IV SA/Wa 20/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Teresa Zyglewska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Piotr Korzeniowski, sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant ref. staż. Aleksandra Larkiewicz, po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2016 r. na rozprawie sprawy ze skargi E. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu nieruchomości p o s t a n a w i a 1. umorzyć postępowanie sądowe; 2. zwrócić skarżącej E. W. ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uiszczony wpis od skargi w kwocie 200 (dwieście) złotych. E. W. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] z [...] września 2015 r. nr [...], którą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] o odmowie skarżącej i Z. W. zwrotu wywłaszczonej nieruchomości o nr [...] powstałej z podziału działki nr [...] o pow. 2,1262 ha, położonej w Gminie K. Pismem z dnia 15 kwietnia 2016 r. skarżąca cofnęła wniesioną skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W przypadku skutecznego cofnięcia skargi postępowanie sądowe ulega umorzeniu (art. 161 § 1 pkt 1 powołanej ustawy). W ocenie Sądu w rozpoznanej sprawie cofnięcie skargi nie zmierza do obejścia prawa, ani nie spowoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, zatem jest dopuszczalne. Z powyższych względów, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.