IV SA/Wa 1991/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: - Monika Stępkowska-Bigiej po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. I. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi B. I. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy postanawia: 1) zwolnić B. I. od kosztów sądowych, 2) ustanowić dla B. I. radcę prawnego. B. I. (dalej "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] kwietnia 2015 r. w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy. Wraz ze skargą skarżący złożył na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Z informacji zawartych na urzędowym formularzu PPF oraz z akt sprawy wynika, że skarżący wraz z rodziną (żoną i małoletnia córką) utrzymują się jedynie ze świadczeń pieniężnych dla osób ubiegających się o nadanie statusu uchodźcy, w łącznej wysokości ok. 1395 zł miesięcznie. Nie dysponują żadnym majątkiem, nie posiadają oszczędności ani przedmiotów wartościowych. Rozpoznając wniosek należy stwierdzić, że zasługuje on na uwzględnienie. Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 cytowanej powyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Oceniając sytuację materialną skarżącego wzięto pod uwagę dane zawarte we wniosku sporządzonym na urzędowym formularzu PPF z dnia 25 maja 2015 r. Sytuacja ta uzasadnia przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym, gdyż wykazał, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego. Skarżący nie dysponuje w Polsce żadnym majątkiem, nie uzyskuje dochodów, nie posiada środków na poniesienie kosztów sądowych oraz kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika. Skarżący wraz z rodziną (łącznie 3 osoby) pozostaje na utrzymaniu państwa polskiego. Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji postanowienia.