IV SA/Wa 2000/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Anita Wielopolska po rozpoznaniu dniu 3 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w sprawie ze skargi J. B. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy 1) postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...]. J. B. wraz ze skargą złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z [...] maja 2017 r. w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie i nadbudowie istniejącego budynku mieszkalnego w miejscowości [...] położonego na działce o numerze ew. [...] utrzymującego w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z [...] sierpnia 2016 r., który nie został uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zasadą wynikającą z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017, poz. 1369 ze zm.) – dalej zawanej p.p.s.a. jest, że wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. dopuszcza na wniosek skarżącego wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu przez sąd, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wstrzymanie wykonania może jednak dotyczyć wyłącznie tych zaskarżonych do sądu aktów administracyjnych, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny nadaje się do tak rozumianego wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki (J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz, LexisNexis, Warszawa 2005, str. 295). Postanowienie o odmowie uzgodnienia projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy należy do kategorii orzeczeń nienadających się do wykonania. Postanowienia o uzgodnieniu lub odmowie uzgodnienia projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy jest niezbędne do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, jednak samo nie nadaje się do wykonania. Stanowi element kontroli nad zagospodarowaniem przestrzennym w danej gminie – w rozpatrywanej sprawie – co do spełnienia wymagań w zakresie ochrony środowiska. Postanowienie może zawierać wskazania, które należy uwzględnić przy wydawaniu decyzji ustalającej warunki zabudowy, lecz nie jest możliwe jego egzekwowanie z użyciem przymusu państwowego w sposób inny niż zgodna z przepisami postępowania administracyjnego kontrola instancyjna. Z tego względu należy stwierdzić, że nie zachodzą podstawy do wstrzymania zaskarżonego postanowienia, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd stwierdza, że skoro zaskarżone postanowienie nie należy do grupy aktów administracyjnych podlegających wykonaniu, to nie można udzielić skarżącej ochrony tymczasowej, polegającej na wstrzymaniu wykonania zaskarżonego postanowienia. Ponadto wskazać należy, że postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania aktu dotyczy co do zasady możliwości wstrzymania zaskarżonego aktu, co nie wyklucza jednak możliwości wstrzymania również innych aktów wydanych w granicach tej samej sprawy. Dopiero, więc gdy zaistnieją podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, sąd może, na podstawie art. 61 § 3 zdanie ostatnie p.p.s.a., wstrzymać wykonanie także postanowień wydanych w innych postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Należy również zaznaczyć, że jeżeli we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu strona nie wskaże okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to nie można tego uznać za brak formalny wniosku (art. 49 § 1 P.p.s.a.), lecz za brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez sąd, uzasadniający oddalenie wniosku. Uzasadnienie wniosku nie jest bowiem elementem obligatoryjnym, wpływającym na ważność wniosku i warunkującym jego dopuszczalność, zatem nie podlega uzupełnieniu, poprzez wezwanie do uzupełnienia braków formalnych. Skarżąca w żaden sposób nie uzasadniła swojego wniosku, a w konsekwencji nie wykazała, na czym konkretnie miałoby polegać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia zatem jego merytoryczną ocenę. W świetle powyższego Sąd uznał, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji nie może zostać uwzględniony. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.