IV SA/Wa 1999/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Karolina Kisielewicz – Malec po rozpoznaniu w dniu 2 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. I. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi S. I. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na terytorium RP postanawia: - zwolnić skarżącego od kosztów sądowych w całości. Pismem z dnia 13 lipca 2013 r. skarżący S. I. (obywatel [...]) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2013 r. (nr [...]) w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na terytorium RP. Wraz ze skargą skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. We wniosku S. I. oświadczył, że nie dysponuje jakimikolwiek zasobami pieniężnymi, nie posiada nieruchomości, przedmiotów wartościowych. Utrzymuje się z pracy dorywczej (ok. 500 zł. miesięcznie). Podstawowe potrzeby życiowe skarżący zaspokaja dzięki pomocy znajomych. Stwierdzono, co następuje: Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych (opłat i wydatków) następuje wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.). Analiza informacji uzyskanych od skarżącego pozwoliła stwierdzić, że złożony wniosek zasługuje na uwzględnienie, bowiem poniesienie przez wnioskodawcę wydatków związanych z postępowaniem sądowym spowodowałoby uszczerbek w jego koniecznym utrzymaniu. W tej sytuacji odmowa przyznania prawa pomocy oznaczałaby z kolei zamknięcie skarżącemu drogi do Sądu. Źródłem utrzymania skarżącego jest obecnie praca dorywcza. Uzyskiwane w ten sposób środki w wysokości około 500 zł są niewystarczające do zaspokojenia podstawowych kosztów utrzymania jednej osoby, a skarżąca dodatkowo korzysta z pomocy znajomych. Z tego względu referendarz uznał, że skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W konsekwencji, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a.) przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie określonym we wniosku o przyznanie prawa pomocy przez skarżącego.