IV SA/Wa 1992/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Borkowska po rozpoznaniu w dniu 18 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Fundacji [...] z siedzibą w [...] na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2017 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenie postępowania administracyjnego postanawia odrzucić skargę. Fundacja [...] z siedzibą w [...] wniosła do Sądu skargę na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] czerwca 2017 r. w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji nakładającej na podmiot korzystający ze środowiska obowiązek przeprowadzenia działań zapobiegawczych lub naprawczych na zbiorniku zaporowym [...] w związku z jego eksploatacją. Zarządzeniami z 4 sierpnia 2017 r. wezwano skarżącą do: a) usunięcia braków formalnych skargi przez złożenie 2 odpisów skargi oraz dokumentu (lub jego uwierzytelnionego odpisu) określającego umocowanie osoby, która podpisała skargę do reprezentowania strony skarżącej (KRS), b) uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Zakreślono skarżącej siedmiodniowy termin do wykonania powyższych wezwań i pouczono, że ich nie wykonania będzie skutkowało odrzuceniem skargi. Korespondencja zawierająca powyższe wezwania została doręczona skarżącej w 24 sierpnia 2017 r. W piśmie z 31 sierpnia 2017 r. złożono oświadczenie o cofnięciu skargi. Do 5 września 2017 r. w dokumentach księgowych dotyczących opłat sądowych nie zidentyfikowano wpłaty do niniejszej sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej również "p.p.s.a."), skarga czynić powinna zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, w szczególności powinna zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). Stosownie zaś do treści art. 28 § 1 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Oznacza to, że skarga powinna być podpisana przez osoby upoważnione do reprezentowania osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających takiej osobowości, które mają zdolność sądową danego podmiotu, z wykazaniem podstaw swojego działania. Dokument, wykazujący umocowanie do działania za poszczególne podmioty, powinien być złożony już przy pierwszej dokonywanej w sprawie czynności, a zatem przy wniesieniu skargi (art. 29 p.p.s.a.). Brak dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony jest brakiem formalnym skargi, którego usunięcie następuje w trybie i na zasadach określonych w art. 49 § 1 p.p.s.a. Niewykonanie w terminie nałożonego przez sąd obowiązku przedstawienia dokumentu powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z kolei w myśl przepisu art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W przypadku nie uiszczenia wpisu od skargi przewodniczący wzywa skarżącego do jego uiszczenia w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu, skarga podlega odrzuceniu przez sąd. Z akt sprawy wynika, że pismami sądowymi z 11 sierpnia 2017 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi i uiszczenia wpisu od skargi oraz pouczona o konsekwencjach niedokonania tych czynności. Wezwania te zostały doręczone 24 sierpnia 2017 r. (k.14). Termin do usunięcia braków formalnych skargi i uiszczenia skargi upłynął bezskutecznie 31 sierpnia 2017 r. Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że mimo prawidłowego wezwania skarżącej do uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych skargi, braki te nie zostały uzupełnione. Dlatego niemożliwe jest nadanie skardze dalszego biegu. W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. oraz art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. Na marginesie należy wskazać, że cofnięcie skargi może skutkować umorzeniem postępowania sądowoadministracyjnego w sytuacji, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 10 czerwca 1987 r. SA/Gd 537/87, OSP 1990, z.4, poz. 207 oraz 3 stycznia 2008 r. I OSK 1829/07, orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl).