IV SA/Wa 2000/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Wykowski po rozpoznaniu 9.11.2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. S. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Kartograficznego i Geodezyjnego z [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Starosty Powiatu [...] z [...] lutego 2018 r. nr [...] oraz z [...] listopada 2014 r. nr [...] - Skarżąca złożyła skargę na wskazaną w sentencji decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Kartograficznego i Geodezyjnego, dotyczącą odmowy uchylenia decyzji Starosty Powiatu [...] z [...] lutego 2018 r., odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej Starosty Powiatu [...] z [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu zmian gleboznawczej klasyfikacji gruntów m. in. na należących do niej działkach nr ew. [...] i [...], położonych w obrębie ewidencyjnym [...], w gminie [...]. W piśmie z 27 sierpnia 2018 r. złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zarówno zaskarżonej decyzji, jak również obu ww. decyzji wydanych przez Starostę, a także o "nakazanie organom powstrzymania się od wydawania innych niekorzystnych dla niej rozstrzygnięć". W uzasadnieniu wniosku podniosła, że należące do niej działki nr ew. [...] i [...] znajdują się na obszarze przewidzianym zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jako teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Natomiast działania organu zmierzają zdaniem wnioskodawczyni, do "zmiany przeznaczenia jej własności". Wskazała, że przed Starostą toczy się postępowanie w przedmiocie uznania zastrzeżeń do projektu planu urządzania lasu, które aktualnie jest zawieszone. Jednocześnie jednak zostało wszczęte postępowanie w przedmiocie wydania decyzji w zakresie urządzenia lasu. Ponadto wskazała, że czas i koszty konieczne do odwrócenia skutków wykonania zaskarżonej decyzji, będą sięgały wielu lat, a ona sama poniesie stratę w postaci niemożności decydowania o swojej własności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Zwrot "w granicach tej samej sprawy" należy interpretować na tle art. 3 § 2 P.p.s.a. (przedmiot kontroli sądowej), a także art. 134 i 135 P.p.s.a. (zakres kontroli sądowej). W związku z tym, normą z art. 61 § 3 P.p.s.a. objęte będą zarówno akty wydane w pierwszej instancji, jak i np. akty, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli. Za takim rozumieniem tego zwrotu pośrednio opowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale wydanej w składzie siedmiu sędziów z dnia 27 czerwca 2000 r. sygn. akt FPS 12/99, publ. ONSA 2001/1/7, podjętej na gruncie poprzednio obowiązujących przepisów P.p.s.a., ale w tej mierze zachowującej aktualność także obecnie. Stwierdził w niej, że zwrot "w granicach danej sprawy", użyty w art. 29 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 z późn. zm.), dotyczy sprawy w ujęciu materialnym. Zatem możliwe jest rozpoznanie wniosku Skarżącej zarówno wobec obu decyzji wydanych w postępowaniu wznowieniowym, jak również wobec decyzji pierwotnej z [...] listopada 2014 r. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa bowiem na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń. Przy tym możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie oznacza, że Sąd jest zobligowany w każdym przypadku – niezależnie od okoliczności sprawy – uwzględnić wniosek strony skarżącej. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że wnioskiem zostały objęte decyzje organów obu instancji o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej. Rozstrzygnięcia te nie nadają się do wykonania. Należy bowiem zauważyć, że instytucję wstrzymania wykonania aktu lub czynności można zastosować tylko wówczas, gdy dany akt lub czynność posiada atrybut wykonalności. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Nie każdy bowiem akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Decyzje o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej nie skutkują w żaden sposób na decyzję, o zmianę której wniesiono. Decyzja ta pozostaje bowiem nadal w obrocie prawnym i wywołuje skutek. Zatem w zakresie zarówno zaskarżonej decyzji, jak i decyzji Starosty z 7 lutego 2018 r., wniosek nie jest możliwy do uwzględnienia. Nie skutkują także bezpośrednio dla stron obowiązkiem działania, zaniechania, czy też nakazem znoszenia zachowania innych podmiotów, nie przyznaje również żadnych uprawnień, zaś organy nie mają możliwości użycia środka przymusu do doprowadzenia do stanu zgodnego z jej treścią. Odnosząc się do kwestii wstrzymania decyzji Starosty z [...] listopada 2014 r., Sąd stwierdza, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem nie zostało w żaden sposób uprawdopodobnione zajście przesłanek wstrzymania, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżąca powołuje się na znaczne koszty i czas konieczny do odwrócenia skutków wykonania decyzji, nie wskazując jednocześnie żadnych konkretów w tej materii – co samo w sobie jest przesłanką do nieuwzględnienia wniosku – ani tego, w jaki sposób decyzja w przedmiocie zatwierdzenia projektu zmian gleboznawczej klasyfikacji gruntów wpływa na jej prawo własności. Powoływane w treści uzasadnienia wniosku postępowanie w przedmiocie zatwierdzenia planu urządzenia lasu jest całkowicie odrębnym postępowaniem, niemającym bezpośredniego wpływu na jej prawo własności co do przedmiotowych działek, jak również na zmianę ich przeznaczenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, co zdaje się budzić największe obawy Skarżącej. Kwestie te zaś na pewno pozostają poza granicami niniejszego postępowania, dotyczącego decyzji o zmianie klasyfikacji gruntów. Podkreślenia wymaga fakt, że to na stronie postępowania sądowego spoczywa obowiązek wykazania przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a rolą Sądu jest zbadanie, czy przejawiają one za udzieleniem środka ochrony tymczasowej, jakim jest wstrzymanie wykonania decyzji. W niniejszej sprawie, przedstawione przez Wnioskodawczynię argumenty nie przemawiają za zaistnieniem w sprawie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W świetle powyższego Sąd uznał, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie może zostać uwzględniony. Mając to na względzie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.