IV SA/Wa 2001/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Monika Stępkowska - Bigiej po rozpoznaniu w dniu 23 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej postanawia zwolnić A. S. od kosztów sądowych. Skarżący A. S. wraz ze skargą na decyzję Szefa urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2013 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej wniósł do Sądu o zwolnienie go od kosztów sądowych. Z wniosku sporządzonego na urzędowym formularzu PPF z dnia 13 lipca 2013 r. oraz z dodatkowych informacji zawartych w piśmie z dnia 16 września 2013 r. wynika, że skarżący nie posiada majątku. Uzyskuje dochody z pracy dorywczej w wysokości ok. 500 zł miesięcznie (np. praca w kuchni w punktach gastronomicznych). Miesięczne wydatki na żywność, podstawowe środki czystości, sporadyczne opłaty związane z korzystaniem z mieszkania, wynoszą ok. 450 – 500 zł miesięcznie. W utrzymaniu pomagają mu również znajomi. Skarżący zamieszkuje w mieszkaniu wynajmowanym przez znajomego. Rozpoznając wniosek zważono, co następuje: Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby. Przyznanie prawa pomocy, ma na celu zapewnienie dostępu do sądu stronie, której brak środków finansowych dostęp ten uniemożliwia. Art. 243 i nast. cytowanej ustawy, przewidują możliwość ubiegania się przez osobę fizyczną o przyznanie prawa pomocy. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy w zakresie częściowym przyznaje się osobie fizycznej, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Oceniając wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych stwierdzić należy, że skarżący wykazał, że spełnia wymogi określone we wskazanym wyżej art. 246 § 1 pkt 2. W obecnej chwili skarżący otrzymuje wynagrodzenie z prac dorywczych w wysokości ok. 500 zł miesięcznie i kwotę tę w całości przeznacza na utrzymanie konieczne, ponadto korzysta z pomocy znajomych. nie posiada jakiegokolwiek majątku. W tej sytuacji uznano, że skarżący wykazał, że zachodzą przesłanki, pozwalające na przyznanie mu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, bowiem uiszczenie kosztów sądowych mogłoby narazić go na uszczerbek utrzymania koniecznego. Dlatego też na podstawie art. 246 § 1 pkt 2, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 wyżej cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak w sentencji.