IV SA/Wa 2001/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędziowie sędzia WSA Magdalena Durzyńska, sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Protokolant ref. staż. Filip Rutkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji oddala skargę Zaskarżoną decyzją Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej "K.p.a.", utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] marca 2013 r. o odmowie uchylenia decyzji tego samego organu z [...] lipca 2012 r. orzekającej o umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia p. S. A. - obywatelowi L. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Uzasadniając orzeczenie, organ administracji przywołał następujące uwarunkowania prawne i faktyczne: - 25 czerwca 2012 r. Cudzoziemiec wystąpił, za pośrednictwem pełnomocnika, (p. J. H.), do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie tzw. abolicji; pismem z 12 lipca 2012 r. Pełnomocnik wniósł o umorzenie przedmiotowego postępowania, zrzekając się zarazem prawa do reprezentowania cudzoziemca; decyzją Wojewody [...] umorzono postępowanie w sprawie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie, - 16 listopada 2012 r. do organu I. instancji wpłynęło podanie strony o wznowienie przedmiotowego postępowania, z uwagi na rażące zaniedbania pełnomocnika, w szczególności wycofanie wniosku bez wiedzy i zgody zainteresowanego, postanowieniem z [...] grudnia 2012 r. postępowanie zostało wznowione,  - decyzją z [...] marca 2013 r. odmówiono uchylenia decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia; uzasadniając odmowę, Wojewoda [...] stwierdził, że ustanowienie pełnomocnika nie pozbawia aplikującego możliwości uczestniczenia w postępowaniu, jak również, że fakt niezłożenia przez cudzoziemca zawiadomienia o przestępstwie uniemożliwia mu skuteczne powoływanie się na art. 145 § 1 pkt. 2 K.p.a., - w ocenie organu odwoławczego zasadnie uznano, że Cudzoziemiec nie może skutecznie powoływać się na dyspozycje zawarte w art. 145 § 1 pkt 2 i 4; K.p.a.; ustanowienie pełnomocnika nie uniemożliwia stronie czynnego udziału w postępowaniu jej dotyczącym, zaś uznanie, że decyzja została wydana w wyniku przestępstwa, wymaga stwierdzenia zaistnienia przestępstwa, zaś Skarżący nie zawiadomił organów ścigania o podejrzeniu popełnienia przestępstwa. W skardze Cudzoziemiec sformułował zarzuty naruszenia przepisów postępowania, co miało wpływ na wynik sprawy: - art 145 § 1 ust. 2 i § 3 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie, niewłaściwą wykładnię, uznanie, że stwierdzenie wydania decyzji w wyniku przestępstwa uwarunkowane jest poinformowaniem organów ścigania o podejrzeniu popełnienia przestępstwa, - art. 145 § 1 ust. 4 K.p.a. poprzez niezastosowanie, mimo, że nieuczestniczenie Strony w sprawie nie było przez nią zawinione, - art. 7 i 77 K.p.a. poprzez niepodjęcie czynności zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego i wyjaśnienia sprawy, podczas gdy wymagał tego słuszny interes strony, - art. 15 w zw. z art. 138 K.p.a. poprzez ograniczenie się do zbadania zasadności argumentów podniesionych przez Stronę, - art. 107 K.p.a. poprzez brak należytego uzasadnienia decyzji. W uzasadnieniu skargi wskazano: - uzasadnienie zaskarżonej decyzji sprowadza się właściwie do przytoczenia treści przepisów K.p.a. i wskazania, że te spośród nich, które Strona wskazała w odwołaniu, w przedmiotowej sprawie nie stanowią podstawy wznowienia postępowania, - w przedmiotowej sprawie popełnienie przestępstwa jest oczywiste, co pozwala na wznowienie postępowania mimo braku stwierdzenia popełnienia przestępstwa przez sąd lub inne, powołane do tego organy, - Pełnomocnik cudzoziemca, przyjąwszy wynagrodzenie w wysokości 2 000 EUR, mając w zamian prowadzić postępowanie administracyjne zmierzające do udzielenia zezwolenia na zamieszkiwanie na czas oznaczony, bez zgody i wiedzy mocodawcy wycofał wniosek o udzielenie zezwolenia, pobrał z Urzędu uiszczoną przez Cudzoziemca opłatę od wniosku w wysokości 340 PLN, zrzekając się jednocześnie pełnomocnictwa, nie informując skarżącego o żadnym ze swoich poczynań; Pełnomocnik nie zwrócił Cudzoziemcowi nienależnie pobranych kwot; sytuacja ta została opisana w licznych dokumentach, znajdujących się w aktach sprawy, m.in. w protokole przesłuchania cudzoziemca, które zostało przeprowadzone przez organ I. instancji, - w aktach sprawy znajduje się również dowód na to, że w ten sam sposób Pełnomocnik postąpił wobec 26 innych obcokrajowców, pobierając przy tym, tytułem samego zwrotu opłaty od wniosków abolicyjnych kwotę 9 180 PLN, - wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie jest szczególnie istotne z uwagi na fakt, że postępowanie to nie może zostać ponownie zainicjowane; w myśl art. 3 ust 1 ustawy z dnia z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach (Dz.U. Nr 191, poz. 1133), termin na złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia mija po sześciu miesiącach od dnia wejścia ustawy w życia; zważywszy, że weszła ona w życie w styczniu 2012 roku, termin na złożenie wniosku upłynął; wznowienie postępowania stanowi obecnie jedyną szansę na zalegalizowanie pobytu Skarżącego, - przed wniesieniem skargi Cudzoziemiec złożył do prokuratury zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez uprzedniego Pełnomocnika, - Cudzoziemiec bez własnej winy nie mógł uczestniczyć w postępowaniu, w przedmiocie wydania zezwolenia, zgodnie z art. 145 §1 pkt 4 K.p.a. jest to przesłanka wznowienia postępowania; nie jest słuszne uznanie, że nieodebranie decyzji organu I. instancji wysłanej na adres: ul. [...] było przez Cudzoziemca zawinione, a zatem że mógł brać udział w postępowaniu; przywołano stanowisko wyrażone przez Sąd Najwyższy w postanowieniu z 29 sierpnia 1970 r. (sygn. akt I PZ 56/70), iż "Jakkolwiek trafny jest w zasadzie pogląd Sądu Wojewódzkiego, że wina pełnomocnika względnie jego substytuta jest winą strony, to jednak zbytni formalizm byłby w okolicznościach sprawy niesłuszny." - z dokumentów zgromadzonych w przedmiotowej sprawie wynika, że z pomocy Pełnomocnika Skarżący zdecydował się skorzystać, gdyż polecił mu go ówczesny znajomy; o rzetelności pełnomocnika świadczył fakt, że na taki sam krok zdecydowało się kilkadziesiąt innych osób w podobnej sytuacji; Pełnomocnik przedstawił się, jako profesjonalny prawnik (adwokat); Cudzoziemiec nie miał powodu wątpić w udzielane przez niego informacje lub kwestionować jego wskazówki; dla organu nie miało to najwyraźniej znaczenia dla treści przyjętego rozstrzygnięcia, - wniosek zawierający adres hostelu, w którym - jak zrozumiał Cudzoziemiec z wyjaśnień Pełnomocnika oraz instrukcji zamieszczonej we wniosku - miałby się zatrzymać, gdyby musiał przyjechać do K. w celu złożenia wyjaśnień w sprawie, został wypełniony przez Pełnomocnika; nie znając jednak przepisów prawa, Cudzoziemiec nie wiedział, że dokumentacja może przychodzić na adres tam wskazany - szczególnie, że w celu prowadzenia sprawy ustanowił Pełnomocnika; nie zostało to przez organ wyjaśnione, - o braku winy cudzoziemca w niebraniu udziału w postępowaniu świadczy fakt, że niezwłocznie po powzięciu podejrzenia, że coś może być nie w porządku samodzielnie zwrócił się do organu w celu wyjaśnienia sprawy a następnie, w postępowaniu brał czynny udział, - przyjęcie, że Cudzoziemiec (przebywający w Polsce nielegalnie, dla którego także język angielski nie jest językiem ojczystym, który w dodatku działa w zaufaniu do osób, z którymi się kontaktuje) ponosi winę za brak należytego działania w sprawie, w której działanie (celowe oszustwo) popełnione przez Pełnomocnika skutkują brakiem udziału w sprawie, jest naruszeniem w szczególności art. 8 K.p.a.; nie można bowiem jednocześnie obarczać strony winą za wybór pełnomocnika i obdarzenie go zaufaniem w sytuacji, gdy sam organ, dysponując pełną wiedzą o okolicznościach sprawy, w szczególności o niecodziennych i zastanawiających działaniach pełnomocnika, nie kwestionuje w żaden sposób - chociażby w oparciu o art. 7 K.p.a. - działań pełnomocnika, - na marginesie wskazano, że umorzenie postępowania nastąpiło bez niezbędnego - w kontekście zachowania pełnomocnika (jednoczesne wypowiedzenie pełnomocnictwa 27 osób, zażądanie zwrotu opłat na rachunek pełnomocnika, podczas gdy opłaty były dokonane przez wnioskodawców) - postępowania wyjaśniającego; nawet bowiem gdyby przyjąć, że nieodebranie przesyłki nastąpiło z winy cudzoziemca, to organ jedynie doręczył mu przedmiotową decyzję, bez wzywania go do udziału w czynnościach postępowania wyjaśniającego, w toku których możliwe byłoby ustalenie rzeczywistego zamiaru strony; nawet zatem gdyby skarżący odebrał decyzję, doręczenie takie objęte byłoby wadą w postaci braku wezwania go do udziału w czynnościach postępowania wyjaśniającego. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. W dodatkowym piśmie procesowym (k. 53) Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i ją poprzedzających, jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa, a więc obarczonych wadami opisanymi w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Uzasadniając wniosek wskazano: - podstawę decyzji, którą orzeczono o umorzeniu postępowania stanowiło cofnięcie wniosku, dokonane przez byłego Pełnomocnika, - w aktach sprawy znajduje się pismo Pełnomocnika do Wojewody [...], w którym informuje on organ o zrzeczeniu się pełnomocnictwa w stosunku do Skarżącego i innych osób; pismo datowane jest na 4 lipca 2012 r. (brak daty wpływu do organu), kolejnym pismem, złożonym w urzędzie 12 lipca 2012 r. Pełnomocnik cofnął wypowiedzenie pełnomocnictwa z 4 lipca 2012 roku, - następnie pismem, złożonym w urzędzie 15 lipca 2012 r. Pełnomocnik ponownie zrzekł się pełnomocnictw do prowadzenia sprawy skarżącego i 26 innych obcokrajowców; pismo to oznaczone jest numerem wpływu: [...], - również 15 lipca 2012 r. Pełnomocnik złożył w urzędzie podanie o umorzenie toczącego się postępowania w sprawie skarżącego i 26 innych obcokrajowców; pismo to zostało jednak złożone później niż pismo o wypowiedzeniu pełnomocnictwa, o czym świadczy numer wpływu ([...]); tym samym w chwili złożenia podania o umorzenie postępowania p. J. H. nie była już pełnomocnikiem Cudzoziemca, a zatem nie mogła skutecznie wnieść takiego wniosku, zaś organ nie powinien takiego wniosku rozpatrzeć, - w związku z powyższym wniosek o umorzenie postępowania został złożony przez Pełnomocnika w momencie, kiedy nie był już do tego umocowany, a organ, który wniosek przyjął a następnie rozpatrzył był o tym fakcie poinformowany, - nawet gdyby uznać, że informację o wygaśnięciu pełnomocnictwa organ przyjął dopiero przy powtórnym poinformowaniu przez p. H. o zrzeczeniu się pełnomocnictwa tj. 15 lipca 2012 r., w dniu w którym złożyła ona wniosek o umorzenie rzeczonego postępowania, to i tak informację o zrzeczeniu się pełnomocnictwa organ powziął przed złożeniem wniosku o umorzenie postępowania; jako pierwsze do organu wpłynęło pismo informujące o zrzeczeniu się pełnomocnictwa, opatrzone urzędowym numerem wpływu [...]; z kolei pismo stanowiące wniosek o umorzenie postępowania opatrzone zostało numerem [...], z czego wynika, że przyjęte zostało przez organ w drugiej kolejności. - umorzenie postępowania na wniosek osoby, która zgodnie z wiedzą organu, przy składaniu wniosku nie posiadała umocowania, stanowi rażące naruszenie prawa; wadą tą obarczone jest również postępowanie, w którym, podejrzeń organu nie wzbudziło złożenie przez osobę - niezależnie od tego czy posiadała pełnomocnictwo czy też nie - nieuzasadnionego wniosku o umorzenie 27 postępowań oraz wniosku o wypłatę na prywatne konto tej osoby kwoty 9 180 PLN, stanowiącej równowartość opłat wniesionych przez jej byłych mocodawców, obcokrajowców nielegalnie przebywających na terytorium Polski, mających nadzieję na legalizację pobytu; w przedmiotowej sprawie nie przeprowadzono postępowania wyjaśniającego. - zaskarżona decyzja oraz ją poprzedzająca decyzja Wojewody [...] z [...] marca 2013 r., jako że wydane zostały w oparciu o decyzję wydaną z rażącym naruszeniem prawa i owe naruszenie nie zostało przez organy je wydające dostrzeżone, również obarczone są tą wadą. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd oddalił skargę, gdyż nie zasługuje ona na uwzględnienie, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa. Trafnie organ skonstatował, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania wskazane w art. 145 § 1 pkt 2 bądź 4 K.p.a. Zasadnie wywodzi organ, że w sprawie nie może dojść do wznowienia postępowania, wobec przesłanki, że "decyzja została wydana w wyniku przestępstwa". Niezbędnym warunkiem wznowienia byłoby, czytając a contralrio art. 145 § 2 i 3 K.p.a., stwierdzenie popełniania przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu. W rozpoznawanej sprawie nie wykazano, aby zachodziły wyjątki od tej zasady wymieniono wyczerpująco w regulacjach K.p.a.. W szczególności nie zachodzi przypadek wskazany w art. 145 § 2, gdzie wymagane jest zaistnienie równocześnie dwu przesłanek: - popełnienie przestępstwa jest oczywiste, - wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Cudzoziemiec w skardze skontrował się na próbie wykazania wystąpienia pierwszej z przesłanek, wywodząc, że w jego ocenie popełnienie przestępstwa było oczywiste. Nie uwzględnił jednak, że rozważanie tej kwestii było w tej sprawie bezprzedmiotowe. Orzekanie w następstwie wznowienia postępowania (w myśl art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a.) przed wydaniem rozstrzygnięcia przez organ powołany do oceny, czy miało miejsce przestępstwo (sąd powszechny) jest tu bowiem zasadne. Nie jest to naturalnie niezbędne z punktu widzenia uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego. Nie można też kwalifikować, jako ewentualnego zagrożenia poważną szkodą dla interesu społecznego istnienia przeszkody formalnej dla wznowienia postępowania dotyczącego legalizacji pobytu osoby przebywającej na terenie Polski nielegalnie. W realiach rozpatrywanej sprawy do czasu, gdy nie zostanie przesądzona - w ramach właściwej procedury i przed właściwym organem (sądem powszechnym) - kwestia, czy doszło do popełnienia przestępstwa, Cudzoziemiec nie może skorzystać z dobrodziejstwa abolicji dla osób dopuszczających się w istocie działań nielegalnych (przebywanie na terenie Polski bez tytułu pobytowego). Wskazanej oceny nie może zmienić także podnoszona w skardze okoliczność, jakoby w podobnej sytuacji znalazło się kilkadziesiąt osób (26). Należy podkreślić jednocześnie, że przeszkoda, co do wznowienia postępowania może mieć w danym przypadku tylko charakter przejściowy. Jeżeli dojdzie do potwierdzenia popełnienia przestępstwa w wymaganej formie (a zdaniem skarżącego fakt ten jest oczywisty), bądź w toku postępowania karnego ujawnią się przeszkody wskazane w art. 145 § 3 K.p.a., a zainteresowany w terminie wynikającym z art. 148 § 1 K.p.a. złoży kolejny wniosek, postępowanie w przedmiocie wznowienia będzie mogło być ponownie wszczęte. Organ, dokonując w rozpoznawanej obecnie sprawie oceny, czy zachodzą przesłanki wznowieniowe, odnosił się do stanu możliwego do stwierdzenia na dzień orzekania. Nie wyłącza to możliwości wystąpienia z nowym wnioskiem w razie faktycznego ujawnienia przesłanki do wznowienia (taką może być wydanie wyroku skazującego, potwierdzającego popełnienie przestępstwa) po dniu wydania ostatecznego orzeczenia w rozpoznawanej sprawie. Powaga rzeczy osądzonej dotyczy w danym przypadku jedynie okoliczności, które mogły być oceniane na dzień wydania zaskarżonej decyzji. Wobec wskazanych uwarunkowań, nie może mieć znaczenia w sprawie, że po wydaniu skarżonej decyzji Cudzoziemiec skierował stosowny wniosek do prokuratury. Dopiero wydanie prawomocnego wyroku w sprawie może mieć znaczenie w kontekście wystąpienia przesłanki wznowienia postępowania. W tym kontekście, informacja zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że nie skierowano nawet zawiadomienia o przestępstwie nie jest wystarczająco precyzyjna, ponieważ sama ta okoliczność nie przesądzałaby o wystąpieniu przesłanki wznowienia postępowania. Uchybienie to nie może mieć jednak istotnego wpływu na wynik sprawy. Bezzasadnie wywodzi także Skarżący, jakoby zachodziły przesłanki wznowienia z uwagi na nie branie w postępowania udziału strony bez swojej winy. Niezgodne z wolą mandanta jego reprezentowanie (nawet działanie wbrew interesom mocodawcy) nie może być samodzielnie podstawą wznowienia postępowania. Katalog przesłanek stanowiących warunek wzruszenia ostatecznych decyzji w ramach wznowienia postępowania został zakreślony w art. 145 § 1 oraz art. 145a i 145b K.p.a. Ma on charakter zamknięty. Przesłanki wznowienia, jako statuujące wyjątek od reguły trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej (art. 16 § 1 K.p.a.), nie mogą być wykładane rozszerzająco. Wobec podnoszonych w skardze okoliczności, podkreślić wypada, że co od zasady strona ponosi konsekwencje działań czy zaniechań swojego pełnomocnika. Organ administracji, procedujący w przedmiocie wznowienia postępowania, nie jest uprawniony do oceny, czy dana osoba dochowała należytej staranności przy wyborze pełnomocnika. Kwestia ta nie stanowi jednej z przesłanek warunkujących wznowienie postępowania. Podobnie w postępowania w przedmiocie wznowienia nie podlega ocenie organu, czy prowadząc uprzednio postępowanie wykazano wystarczającą uwagę chroniąc interes stron (podnoszone kwestie domniemanych "podejrzanych" okoliczności towarzyszących działaniom pełnomocnika). Kwestie te mogłyby odgrywać znaczenie w kontekście wznowienia postępowania wyłącznie gdyby uchybienie wymaganiu należytej staranności, przy wykonywaniu funkcji publicznych, miało tego rodzaju kwalifikowany charakter, że stanowiłoby przestępstwo, co zostałoby potwierdzone stosownym orzeczeniem sądu powszechnego (patrz warunki wskazane wyżej). Bezzasadny jest zarzut rażącej wadliwości skarżonej decyzji w następstwie jej wydania w przedmiocie orzeczenia także dotkniętego wadliwością kwalifikowaną. Do czasu ewentualnego wydania ostatecznego orzeczenia, którego mocą stwierdzono by nieważność decyzji o umorzeniu postępowania, nie jest uprawnione uznanie (także przez Sąd w niniejszej sprawie), aby decyzja ta była dotknięta tego rodzaju wadliwością, także w kontekście oceny, czy wada ta może wpływać na ważność zaskarżonego orzeczenia oraz je poprzedzającego. Podnoszone kwestie kwalifikowanej wadliwości decyzji o umorzeniu postępowania w myśl art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., generalnie wykraczają poza granice niniejszej sprawy. Sąd rozważył jedynie, czy sygnalizowane okoliczności domenialnego wadliwego reprezentowania strony – kwestie zrzeczenia pełnomocnictwa – mogą być podstawą do uznania, że w sprawie zachodziły przesłanki do wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. W ocenie Sądu zarzuty w tym zakresie są bezzasadne. W polskim procesie administracyjnym nie obowiązuje zasada formalizmu, gdy chodzi o ocenę woli storn. Zasadę tę odnieść wypada także odpowiednio do ich pełnomocników, w szczególności, gdy nie są profesjonalistami (adwokatami, radcami prawnymi). W rozpoznawanej sprawie, w istocie, dokumenty dotyczące wypowiedzenia pełnomocnictwa i dokonania czynności w imieniu strony (cofnięcie wniosku) zostały opatrzone przez organ numerem wpływu następującym po sobie - co odzwierciedla kolejność zarejestrowania kolejnego pisma - jednak tego samego dnia. Jednocześnie z treści tych dokumentów (nadanych im przez Pełnomocnika dat) wynika niezbicie, że wolą osoby reprezentującej Stronę było dokonanie określonych czynności na rzecz mandanta, a następnie wypowiedzenie pełnomocnictwa. Potwierdza to dodatkowo treść faksu, który wpłynął do organu jeszcze przed pismem w przedmiocie cofnięcia pełnomocnictwa (k. 28 akt administracyjnych). W tej sytuacji organ administracji był uprawniony do uznania, zgodnie z wyrażona jednoznacznie wolą pełnomocnika, że dokonuje on określonych czynności a następnie zaprzestaje reprezentowania strony. Podobnie za skuteczne należy uznać czynności związane z wycofaniem zrzeczenia się pełnomocnictwa (pisma z 4 i 12 lipca 2012 r.). W takiej sytuacji organ trafnie ocenił, że Skarżący był skutecznie reprezentowany do czasu skutecznego zrzeczenia się pełnomocnictwa przez p. J. H. Następnie decyzja o umorzeniu postępowania została skutecznie doręczona na adres cudzoziemca wskazany we wniosku (tzw. doręczenie zastępcze, w myśl art. 44 K.p.a.). Nie może mieć znaczenia w sprawie okoliczność, że - jak twierdzi Skarżący - faktycznie czynności w postępowaniu dokonywał za niego Pełnomocnik (w tym wskazanie adresu nastąpiło w myśl przekazanych stronie wskazówek). Strona ponosi skutki czynności swojego pełnomocnika i jego wadliwe działania. Nie mogą być one przesłanką wznowienia postępowania (patrz zamknięty katalog podstaw wznowieniowych). Podstawą wznowienia nie mogą być również pomyłki strony, czy brak właściwego zrozumienia treści formularza urzędowego, z uwagi na nieznajomość języka. Organ nie był także obowiązany do wzywania Cudzoziemca do zapoznania się z materiałem dowodowym, przed wydaniem orzeczenia. Wobec umorzenia postępowania, w związku z cofnięciem wniosku za pośrednictwem pełnomocnika, żadne postępowanie dowodowe nie musiało być prowadzone a jego ewentualny wynik nie mógł mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia. Uchybieniem, które nie mogło mieć w danym przypadku wpływu na wynik sprawy, jest stosunkowo lakoniczne uzasadnienie skarżonej decyzji, co podniesiono w skardze. Organ jednak wskazał, jaki stan faktyczny miał na uwadze, w świetle których regulacji orzekał oraz do jakich doszedł konkluzji, co pozwoliło na kontrolę legalności kwestionowanego aktu przez Sąd. W tym świetle nie są zasadne zarzuty Skarżącego, co do naruszenia wskazanych przez niego przepisów postępowania, w zakresie w jakim mogłoby to mieć wpływ na wynik sprawy, w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.