IV SA/Wa 1992/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie asesor WSA Marian Wolanin (spr.),, asesor WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant Dorota Kozub, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi A. i M. H. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowa wprowadzenia zmiany do operatu ewidencji gruntów i budynków I. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] na rzecz skarżących A. i M. H. S. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2005 r. Nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...] o odmowie wprowadzenia zmian do ewidencji gruntów i budynków z wniosku uprawnionego geodety E. T. z dnia 30 czerwca 2004 r., działającej z upoważnienia A. S., w którym dokonała zgłoszenia zmiany do ewidencji gruntów i budynków, załączając do niego Operat techniczny – wykaz zmian gruntowych znak [...], przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w W. w dniu [...] czerwca 2004 r. za numerem [...]. Jako cel zgłaszanej zmiany wskazano w załączonym wykazie zmian gruntowych m.in. na wydzielenie z działki nr ewid. [...] z obrębu [...], stanowiącej ulicę [...], działki nr ewid. [...] o pow. 52 m2 i wykazaniu jej w ewidencji gruntów i budynków jako wchodzącej w skład nieruchomości objętej księgą wieczystą [...], w której wpisana jest działka nr ewid. [...] z obrębu [...] o pow. 731 m2, a jako jej właściciele ujawnieni są M. H. S. i A. S. W Sprawozdaniu technicznych wchodzącym w skład omawianego Operatu technicznego – wykazu zmian gruntowych wskazano przy tym, iż działka gruntu objęta księgą wieczystą [...] nr ewid. [...] (dawniej nr ewid. [...]), po dokonaniu jej pomiarów posiada jedynie 679 m2 powierzchni, lecz po przypisaniu do niej w ewidencji gruntów i budynków wydzielonej w wykazie zmian gruntowych działki nr ewid. [...] z ulicy [...] o pow. 52 m2, stan ewidencyjny obejmujący sumę powierzchni obu działek gruntu, będzie zgodny z wykazaną w księdze wieczystej [...] powierzchnią 731 m2 nieruchomości, stanowiącej własność M. H. S. i A. S. Po rozpatrzeniu wniosku o wprowadzenie omawianych zmian do ewidencji gruntów i budynków, Prezydent Miasta W., decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...], odmówił ich wprowadzenia do ewidencji gruntów i budynków wskazując m.in., że stan uwidoczniony w wykazie zmian gruntowych jest sprzeczny ze stanem w księdze wieczystej oraz w ewidencji gruntów i budynków. Organ I instancji podał ponadto, iż granice nieruchomości objętej księgą wieczystą [...], oznaczoną w niej jako dz. ewid. nr [...] z obrębu [...] o pow. 731 m2 określone na wyrysie z ewidencji gruntów i budynków dołączonym do tej księgi wieczystej odpowiadają granicom obecnej działki nr ewid. [...] z obrębu [...]. Zarzucono przy tym, iż przedłożony przez wnioskodawcę wykaz zmian gruntowych, w części dot. nieruchomości objętej księgą wieczystą [...] opiera się na domniemaniu, że w ewidencji gruntów i budynków popełniono błąd w określeniu granicy działki, jednakże – zdaniem organu orzekającego – ustalenie przebiegu granicy w ewidencji gruntów i budynków nie może być rozstrzygane na drodze postępowania administracyjnego w oparciu o domniemanie. W wyniku złożonego od powołanej decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...] odwołania przez M. H. S. i A. S., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...], zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2005 r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji wskazując, iż obecne granice nieruchomości objętej księgą wieczystą [...] nie uległy zmianie od stanu z 1966 r., kiedy to ustalono ich przebieg i wykazano w operacie ewidencji gruntów [...], określając powierzchnię na 731 m2. Na podstawie zaś tego operatu, przebieg opisanych w nim granic przedmiotowej nieruchomości z wykazaną powierzchnią 731 m2 – jak stwierdził organ II instancji - przyjęto w wyrysie z mapy ewidencyjnej, wydanym przez Urząd Dzielnicowy [...]Wydział Geodezji z dnia [...].11.1991 r. dla oznaczenia tej nieruchomości przy nabywaniu do niej udziału [...] we współwłasności przez A. i M. H. S. na podstawie aktu notarialnego umowy sprzedaży z dnia [...].08.1992 r. rep. [...]oraz przy nabywaniu do niej pozostałego udziału [...] we współwłasności przez A. i M. H. S. na podstawie aktu notarialnego umowy zniesienia współwłasności z dnia [...].11.1996 r. Organ II instancji podał, iż omawiany wyrys z mapy ewidencyjnej, był także podstawą oznaczenia przedmiotowej nieruchomości w księgi wieczystej [...] z wykazaniem powierzchni 731 m2. W decyzji organu II instancji wskazano także, iż podczas odnowienia operatu ewidencji gruntów w 1997 r. nastąpiła zmiana numeracji działek, w wyniku której dotychczasową działkę nr [...] (objętej księgą wieczystą [...]) oznaczono nowym numerem ewid. [...] z obrębu [...], dokonując przy tym matematycznego określenia granic działek i obliczenia ich powierzchni na podstawie współrzędnych punktów załamania granicy. W wyniku dokonanych obliczeń dla działki nr ewid. [...] wykazano 679m2 powierzchni. Odnosząc się do przedłożonej przez wnioskodawcę dokumentacji geodezyjnej, organ II instancji stwierdził, że przyjęta w niej północno-wschodnia granica nieruchomości (objętej księgą wieczystą [...], dawniej dz. ewid. nr [...], obecnie dz. ewid. nr [...]), zobrazowana została odcinkiem łączącym punkty c d – opierając się na pomiarach archiwalnych z lat 1954, 1965 i 1994. Tymczasem, wskazane punkty c d – zdaniem organu II instancji - stanowiły elementy sytuacyjne na szkicach z 1954 r., natomiast na szkicach z pomiarów aktualizacyjnych w 1965 r., jako punkty graniczne przedmiotowej działki wykazano punkty [...],[...] i [...]. Organ II instancji, powołując się na instrukcję Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] września 1956 r. w sprawie zakładania i prowadzenia ewidencji gruntów na obszarze W. m. L. i miast powiatowych (MP Nr [...], poz. [...]), wskazał na konieczność dokonania ówcześnie aktualizacji map m.in. co do granic i powierzchni użytkowania w drodze wizji lokalnej poprzez porównanie stanu przedstawionego na tych dokumentach ze stanem istniejącym na gruncie. Takiej aktualizacji dokonano w 1965 r., obrazując ją na sporządzonych szkicach i wykazane w nich granice władania ujawnione zostały w założonej ewidencji gruntów. Określony w 1965 r. przebieg granic dawnej działki nr ewid. [...], obecnie nr ewid. [...] (objętej księgą wieczystą [...]), jako wykazany w ewidencji gruntów i budynków, do chwili obecnej nie uległ zmianie, stając się przy tym podstawą sporządzenia wyrysu tej działki w 1991 r. przedłożonego do umów nabycia udziałów w przedmiotowej nieruchomości przez M. H. S. i A. S. Organ II instancji podkreślił, że przyjęta w ramach aktualizacji w 1965 r. granica przedmiotowej nieruchomości nie była granicą prawną, lecz granicą władania, zgodnie z powołaną instrukcją Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] września 1956 r., i jako ta granica (opisana w operacie ewidencji gruntów [...]), posłużyła do oznaczenia przedmiotowej nieruchomości w księdze wieczystej [...]. Na tej podstawie organ II instancji stwierdził brak podstaw do uwzględnienia żądania skarżących wprowadzenia zmian do ewidencji gruntów i budynków, skoro przedmiotem przysługującego im prawa własności, nabytego umowami zawartymi w 1992 r. i w 1996 r. jest działka gruntu w granicach określonych w 1965 r., które do chwili obecnej nie uległy zmianie. Na decyzję organu II instancji z dnia [...] lipca 2005 r. Nr [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli A. i H. małż. S., zarzucając jej sprzeczność istotnych ustaleń z treścią materiału dowodowego oraz naruszenie prawa przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności licznych przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne, rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece w związku z przepisami kodeksu postępowania cywilnego oraz przepisów kodeksu cywilnego. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu skargi wskazano m.in. na brak upoważnienia osoby podpisującej decyzję organu I instancji do jej wydania i pominięcie ustaleń i polecenia zawartego w piśmie Z-cy Prezydenta Miasta W. z dnia [...] października 2004 r. znak [...] odnośnie dokonania zmian w ewidencji gruntów zgodnie z wnioskiem skarżących. Podniesiono także, iż skarżący nabyli nieruchomość oznaczoną dz. ewid. nr [...] o pow. 731m2, w tym część udziałów od Skarbu Państwa, taki stan co do granic i powierzchni widnieje w księdze wieczystej prowadzonej dla przedmiotowej nieruchomości, i żadnych zmian w stanie prawnym, w szczególności wobec granic nieruchomości, nie dokonywali. Skarżący, wskazując na opracowaną dokumentację geodezyjną, podnieśli również, że granice nieruchomości przyjęte zostały w księdze wieczystej z pomiaru [...] dokonanego w 1954 r., a rozbieżności rozpisano w ewidencji [...], dlatego też późniejsze pomiary nie mogą stanowić podstawy do kolejnego ustalania granic. W skardze zarzucono także przewlekłość rozpatrywania sprawy przez organ I instancji oraz brak zawiadomienia skarżących o dokonywanych przez Urząd zmianach wpisów w ewidencji gruntów i budynków wobec szczególnie powierzchni ich nieruchomości. Skarżący podkreślają, iż podstawą oznaczenia nieruchomości w księdze wieczystej są dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, ale nie dane – zdaniem skarżących – dowolnie w tej ewidencji wpisane. Tymczasem, skarżący nabyli przedmiotową nieruchomość w określonych w akcie umowy granicach i powierzchni za określoną cenę, a następnie część tej powierzchni "wróciła" do Skarbu Państwa w wyniku późniejszych pomiarów i wpisów dokonanych przez Urząd w ewidencji gruntów i budynków. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podnosząc, iż osoba podpisująca decyzję organu I instancji posiadała stosowne upoważnienie, a skarżący nabyli przedmiotową nieruchomość w granicach określonych w ramach aktualizacji w 1965 r., jako wykazanych na wyrysie złożonym do księgi wieczystej, który był podstawą ich oznaczenia przy sporządzaniu umów nabycia nieruchomości. Organ II instancji wskazał przy tym, iż granicę przedmiotowej nieruchomości od ul. [...] wyznaczały punkty nr [...],[...] i [...] widoczne na szkicach nr [...] i nr [...] z pomiarów dokonanych w 1965 r. zawartych w aktach sprawy (str. 62 i 61 akt). Podczas odnowienia ewidencji gruntów i budynków w 1997 r. dokonano wobec przedmiotowej nieruchomości jedynie zmiany nr ewid. działki z nr [...] na nr [...] oraz obliczono powierzchnię ze współrzędnych w tych samych granicach, wykazując 676 m2. Organ II instancji podniósł przy tym, iż powierzchnia działki jest pochodną jej granic, które w rozstrzygniętej sprawie nie uległy do chwili obecnej zmianie od chwili nabycia nieruchomości przez skarżących, a powstające zmiany powierzchni zależą od metody i dokładności pomiaru. Podczas odnowienia ewidencji gruntów i budynków w 1997 r., bez dokonywania zmian granic przedmiotowej nieruchomości okazało się, iż błędnie była wykazana jej powierzchnia, dlatego została poprawiona. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, chociaż nie wszystkie zawarte w niej zarzuty należy podzielić, dlatego zaskarżona decyzja organu II instancji i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji podlegają uchyleniu w celu ponownego przeprowadzenia postępowania dowodowego. Zgodnie z §46 ust. 1 w zw. z §10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454) dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu lub na wniosek m.in. właścicieli nieruchomości. Według zaś §46 ust. 2 pkt 2 powołanego rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r., z urzędu wprowadza się zmiany do ewidencji wynikające m.in. z opracowań geodezyjnych i kartograficznych, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierających wykazy zmian danych ewidencyjnych. W przedmiotowej sprawie, pełnomocnik skarżących złożył do wniosku o wprowadzenie zmian do ewidencji gruntów i budynków Operat techniczny wraz z wykazem zmian gruntowych, przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w W. w dniu 23 czerwca 2004 r. za numerem [...]. Powołany operat wyczerpuje zatem znamiona opracowania określonego w §46 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r., co znajduje potwierdzenie także w piśmie Inspektora Kontroli Pani E. D. z dnia [...].09.2004 r. skierowanym do Geodety Miejskiego Pana T. M. W zaskarżonej decyzji organu II instancji, utrzymującej w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta W. z dnia [...].02.2005 r. o odmowie wprowadzenia zmian do ewidencji gruntów i budynków, zakwestionowano przyjęty w Operacie technicznym [...] sposób wyznaczenia północno-wschodniej granicy nieruchomości objętej księgą wieczystą [...] punktami c d, wskazując iż punkty te stanowiły elementy sytuacyjne na szkicach z 1954 r., tymczasem, na szkicach pomiarów aktualizacyjnych z 1965 r. – jak wskazał organ II instancji - jako punkty graniczne nieruchomości objętej księgą wieczystą [...] wykazano punkty [...],[...] i [...]. W aktach sprawy znajdują się kopie (bez potwierdzenia zgodności z oryginałem) szkiców pomiarowych z 1954 r. (nieczytelne) oraz szkiców pomiarowych z 1965 r., które ze względu na brak potwierdzenia zgodności z oryginałem, a także nieczytelność, nie mogą jednak stanowić skutecznej podstawy do podważania ustaleń zawartych w Operacie technicznym [...], skoro nie posiadają cech dokumentu, zwłaszcza iż Operat, z racji przyjęcia go do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, stosownie do §10 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 16 lipca 2001 r. w sprawie zgłaszania prac geodezyjnych i kartograficznych, ewidencjonowania systemów i przechowywania kopii zabezpieczających bazy danych, a także ogólnych warunków umów o udostępnianie tych baz (Dz.U. Nr 78, poz. 837), poddano w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w W. pozytywnej ocenie jego wykonania w kontekście zachowania wymogów określonych w §9 ust. 1 powołanego rozporządzenia z dnia 16 lipca 2001 r., stanowiącego m.in., że dokumentacja przekazywana do zasobu podlega kontroli w zakresie m.in. osiągnięcia wymaganych dokładności, zgodności opracowania ze standardami technicznymi dotyczącymi geodezji, kartografii oraz krajowego systemu informacji o terenie oraz spójności topologicznej informacji dostarczanej przez wykonawcę z informacjami uzyskanymi z ośrodka w trakcie realizacji pracy. W zaskarżonej decyzji organ II instancji podał również, że przedmiotowa nieruchomość określona jest granicami wyznaczonymi w pomiarach aktualizacyjnych z 1965 r. dotyczących ustalenia stanu władania na gruncie, i przebieg tych granic do dzisiejszego dnia nie uległ zmianie. W sprawie nie została jednak jednoznacznie wyjaśniona, poza lakonicznym stwierdzeniem ustalenia granic nieruchomości według stanu władania na gruncie w 1965 r. i dokonania nowych pomiarów w 1997 r. według punktów współrzędnych, różnica pomiarów powierzchni przedmiotowej nieruchomości w 1997 r. wobec stanu władania w 1965 r., który przyjęto za podstawę do oznaczenia przedmiotu umów nabycia nieruchomości przez skarżących w 1992 r. i w 1996 r. Skoro bowiem na wyrysie z Operatu ewidencji gruntów i budynków [...] wskazano, iż przedmiotowa nieruchomość, po określeniu jej granic według stanu władania na gruncie miała powierzchnię 731 m2, i taką powierzchnię wykazano w zestawieniu (niepotwierdzonym za zgodność z oryginałem – karta 69 akt organu I instancji) "Obliczenie powierzchni działek obr. [...] ([...])", to w świetle argumentu organu II instancji o dokonaniu w 1965 r. aktualizacji zasadniczej mapy miasta z zachowaniem warunków określonych w instrukcji Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] września 1956 r. w sprawie zakładania i prowadzenia ewidencji gruntów na obszarze W. m. L. i miast powiatowych (M.P. Nr [...], poz. [...]), w tym konieczności aktualizacji co do granic i powierzchni użytkowania w drodze wizji lokalnej poprzez porównanie stanu przedstawionego na dokumentach ze stanem istniejącym na gruncie, należało jednoznacznie wyjaśnić, zgodnie z art. 7 KPA i dać temu wyraz w treści decyzji (zgodnie z art. 107 §3 KPA), brak zmiany w stosownych dokumentach ewidencyjnych powierzchni przedmiotowej nieruchomości, między stanem przebiegu granic w 1954 r. i w 1965 r. mimo, iż położenie punktów współrzędnych granicy północno-wschodniej przedmiotowej nieruchomości w 1965 r. było odmienne od punktów wyznaczających tę granicę w 1954 r. Ma rację organ II instancji twierdząc, iż powierzchnia nieruchomości jest pochodną jej granic. Jednoznaczne jednak wyjaśnienie istniejących w przedmiotowej sprawie rozbieżności w udokumentowaniu powierzchni nieruchomości, jako skutek ustalenia przebiegu jej granic według stanu władania, przed jej nabyciem przez skarżących, ma o tyle zasadnicze znaczenie, iż skarżący – co wynika z treści skargi – uiścili stosowną należność przy nabywaniu tej nieruchomości, działając w zaufaniu do danych pochodzących z ówczesnych w chwili nabycia urzędowych dokumentów ewidencyjnych określających zarówno przebieg granic, jak i powierzchnię nabywanej nieruchomości. W zakresie przedstawionych uchybień organów orzekających w sprawie, należy podzielić zarzuty skarżących naruszenia przez te organy przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7, art. 75 §1, art. 77 §1 oraz art. 80 KPA, stanowiących o obowiązku organu prowadzącego postępowanie administracyjne dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy z wyczerpującym zebraniem i rozpatrzeniem całego materiału dowodowego oraz dokonaniu na jego podstawie oceny udowodnienia wszystkich wskazanych przez organ i strony skarżące okoliczności. Ze względu na niewyczerpujące wyjaśnienie stanu faktycznego w sprawie oraz brak zgromadzenia wszystkich dowodów, szczególnie poprzez uczynienie za podstawę oceny przez organy orzekające Operatu technicznego, złożonego przez strony skarżące, niepotwierdzonych i w części nieczytelnych luźnych kart kopii dokumentów ewidencyjnych, co stanowi zdaniem Sądu naruszenie art. 7, art. 75 §1, art. 77 §1 oraz art. 80 KPA, należało na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) uchylić zaskarżoną decyzję organu II instancji oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ I instancji zobowiązany jest, stosownie do art. 77§1 w zw. z art. 75§1 KPA zebrać cały materiał dowodowy na okoliczności występujące w sprawie, w tym czytelne odpisy oryginalnych dokumentów sporządzonych w pomiarach z 1954 r. i w 1965 r., i stosownie do art. 7 oraz art. 9 KPA jednoznacznie wyjaśnić zaistniałe rozbieżności w powierzchni nieruchomości, wykazane w dokumentacji ewidencyjnej, z uwzględnieniem oceny wartości dowodowej (art. 80 KPA) Operatu technicznego przedłożonego przez skarżących, jako dokumentu przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Sąd nie podziela natomiast zarzutu skarżących o braku uprawnienia przez osobę podpisującą decyzję organu I instancji do jej wydania, skoro w aktach sprawy znajduje się kopia upoważnienia dla tej osoby z dnia [...].10.2004 r. Nr [...] udzielonego przez Zastępcę Prezydenta W., jako umocowanego do zastępowania Prezydenta Miasta W. w czasie udzielenia pełnomocnictwa, na podstawie upoważnienia z dnia [...].10.2004 r. znak [...]. Nie można również uznać zarzutu pominięcia przy rozpatrywaniu sprawy ustaleń i polecenia zawartego w piśmie Z-cy Prezydenta Miasta W z dnia [...] października 2004 r. znak [...] odnośnie dokonania zmian w ewidencji gruntów i budynków zgodnie z wnioskiem skarżących, ponieważ pismo to nie stanowiło, i według art. 6 KPA, traktującym o działaniu organów administracji publicznej na podstawie przepisów prawa, nie mogło stanowić wiążącej podstawy do rozstrzygania indywidualnej sprawy z zakresu administracji publicznej w drodze decyzji. Pismo to stanowi odpowiedź na złożoną przez skarżących w toku postępowania przed organem I instancji skargę, o uznaniu zawartych w niej zarzutów i wskazaniu na wydanie polecenia o podjęciu czynności w celu załatwienia wniosku o wprowadzenie zmian do ewidencji gruntów i budynków. Brak jest także podstaw do uznania zarzutów skargi dotyczących naruszenia przez organy orzekające przepisów ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece w związku z przepisami kodeksu postępowania cywilnego oraz przepisów kodeksu cywilnego, ponieważ powołane przepisy nie stanowiły podstawy prawnej do wydania zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na względzie, zgodnie z art. 145 §1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania na rzecz skarżących orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.