IV SA/Wa 2000/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Agnieszka Łąpieś-Rosińska po rozpoznaniu w dniu 10 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. O. na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu L. O. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] na podstawie art. 37 § 1 ustawy dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 – dalej k.p.a.) uznał za nieuzasadnione zażalenie L. O. na niezałatwienie przez Wojewodę [...] w terminie sprawy z wniosku cudzoziemca o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. L. O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej m.in. przez orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Rozpatrując na podstawie art. 37 § 1 i 2 oraz art. 123 k.p.a. zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, organ wyższego stopnia może bądź wyznaczyć termin załatwienia sprawy (uznając zażalenie za uzasadnione), bądź uznać wniesione zażalenie za nieuzasadnione. W przypadku uznania zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie za nieuzasadnione, organ wyższego stopnia orzeka w tym przedmiocie w formie postanowienia. Takie rozstrzygnięcie zapadło w niniejszej sprawie. Zaskarżone postanowienie nie należy do żadnego z rodzajów postanowień wymienionych w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Zgodnie z art. 141 § 1 w zw. z art. 37 § 1 i 2 k.p.a., nie służy na nie zażalenie. Nie jest to również postanowienie kończące postępowanie administracyjne, czy rozstrzygające istotę sprawy. Postępowanie wszczęte w trybie art. 37 k.p.a. w przedmiocie niezałatwienia sprawy w terminie ma charakter procesowy i incydentalny wobec przedmiotu postępowania administracyjnego, a nie merytoryczny. Złożenie zażalenia w tym trybie stanowi przesłankę skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Niezależnie bowiem od podejmowanego w wyniku jego rozpatrzenia rozstrzygnięcia organu wyższego stopnia, jest to środek zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 2 p.p.s.a. Przeciwdziałanie bezczynności organu lub przewlekłości postępowania następuje w ten sposób, iż możliwe jest wniesienie skargi do sądu administracyjnego w tym przedmiocie. Postanowienie, które organ wyższego stopnia wydaje w następstwie rozpatrzenia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, nie podlega natomiast odrębnemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W sytuacji, gdy strona nie zgadza się z wydanym przez organ wyższego stopnia postanowieniem, może złożyć skargę do sądu administracyjnego na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, którego dotyczyło zażalenie. Skoro na zaskarżone postanowienie nie przysługuje zażalenie, nie kończy ono postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga istoty sprawy, to skarga jest niedopuszczalna. Pouczenie zawarte w kwestionowanym postanowieniu jest nieprawidłowe. Stronie przysługuje bowiem skarga do sądu administracyjnego na bezczynność Wojewody [...] lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez ten organ, nie zaś skarga na postanowienie organu wyższej instancji w przedmiocie uznania zażalenia za nieuzasadnione. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne z innych przyczyn, niż wymienione w pkt 1-5. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. oraz art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.