IV SA/Wa 1992/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Rząsa, , po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. P. i M. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Decyzja z [...] czerwca 2016 r. Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania J. P. i M. P., utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] marca 2016 r. orzekającą o zezwoleniu [...] S.A. na niezwłoczne zajęcie nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr [...] o pow. 1,36 ha, nr [...] o pow. 0,69 ha, położonej w miejscowości [...] gmina [...], stanowiących własność J. P. i M. P. w celu założenia i przeprowadzenia przez ww. działki napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV [...] oraz o nadaniu ww. decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli J. P. i M. P. Wraz ze skargą nadesłali wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek skarżący stwierdzili, że wnoszą o jej wstrzymanie z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazali, że zaskarżona decyzja spowoduje dla nich nieodwracalne straty, spowodowane wykonaniem inwestycji budowlanej. Spowoduje to również bezcelowość skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718. zwanej dalej "p.p.s.a."), Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest uprawdopodobnienie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy, że wykonaniu nie podlegają akty administracyjne odmowne oraz te, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego, nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. Przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania w niniejszym postępowaniu jest decyzja utrzymująca w mocy decyzję o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości oraz o nadaniu ww. decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Zgodnie z treścią art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. 2015 poz. 1774 późn. zm., dalej "u.g.n.") starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przepis art. 9 u.g.n. stanowi, że w sprawach, o których mowa w przepisach działu III, z wyłączeniem art. 97 ust. 3 pkt 1, art. 122, art. 124 ust. 1a, art. 124b ust. 1, art. 126 i art. 132 ust. 1a, wykonanie decyzji następuje po upływie 14 dni od dnia, w którym upłynął bezskutecznie trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na decyzję do sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego w tych sprawach organ, który wydał decyzję, wstrzymuje z urzędu jej wykonanie, w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie. Wyłączenia przewidziane w art. 9 u.g.n. są w pełni zrozumiałe, gdyż decyzje w tych sprawach są wydawane pod presją okoliczności, po to by uniknąć zbędnej zwłoki. Wstrzymanie wykonania takich decyzji nastąpić może na zasadach ogólnych, w wyniku złożenia wniosku o wstrzymanie ich wykonania do organu odwoławczego lub do sądu administracyjnego, pod warunkiem złożenia skargi na tę decyzję (postanowienie NSA z 5 lutego 2015 r., I OZ 80/15, CBOSA). Ponadto wyłączenia te należy uznać za wyraz uznania za większe dobro celów, którym służą przepisy wyłączone z działania art. 9 cytowanej ustawy, niż celu, jakiemu służy generalnie regulacja art. 9, czyli ochrony własności (Komentarz do art. 9 w: Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz. E. Bończak – Kucharczyk, Lex/el 2014). Z kolei z treści art. 124 ust. 1a u.g.n. wynika, że w przypadkach określonych w art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji, o której mowa w ust. 1, a decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Decyzja o niezwłocznym zajęciu nieruchomości wydawana w trybie art. 124 ust. 1a u.g.n. ma charakter subsydiarny w stosunku do decyzji o zezwoleniu na ograniczenie prawa. Rozstrzygnięcie o niezwłocznym zajęciu nieruchomości stwarza możliwość rozpoczęcia procedury mającej na celu przeprowadzenie prac inwestycyjnych, ale tylko w zakresie rozstrzygniętym w decyzji o ograniczeniu. Zgodnie z brzmieniem art. 124 ust. 1a u.g.n. decyzja o niezwłocznym zajęciu nieruchomości może zostać wydana tylko po wydaniu decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z tej nieruchomości. Jej subsydiarny charakter oznacza, że decyzja taka może istnieć w obrocie prawnym tylko wtedy, kiedy funkcjonuje w obrocie prawnym poprzedzającą ją decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. W ramach niniejszej sprawy zostały wydane dwie decyzje, pierwsza – w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. – decyzja Starosty [...] z [...] marca 2016 r. o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, druga – w trybie art. 124 ust. 1a u.g.n. – decyzja tego organu z [...] marca 2016 r. zezwalająca na niezwłoczne zajęcie nieruchomości wraz z rygorem natychmiastowej wykonalności. Decyzja Starosty [...] z [...] marca 2016 r. o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości wraz z rygorem natychmiastowej wykonalności została utrzymana w mocy decyzją Wojewody [...] z [...] czerwca 2016 r. Decyzja wydana na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. jest decyzją ściśle związaną z decyzją, o której mowa w art. 124 ust. 1 tej ustawy. W okolicznościach niniejszej sprawy podkreślenia wymaga, że budowa linii 400 kV [...] stanowi inwestycję celu publicznego służącą zlikwidowaniu problemów związanych z zasilaniem w energię elektryczną aglomeracji siedleckiej, dużej części regionu [...] i Państwa, dla którego inwestycja jest priorytetów. Stanowi ona element międzynarodowego projektu wzrostu efektywności oraz rozwoju połączeń transgranicznych pomiędzy Polską a [...] (zob. postanowienie WSA w Warszawie z 18 kwietnia 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 3708/15, CBOSA). Mając na uwadze argumentację skarżących zawartą w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, stwierdzić należy, że nie przedstawili oni okoliczności, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie decyzji spowoduje znaczną szkodę lub nieodwracalne skutki. Przede wszystkim zauważyć trzeba, że argumentacja skarżących odnosi się do etapu budowy przedmiotowej linii elektroenergetycznej, a zatem do kolejnego etapu procesu inwestycyjnego, który nie jest objęty niniejszym postępowaniem. Należy również podkreślić, że skarżący nie wykazali w jaki sposób ewentualna realizacja linii energetycznej naraziłaby ich na spowodowanie znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (Por. postanowienie NSA z 21 czerwca 2016 r., sygn. akt I OZ 631/16, CBOSA). Jak wskazano na wstępie, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Wnioskujący musi dokładanie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu (postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/2005). Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa na stronie skarżącej (postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004). Argumenty przedstawione przez skarżących nie uzasadniają wstrzymania wykonania decyzji, zatem przedmiotowy wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Z tych przyczyn, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.