarżący podał, że wysokość jego budynku po rozbudowie ma 9 metrów (jest to wysokość całego budynku) w analizie określono 8-10 metrów, a budynek przy ul. [...] jest jednopiętrowy. Skarżący kwestionował również usadowienie planowanej inwestycji w granicy działek wskazując, że front jego działki ma 13,6 m i taką samą (zbliżoną) szerokość ma działka inwestycyjna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 , ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, iż w przedmiotowej sprawie skarga jest zasadna, chociaż nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są zasadne. Zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Doprecyzowanie powyższej normy stanowi art. 59 ust. 1 cyt. ustawy, zgodnie z którym zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. Przepis art. 61 ust. 1 powoływanej ustawy stanowi z kolei, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Sposób ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego został określony w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), zgodnie z § 3 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Pojęcie frontu działki zostało zdefiniowane w § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. i należy przez nie rozumieć tę część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. W przedmiotowej sprawie główny wjazd na działkę inwestycyjną nr ew. [...] odbywa się z ul. [...]. W przeprowadzonej analizie nie podano szerokości frontu działki nr ew. [...]. Na rozprawie w dniu 29 grudnia 2014 r. skarżący podał, że front jego działki ma 13,6 m i taką samą (zbliżoną) szerokość ma działka inwestycyjna. Skarżący zarzucił, że analiza urbanistyczno-architektoniczna sporządzona w niniejszej sprawie nie zawiera uzasadnienia sposobu wyznaczenia obszaru analizowanego. Zarzut ten jest o tyle słuszny, że nie znając dokładnej szerokości frontu działki nr ew. [...], brak możliwości kontroli czy z wszystkich stron działki inwestycyjnej została zachowana minimalna granica obszaru analizowanego wynosząca 50 m. Prawidłowo wyznaczona granica obszaru analizowanego w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ma wpływ na wynik przeprowadzonej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Wysokość tę mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku. Jeżeli wysokość ta na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym. Jednakże § 7 ust. 4 dopuszcza wyznaczenie innej wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia. Z analizy stanowiącej załącznik nr 2 do decyzji o warunkach zabudowy wynika, że w analizowanym obszarze występują budynki mieszkalne I, II i III kondygnacyjne. Średnia liczba kondygnacji budynków – 2. W bezpośrednim sąsiedztwie wnioskowanej działki istniejąca wysokość budynku wynosi ok. 8 m oraz przewyższenie 10 m, zatem w wyniku przeprowadzonej analizy, dla planowanej rozbudowy przyjmuje się wysokość max. 10 m oraz liczbę kondygnacji II, na podstawie § 7 ust. 4 rozporządzenia. Wysokości badanych budynków zostały oszacowane z pewnym przybliżeniem, ponieważ organ nie ma możliwości zmierzyć ich rzeczywistej wysokości w terenie. Skarżący zakwestionował przedstawione w załączniku graficznym parametry w zakresie wysokości poszczególnych budynków. Na dowód czego powołał się na opracowaną w 2008 r. analizę sporządzoną na potrzeby decyzji o warunkach zabudowy nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. wydanej skarżącym. Skarżący wskazali, że z przeprowadzonej analizy do skarżonej decyzji o warunkach zabudowy wynika, że wysokość budynków kształtuje się w granicach od 6 do 12 m, natomiast ten sam organ w analizie z 2008 r. oznaczył te same nieruchomości budynkowe w wysokości znacznie niższej. I tak np., dla nieruchomości przy ul. [...], w załączniku z 2008 r. organ wskazał wysokość 9 m, a w analizie z 2013 r. 12 m, dla nieruchomości przy ul. [...] analiza z 2008 r. wykazała wysokość budynku 9 m, a w analizie z 2013 r. 12 m. Jednocześnie skarżący podkreślili, że od dnia wydania im decyzji o warunkach zabudowy do dnia wydania skarżonej decyzji, budynki znajdujące się w obszarze analizowanym nie podlegały przebudowie ani nadbudowie, a w konsekwencji ich wysokości nie uległy zmianie. Przeprowadzając analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ musi oprzeć się o rzeczywiste dane ustalone w obszarze analizowanym, a nie o dane oszacowane z pewnym przybliżeniem. Wobec powyższego, zasadny jest zarzut skarżących, że parametry ustalone w załączniku graficznym nr 2 i przyjęte za podstawę przeprowadzonej analizy muszą zostać skontrolowane pod względem ich prawidłowości. Jeżeli organ ustalił wysokość planowanej rozbudowy max. do 10 m na podstawie § 7 ust. 4 rozporządzenia, to przyjęcie tej podstawy prawnej wymaga uzasadnienia, którego w sprawie zabrakło. Organ jako uzasadnienie wskazał wysokość budynku na nieruchomości przy ul. [...] nie wskazując jakie przesłanki z przeprowadzonej analizy przemawiają za ustaloną wysokością. Z wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy wynika, że planowana inwestycja ma polegać m.in. na budowie garażu (parter) i pomieszczenia użytkowego (I piętro) w ostrej granicy działki. Zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (§ 6 ust. 2). Z przeprowadzonej analizy wynika, że średnia szerokość elewacji frontowych budynków na analizowanym obszarze wynosi ok. 12 m Dla planowanej rozbudowy wyznaczono szerokość elewacji frontowej – 12 m, z tolerancją do 20 % i z uwzględnieniem warunków § 12 ust. 3 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690, ze zm.). Z powyższego wynika, że dla planowanej rozbudowy dopuszczono szerokość elewacji frontowej do 14, 40 m. Skarżący na rozprawie w dniu 29 grudnia 2014 r. wskazał, że front jego działki ma 13,6 m i taką samą (zbliżoną) szerokość ma działka inwestycyjna. Zatem decyzja dopuszcza, że planowana rozbudowa byłaby w granicy działki. Co do zasady należy uznać, że dopuszczalne jest jednoznaczne określenie w decyzji o warunkach zabudowy położenia projektowanego budynku na działce, w tym ustalenie, że będzie on mógł być usytuowany bezpośrednio przy jej granicy (wyrok NSA z dnia 7 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 503.08 dostępny w internecie). Jednakże należy uznać, że takie usytuowanie budynku powinno być elementem istniejącego w sąsiedztwie planowanej inwestycji ładu przestrzennego, która to okoliczność powinna wynikać z przeprowadzonej analizy. Organ w zaskarżonej decyzji nie uzasadnił warunkami ładu przestrzennego dopuszczalności usytuowania w granicy działki planowanej rozbudowy. Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyroku dopuszczając określenie w decyzji o warunkach zabudowy usytuowanie budynku na granicy działki wskazał na przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.). Przepisy te przewidują trzy przypadki, w których budynek można sytuować bezpośrednio przy granicy działki. Gdy wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdy nie jest możliwe zachowanie odległości 3 m od granicy ze względu na rozmiary działki oraz gdy na sąsiedniej działce już tak usytuowano budynek lub gdy na takie usytuowanie wydano już pozwolenie na budowę (§ 12 ust. 3 i ust. 4 pkt 2). Zachowanie wskazanych przepisów, które są przepisami techniczno-budowlanymi, bada organ administracji architektoniczno-budowlanej przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane – Dz. U. nr 156 z 2005 r. poz. 1118 ze zm.) i gdy stwierdzi, że nie są one zachowane, odmawia wydania pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 4 powołanej ustawy). Organ ten jest zobowiązany odmówić wydania pozwolenia na budowę także wtedy, gdy ustali, że jedyne wskazane w decyzji o warunkach usytuowanie budynku jest sprzeczne z warunkami technicznymi. Zatem, jeżeli w decyzji o warunkach zabudowy wskazano by, że budynek ma być usytuowany bezpośrednio przy granicy, a usytuowanie to byłoby sprzeczne z warunkami technicznymi, bo ani nie przemawia za tym wielkość działki, ani podobna istniejąca lub planowana zabudowa na działce sąsiedniej, to organ administracji architektoniczno-budowlanej, będąc związany decyzją o warunkach zabudowy i będąc pozbawiony możliwości wyboru innych sposobów usytuowania budynku wskazanych w decyzji o warunkach zabudowy, będzie musiał odmówić udzielenia pozwolenia na budowę. Zatem kwestie techniczne dopuszczalności usytuowania planowanej rozbudowy bezpośrednio przy granicy działki, podnoszone w skardze, będą przedmiotem badania na etapie pozwolenia na budowę. W ocenie Sądu w sprawie nie został naruszony art. 28 k.p.a. poprzez odmówienie przez organ I instancji przymiotu strony skarżącemu K. K. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania oraz dalsza korespondencja została wysłana skarżącemu na adres figurujący w rejestrze gruntów. Obowiązkiem skarżącego jest aktualizacja danych adresowych zawartych w ewidencji gruntów. Ponownie rozpatrując wniosek o ustalenie warunków zabudowy organ weźmie pod uwagę przedstawione wyżej uwagi. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 135, art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 ww. ustawy.