IV SA/Wa 1998/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Sędziowie sędzia WSA Joanna Borkowska, sędzia WSA Anita Wielopolska (spr.), Protokolant ref. Joanna Kicińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2018 r. sprawy ze skargi N. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty planistycznej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] września 2016 r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącej N. G. kwotę 1997 (tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2018r. NR [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu odwołania N. G. od decyzji Zarządu [...] Nr [...] z dnia [...] września 2016 roku, znak: [...], ustalającej opłatę planistyczną w wysokości 72 415,80 zł. związaną ze zbyciem nieruchomości gruntowej stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...] w [...] i nakładającej na N. G. obowiązek jej uiszczenia oraz umarzającej postępowanie administracyjne w części dotyczącej zbycia udziałów w nieruchomości gruntowej stanowiącej działki ewidencyjne nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanej uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - utrzymało ww decyzję mocy. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny. Dla działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] w rejonie ulicy [...], zatwierdzony uchwalą Rady [...] nr [...] z dnia [...] października 2014 r. (Dz. Urz. Woj. [...] z 2014 r., poz. [...]). W myśl zapisów przedmiotowego planu działki ew. nr [...], [...], [...], [...] przeznaczone są pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną na działkach z zielenią leśną (symbol planu 69MNL-1). Takie samo przeznaczenie ma działka ew. nr [...] (symbol planu 6MNL-1). Działka ew. nr [...] znajduje się na terenie obiektów i urządzeń elektroenergetycznych (symbol 1I-E), a działka nr [...] na terenie dróg publicznych (symbol 49KDD). Uprzednio na tym terenie obowiązywał plan ogólny zagospodarowania przestrzennego [...] zatwierdzony uchwałą Nr [...] z dnia [...] września 1992r. Rady [...], zgodnie z którym ww. działki położone były w strefie ochrony systemu przyrodniczego miasta (symbol planu 0-54). Na przedmiotowym terenie ustalono preferencje utrzymania i ochrony lasów i innych terenów biologicznie czynnych, ograniczony rozwój obiektów i urządzeń związanych z funkcją rekreacyjno-wypoczynkową oraz ograniczony rozwój funkcji ochrony zdrowia i opieki społecznej. Jednocześnie plan dopuszczał utrzymanie funkcji mieszkaniowej w obrębie terenów leśnych nie będących własnością państwową bądź komunalną oraz wykluczył lokalizowanie skoncentrowanego budownictwa mieszkaniowego, obiektów produkcyjnych, magazynowych, składowych i wszelkich obiektów uciążliwych. Nieruchomości objęte decyzją nie zostały odlesione, ani nie zostały dla nich sporządzone plany szczegółowe. Plan ten obowiązywał do 31 grudnia 2003 roku, natomiast od dnia 1 stycznia 2004 roku do czasu uchwalenia aktualnie obowiązującego planu działka nie była objęta żadnym planem zagospodarowania przestrzennego. Działki w dniu wejścia w życie planu były niezabudowane i stanowiły użytek leśny. W sprawie niniejszej, aktem notarialnym rep A nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r. sporządzonym przed G. C. - notariuszem w [...], skarżąca, działając poprzez pełnomocnika, zbyła nieruchomość gruntową stanowiącą działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...] w [...] oraz udziały wynoszące [...] części w nieruchomości gruntowej stanowiącej działki ewidencyjne nr [...], [...], [...], [...], [...] i [...] z obrębu [...] w [...]. N. G. nabyła zbywane nieruchomości w dniu [...] grudnia 2015 r. - po dacie uchwalenia ww planu miejscowego - aktem notarialnym rep. A nr [...], sporządzonym przed G. C., notariuszem w [...], zgodnie z którym nabycie nastąpiło w formie nieekwiwalentnej min. ww działki ew. nr [...], poprzez częściowe zniesienie współwłasności nieruchomości bez spłat i dopłat, a nabyte nieruchomości oraz udziały w nieruchomościach odpowiadały wartościom rynkowym i przysługującym udziałom we współwłasności nieruchomości. Z treści pkt V ww aktu wynika, iż ostateczną decyzją nr [...] z dnia [...] września 2015 r., wydaną z upoważnienia Prezydenta [...], znak: [...], zatwierdzono podział nieruchomości uregulowanej w księdze wieczystej nr [...] o numerach działek ewidencyjnych [...] i [...] ( strona 14- § 2 pkt 3 aktu notarialnego), w wyniku którego została wyodrębniona min. działka [...]. Wobec faktu zbycia przez skarżącą ww działek gruntu w dniu [...] lutego 2016 r. organ uznał, iż N. G. jest zobowiązana do uiszczenia opłaty na podstawie art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stąd też pismem z dnia 14 marca 2016 roku, Zarząd [...] zawiadomił N. G. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie ustalenia wzrostu wartości nieruchomości gruntowej stanowiącej ww działkę ewidencyjną nr [...] oraz udziałów w nieruchomości gruntowej stanowiącej działki ewidencyjne nr [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Stawka wzrostu wartości nieruchomości służąca naliczaniu opłat planistycznych, zgodnie z ustaleniami ww planu, została wyznaczona w wysokości 30%, w myśl przepisu art. 36 ust.4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Na skutek uchwalenia ww planu zagospodarowania przestrzennego przedmiotowa działka przeznaczona została pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną na działkach z zielenią leśną. W sporządzonym na potrzeby niniejszego postępowania operacie szacunkowym z dnia [...] maja 2016r. rzeczoznawca majątkowy W. M. określił wartość przedmiotowego gruntu zarówno przed uchwaleniem planu zagospodarowania przestrzennego jak i po wprowadzonej planem zmianie przeznaczenia tej nieruchomości. Zgodnie z poczynionymi ustaleniami wartość działki ew. nr [...] w wyniku zmiany planu zagospodarowania przestrzennego wzrosła o 253 902,00 zł. Natomiast wartość pozostałych działek pozostała bez zmian. Po dokonaniu analizy wykonanej wyceny wartości przedmiotowej nieruchomości organ I instancji stwierdził, iż operat szacunkowy został sporządzony przez ww biegłego w sposób prawidłowy, nie zawiera żadnych błędów, które wpływałyby na jej wynik. Procedura wyceny została przeprowadzona zgodnie z ustawą o gospodarce nieruchomościami, ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzeniem wykonawczym w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. Operat szacunkowy spełnia wszystkie wymogi formalne, w tym także te wskazane w § 56 rozporządzenia, zawiera wskazanie podstaw prawnych, wynik wyceny wraz z uzasadnieniem oraz szczegółowo przedstawia tok obliczeń. Zatem, w ocenie organu, może stanowić podstawę do ustalenia wysokości opłaty planistycznej. Całość jest przejrzysta, logiczna i spójna. Organ, analizując przeznaczenie miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego [...] z roku 1992 stwierdził także, że ówcześnie nie istniała możliwość zabudowy wycenianych nieruchomości ze względu na brak uchwalonego planu szczegółowego, brak zgodny na zmianę przeznaczenia nieruchomości na cele nieleśne oraz nie pozbawienie nieruchomości statusu lasu ochronnego, a takie obostrzenia odpowiadają nieruchomościom wybranym jako podobne do wycenianych przy uwzględnieniu faktycznego sposobu wykorzystywania nieruchomości przed uchwaleniem planu miejscowego. W obecnym stanie prawnym nieruchomości bez uchwalonego planu miejscowego oraz o statusie działek leśnych również są wyłączone z możliwości zabudowy na podstawie ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych a nadto, konsekwencje ustaleń planu archiwalnego są niemal identyczne do ustaleń obecnego Studium, co również zostało w operacie wskazane. Wobec powyższego ww decyzją Zarząd [...] ww decyzją ustalił wskazaną powyżej opłatę planistyczną w stosunku do działki nr [...], do uiszczenia której zobowiązał skarżącą, do pozostałych zaś umorzył postępowanie w sprawie. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem N. G. złożyła do SKO w [...] od powyższej decyzji odwołanie wnosząc o zmianę ww decyzji i umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie o jej uchylenie i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] rozpoznając zarzuty odwołania wskazało, iż w okolicznościach niniejszej sprawy bezspornym jest fakt. iż nastąpiła sprzedaż ww działki nr [...] oraz udziałów w działkach ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] ww aktem notarialnym z dnia [...] lutego 2016r., tj. przed upływem 5 lat od daty uchwalenia ww planu w 2014 roku. Z kolei z uwagi na wprowadzone planem inne niż dotychczasowe przeznaczenie zagospodarowania dla ww działek, nastąpił znaczny wzrost wartości działki nr [...]. Nie mając natomiast żadnych zastrzeżeń co do treści jak i sposobu sporządzenia ww operatu szacunkowego, w ocenie SKO ustalona decyzją organu I instancji opłata jest w pełni uzasadniona. Ostatecznie Minister uznając przedstawione w odwołaniu zarzuty za niezasadne w dniu 16 lutego 2018r. wydał ww zaskarżoną do Sądu decyzję. We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe rozstrzygnięcie skardze N. G., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, powtórzyła min. zarzuty i argumentację zawartą w odwołaniu i wniosła o uchylenie w całości decyzji organów obu instancji oraz o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenie: - art. 7, 77 kpa, 80 kpa poprzez niedokładne zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego tj. brak analizy stanu działki skarżącej w dniu wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co spowodowało że ani rzeczoznawca, ani organ dokonujący kontroli prawidłowości operatu nie stwierdzili, że działka [...] w tym czasie wchodziła w skład większej działki o nr [...], a już po wejściu w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z działki nr [...] wydzielono mniejsze działki w tym działkę [...]. Wniosła także o przeprowadzenie dowodu: - z kopii aktu notarialnego Rep A Nr [...] z dnia [...].12.2015 r.; - kopii wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; obszaru [...] w rejonie [...] aktualnego na dzień [...].02.2016 r, - kopii decyzji nr [...] z dnia [...].03.2018 r. na okoliczność wykazania podziału działki nr [...] na mniejsze działki min. [...], po uchwaleniu ww planu. W uzasadnieniu skargi min. wskazała, iż w dniu wejścia w życie aktualnie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego działka o nr [...] jeszcze nie istniała, gdyż została wydzielona dopiero - niemal rok później. Ani organ, ani rzeczoznawca nie sprawdzili jednak, jak w dniu wejście w życie ww planu wyglądała sytuacja przedmiotowej działki. Z kolei brak takich ustaleń faktycznych w jej ocenie spowodował naruszenie art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzenia operatu szacunkowego, poprzez ustalenie opłaty planistycznej obejmującej zmianę wartości działki spowodowanej jej podziałem dokonanym już po uchwalaniu ww planu. Zdaniem skarżącej, opłata planistyczna w takich okolicznościach jako nienależna, nie może być przez organ naliczana. Pismem z dnia 12 listopada 2018 roku złożonego do akt sądowych w dniu 16 listopada 2018 roku (prezentata sądu), zatytułowanym "uzupełnienie skargi", pełnomocnik skarżącej podtrzymał skargę, dodatkowo wskazał na naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, 77 kpa, 80 kpa; poprzez niedokładne zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego tj. brak ustalenia, iż dla ww terenu zostały wydane warunki zabudowy, co potwierdza, że dla ww działek błędnie ustalono przeznaczenie terenu przed uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. A to z kolei wskazuje na fakt, iż przed uchwaleniem aktualnego planu zagospodarowania przestrzennego istniała możliwość zabudowy terenu jednorodzinnym budynkami mieszkalnymi. Na tę okoliczność przedstawiła kopię decyzji Nr [...] o warunkach zabudowy z dnia [...] sierpnia 2010 roku, wnosząc o przeprowadzenie z niej dowodu na zasadzie art. 106 § 3 ppsa. Powołana wyżej decyzja o warunkach zabudowy dla działki nr [...] (jeszcze przed podziałem) zezwalała na budowę 24 jednorodzinnych budynków mieszkalnych wraz z szambami. Decyzja ta, według skarżącej, jest ostateczna i funkcjonuje w obrocie prawnym. Teren działki Nr [...] wchodzi w skład ówczesnej działki nr [...]. Zatem zarówno przed uchwaleniem jak i po aktualnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego teren działki nr [...] miał podobne przeznaczenie, stąd też brak jest podstaw do nałożenia na skarżącą przedmiotowej opłaty planistycznej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Wojewódzkie sądy administracyjne w oparciu m. in. o art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (P.p.s.a.), uprawnione są do dokonywania kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oceny legalności zaskarżonych aktów Sąd dokonuje poprzez ustalenie, czy podjęto je zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego oraz czy prawidłowo zastosowano i zinterpretowano normy prawa materialnego. W myśl art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest nadto związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skład orzekający w niniejszej sprawie, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji - w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy - doszedł do przekonania, że wniesiona skarga jest zasadna, gdyż podniesione w niej argumenty zasługiwały na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną wydania kwestionowanej decyzji stanowiły przepisy u.p.z.p., w szczególności art. 36 ust. 4 oraz art. 37 ust. 1, 3 i 4 u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania kontrolowanej decyzji. Zgodnie z treścią pierwszego z przywołanych przepisów, jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą wartość nieruchomości wzrosła, a właściciel lub użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta pobiera jednorazową opłatę ustaloną w tym planie, określoną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości. Opłata ta jest dochodem własnym gminy. Wysokość opłaty nie może być wyższa niż 30% wzrostu wartości nieruchomości. Stosownie natomiast do treści art. 37 ust. 1 u.p.z.p., wysokość odszkodowania z tytułu obniżenia wartości nieruchomości, o którym mowa w art. 36 ust. 3, oraz wysokość opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, o której mowa w art. 36 ust. 4, ustala się na dzień jej sprzedaży. Obniżenie oraz wzrost wartości nieruchomości stanowią różnicę między wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu lub zmianie planu miejscowego a jej wartością, określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu, obowiązującego przed zmianą tego planu, lub faktycznego sposobu wykorzystywania nieruchomości przed jego uchwaleniem. Roszczenia, o których mowa w art. 36 ust. 3, można zgłaszać w terminie 5 lat od dnia, w którym plan miejscowy albo jego zmiana stały się obowiązujące (art. 37 ust. 3 u.p.z.p.), przy czym przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio do opłat, o których mowa w art. 36 ust. 4 (art. 37 ust. 4 u.p.z.p.). Mając na uwadze wymienione powyżej regulację prawną, w pierwszej kolejności wskazać należy, że istota "sporu" w przedmiotowej sprawie sprowadza się zasadniczo do rozstrzygnięcia czy w związku z uchwaleniem ww miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego doszło do wzrostu wartości przedmiotowej nieruchomości, będącego skutkiem zmiany przeznaczenia gruntu przewidzianego w planie z 1992 roku wygaszonego w dniu 31 grudnia 2003 roku, w stosunku do przeznaczenia aktualnego, a tym samym czy istniały podstawy dla ustalenia tzw. "opłaty planistycznej", wobec zbycia ww działki gruntu i udziałów w pozostałych wyżej powołanych działkach. W tym miejscu wymaga bowiem podkreślenia, że kluczową kwestią, od istnienia której uzależnione jest prawidłowe, tj. zgodne z prawem ustalenie jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości jest uchwalenie, rozumiane jako wejście w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i zawiązany z tym faktem wzrost wartości nieruchomości będący skutkiem zmiany przeznaczenia gruntu w planie uchwalonym, w stosunku do przeznaczenia dotychczasowego, wynikającego czy to z zapisów planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego poprzednio, czy też przeznaczenia faktycznego – wynikającego ze sposobu użytkowania nieruchomości, jeżeli nie był on postanowieniami planu miejscowego objęty. W ocenie Sądu, użyty w art. 36 ust. 4 u.p.z.p., zwrot: "w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą", determinuje koniunkcję czasową zaistnienia sytuacji powiązania wzrostu wartości nieruchomości z obowiązkiem uiszczenia jednorazowej opłaty za zbycie tej nieruchomości w terminie do 5 lat od daty uchwalenia planu, tj. zwiększenia wartości nieruchomości będącego następstwem uchwalenia planu, ustalenia w nim przeznaczenia terenu (korzystniejszego niż przeznaczenie dotychczasowe), który następnie właściciel zbywa i uzyskuje z tego tytułu przysporzenie finansowe. Co istotne, wspominany wzrost wartości nieruchomości musi zaistnieć w dacie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub jego zmiany. W przeciwnym bowiem razie, tj. jeżeli fakt taki nie zaistniał, a więc pomimo uchwalenia planu miejscowego wzrost wartości nieruchomości nie nastąpił, brak jest podstaw, aby organ administracji (wójt, burmistrz, prezydent miasta) ustalał opłatę określoną w art. 36 ust. 4 u.p.z.p. i żądał jej uiszczenia. Sytuacja taka będzie miała natomiast miejsce w szczególności, gdy dotychczasowe przeznaczenie nieruchomości wynikające z postanowień planu obowiązującego do czasu uchwalenia planu nowego lub jego zmiany jest prawie tożsame z przeznaczeniem w nowo uchwalonym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, która to sytuacja – zdaniem Sądu – nie została w przedmiotowej sprawie jednoznacznie wyjaśniona. Pierwotnie bowiem, na przedmiotowych działkach gruntu w ww wygaszonym miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego, przedmiotowa nieruchomość położona była w strefie ochrony systemu przyrodniczego miasta (symbol planu [...]). Na przedmiotowym terenie ustalono preferencje utrzymania i ochrony lasów i innych terenów biologicznie czynnych, ograniczony rozwój obiektów i urządzeń wiązanych z funkcją rekreacyjno-wypoczynkową oraz ograniczony rozwój funkcji ochrony zdrowia i opieki społecznej. Jednocześnie plan dopuszczał utrzymanie funkcji mieszkaniowej w obrębie terenów leśnych nie będących własnością państwową bądź komunalną oraz wykluczył lokalizowanie skoncentrowanego budownictwa mieszkaniowego, obiektów produkcyjnych, magazynowych, składowych i wszelkich obiektów uciążliwych. Dopuszczenie realizacji nowej zabudowy na przedmiotowym terenie uwarunkowane było m.in. pozbawieniem statusu lasu ochronnego oraz sporządzeniem szczegółowego planu miejscowego dla całości wskazanych obszarów. Jednakże, mając powyższe na uwadze, jak i treść decyzji o warunkach zabudowy, której kopia została przedłożona przez pełnomocnika skarżącej do akt sprawy w dniu 16 listopada 2018 roku należy uznać, iż organy nie przeprowadziły w sposób należyty postępowania wyjaśniającego celem ustalenia wystąpienia możliwości zabudowy przedmiotowej działki gruntu również przed uchwaleniem ww planu. Faktycznie, powyższa okoliczność została przez skarżącą podniesiona dopiero na etapie postępowania sądowoadministarcyjnego, to jednak mając na względzie, iż decyzja o warunkach zabudowy dla ww nieruchomości, przed jej podziałem została jednak wydana, powyższy fakt winien być przez organ nakładający opłatę planistyczną uwzględniony. Wobec powyższego, w ocenie Sądu, należało wyeliminować z obrotu prawnego powyższe decyzje z uwagi na konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania administracyjnego w omawianym zakresie. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. – orzekł, jak w pkt 1 sentencji. O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął w pkt 2 sentencji – na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a., uwzględniając zwrot kosztów zastępstwa procesowego. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy zobowiązany jest uwzględnić wskazania wynikające z niniejszego wyroku i uzupełnić materiał dowodowy, w tym także wyjaśnić, jak kształtowała się możliwość zabudowy mieszkaniowej na przedmiotowym terenie przed datą uchwalenia ww planu ([...] października 2014 r.), a także czy wyżej wskazana decyzja w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest decyzją ostateczną, a następnie, stosownie do uzyskanych wyjaśnień i poczynionych ustaleń wydać prawidłowe rozstrzygnięcie.