IV SA/Wa 2001/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anita Wielopolska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman, sędzia del. SO Aleksandra Westra, Protokolant st. sekr. sąd. Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2018 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców na rzecz skarżącego A. K. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. Nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez A. K. od decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] z dnia [...] grudnia 2015r. nr [...], orzekającej o zobowiązaniu Cudzoziemca do powrotu w terminie 15 dni od dnia doręczenia ww. decyzji, zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i państw obszaru Schengen na okres 2 lat od dnia wykonania decyzji lub - w przypadku braku informacji o jej wykonaniu - od dnia upływu dobrowolnego powrotu w niej określonego oraz o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i państw obszaru Schengen na okres 3 lat na wypadek, jeżeli nie opuści on terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie dobrowolnego powrotu, określonym w decyzji lub przekroczy, lub będzie usiłował przekroczyć granicę w tym terminie wbrew przepisom - od dnia wykonania decyzji, Szef Urzędu: 1) uchylił ww decyzję w części dotyczącej określenia terminu dobrowolnego powrotu oraz w części dotyczącej okresu zakazu ponownego wjazdu; 2) orzekł o: - określeniu terminu dobrowolnego powrotu do 15 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji; - zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres 2 lat od dnia wykonania w/w decyzji lub upływu terminu dobrowolnego powrotu w niej określonego, w przypadku braku informacji o wykonaniu w/w decyzji; - zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 2 lat od dnia wykonania decyzji na wypadek, jeżeli w terminie określonym w decyzji strona nie opuści terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub przekroczy lub będzie usiłowała przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa; - zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 3 lat od dnia wykonania w/w decyzji, na wypadek, jeżeli w terminie w niej określonym nie opuści on terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub przekroczy lub będzie usiłował przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa; 3) zaskarżoną decyzję w pozostałej części utrzymał w mocy. Powyższa decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców zapadła w następującym stanie faktycznym. W dniu [...] grudnia 2015r. funkcjonariusze Placówki Straży Granicznej w [...] przeprowadzili kontrolę legalności pobytu Cudzoziemca na terytorium Polski, w wyniku której stwierdzono, że A. K., obywatel [...], urodzony w dniu [...] 1993r. wykorzystał dopuszczalny okres pobytu w strefie Schengen na podstawie posiadanej wizy, gdyż przysługiwało mu prawo pobytu w tej strefie do dnia 25 października 2015r. Posiadana przez Cudzoziemca wiza uprawniała go do pobytu na ww terytorium łącznie przez 90 dni w okresie 180 dni. Jednakże A. K. po wjeździe do strefy Schengen w dniu 28 lipca 2015r., przebywał w niej nieprzerwanie do dnia kontroli tj. do dnia 10 grudnia 2015r. Tym samym, w ocenie organu, Cudzoziemiec przekroczył okres pobytu na podstawie w/w wizy o 46 dni tj. przebywał w strefie Schengen przez 136 dni. W dniu [...] grudnia .2015r. POdczas przesłuchania A. K. m.in. zeznał, że zna język polski w mowie w stopniu dobrym i rozumie przesłuchującego. Wyjaśnił, że przekroczył granicę państw obszaru Schegen w dniu 28 lipca 2015r. przez czeskie przejście graniczne i przebywał przez okres około 1 miesiąca w [...]. Następnie wyjechał na [...], a w dniu 5 listopada 2015r. przekroczył granicę z [...] i udał się do narzeczonej zamieszkującej w miejscowości [...]. A. K. oświadczył, że nie był świadomy o przekroczeniu dopuszczalnego okres pobytu na podstawie ww wizy i był pewien, że może legalnie przebywać w Polsce do dnia 26 stycznia 2016r. Jednocześnie Cudzoziemiec zadeklarował dobrowolne opuszczenie terytorium Polski oraz wyjaśnił, iż nie ma obaw przed powrotem do kraju pochodzenia. Ostatecznie organ I instancji stwierdził, że A. K. przebywa na terytorium Polski nielegalnie i w dniu 10 grudnia 2015r. powołaną decyzją orzekł o zobowiązaniu Cudzoziemca do powrotu w terminie 15 dni od dnia doręczenia ww decyzji, zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i państw obszaru Schengen na okres 2 lat od dnia wykonania decyzji lub - w przypadku braku informacji o jej wykonaniu - od dnia upływu dobrowolnego powrotu w niej określonego oraz o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i państw obszaru Schengen na okres 3 lat na wypadek, jeżeli nie opuści on tego terytorium w terminie dobrowolnego powrotu, określonym w decyzji lub przekroczy, lub będzie usiłował przekroczyć granicę w tym terminie wbrew przepisom - od dnia wykonania decyzji. W podstawie prawnej zaskarżonej decyzji wskazano art. 302 ust. 1 pkt 1 i pkt 10 ustawy o cudzoziemcach. A. K. od decyzji Komendanta złożył odwołanie zarzucając organowi I instancji naruszenie art. 9 Kpa poprzez brak wyczerpującego poinformowania cudzoziemca o okolicznościach faktycznych i prawnych, naruszenie art. 7 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach poprzez brak pisemnego pouczenia skarżącego w języku "[...]" o zasadach i trybie postępowania, przysługujących mu prawach i ciążących obowiązkach oraz naruszenie art. 311 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach poprzez brak pisemnego poinformowania skarżącego w języku "[...]" o podstawie prawnej, treści rozstrzygnięcia oraz o pouczeniu, w jakim trybie służy mu odwołanie. Cudzoziemiec podniósł, że język polski zna w podstawowym zakresie, natomiast "musiał" podpisywać dokumenty, nie znając do końca ich treści, jak również nie rozumiał stawianych mu zarzutów. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...] kwietnia 2016r. [...] orzekł o uchyleniu w/w decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując na konieczność rozważenia zastosowania art. 302 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, zamiast art. 302 ust. 1 pkt 1 oraz art. 315 ust. 2 pkt 1 w związku z ust. 3 pkt 3 ww. artykułu, art. 302 ust. 1 pkt 10 i art. 318 ust. 2 pkt 1 cyt. ustawy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał m.in., że ustalenia poczynione przez organ I instancji dotyczące przekroczenia przez Cudzoziemca dopuszczalnego okresu określonego w w/w wizie Schengen są słuszne, jednak nie jest zasadne zastosowanie wobec niego przesłanek, określonych w art. 302 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, gdyż w dniu 10 grudnia 2015r. posiadana przez Cudzoziemca wiza była ważna (tj. do dnia 26 stycznia 2016r.), natomiast Cudzoziemiec przebywał w Polsce nie po upływie terminu ważności wizy, lecz - jak wskazano wyżej - po upływie okresu dopuszczalnego pobytu określonego w tej wizie tj. powyżej 90 dni. Z uwagi na powyższe, w toku ponownego rozpatrywania sprawy, organ I instancji zobowiązany został do rozważenia zastosowania w sprawie art. 302 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach. Organ odwoławczy także stwierdził, iż zasadny jest zarzut naruszenia art. 302 ust. 1 pkt 10 cyt. ustawy jak i art. 315 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 315 ust. 3 pkt 3 ww ustawy. Na powyższą decyzję Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 15 listopada 2016r. sygn. akt IV SA/Wa 1501/16 uchylił ww rozstrzygnięcie organu II instancji. Sąd stwierdził, iż w istocie zasadnie organ odwoławczy uznał za niebudzący wątpliwości fakt przebywanie Cudzoziemca na terytorium Polski po zakończeniu dopuszczalnego okresu zakreślonego w wizie, jak i przekroczenie przezeń granicy RP po terminie, co potwierdza treść wizy oraz wiarygodne zeznania Cudzoziemca. Brak było jednak podstaw dla wydania decyzji kasatoryjnej. Przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia dopuszczalne jest bowiem jedynie gdy decyzja zostanie wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie (art. 138 § 2 zd. 1 K.p.a.). Sytuacja tego rodzaju w sprawie nie występowała. Organ odwoławczy nie zakwestionował ustaleń, co do faktów, lecz jedynie wskazał, że zakwalifikowano je nieprawidłowo w ramach katalogu przesłanek obligatoryjnego wydalenia. Nie sposób w takim przypadku uznać, aby postępowanie wyjaśniające przed organem I instancji było prowadzone w oparciu o inną podstawę prawną. Jedynie to mogłoby skutkować brakiem ustalenia istotnych okoliczności, w tym możliwości wypowiedzenia się przez stronę, co do stosownych ustaleń. Wobec tego organ odwoławczy faktycznie nie przywołał żadnych przesłanek, uzasadniających wydanie decyzji kasatoryjnej. Zasadnie wywiódł organ odwoławczy, że w danej sprawie powinna znaleźć zastosowanie zasada, wskazana w art. 315 ust. 2 pkt 1, w związku z art. 315 ust, 3 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach. Wobec uchybienia temu wymaganiu, rolą tego organu było rozważniej, czy uprawnione jest orzeczenie na niekorzyść strony, w świetle reguły zakreślonej art. 139 K.p.a. Sąd nie uwzględnił wniosku Cudzoziemca o wydanie orzeczenia o umorzeniu postępowania przed organami administracji, stwierdzając brak ku temu przesłanek - Cudzoziemiec bowiem nielegalnie przebywał na terenie Polski, jak i przekroczył jej granice. Również zadniem orzekającego Sądu, nie były zasadne zarzuty skargi w zakresie braku tłumaczenia na język zrozumiały dla Cudzoziemca rozstrzygnięć, pouczeń itp., czy udzielania mu stosownych wyjaśnień, co mogłyby mieć znaczenie jedynie w razie ich powiązania z konkretnymi skutkami, gdy chodzi o właściwe wyjaśnienie sprawy – błędne zrozumienie przez organ wyjaśnień strony, brak możliwości zajęcia przez nią stanowiska w kwestiach istotnych, co do ustaleń faktycznych itp. Natomiast w rozpatrywanej sprawie tego rodzaju zagadnienia – gdy chodzi o kluczowe ustalenia faktyczne - nie były w ogóle podnoszone. W wyniku ponownego rozpoznania odwołania Rada do Spraw Uchodźców wydała w dniu [...] czerwca 2017 r. ww zaskarżoną do Sądu decyzję. Stwierdziła, iż jak wskazał organ II instancji w decyzji z dnia [...] kwietnia 2016r., nie jest zasadne zastosowanie wobec Cudzoziemca przesłanek, określonych w art. 302 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, gdyż w dniu 10 grudnia 2015r. posiadana przez Cudzoziemca wiza była ważna (tj. do dnia 26.01.2016r.), natomiast Cudzoziemiec przebywał w Polsce nie po upływie terminu ważności wizy, lecz - jak wskazano wyżej - po upływie okresu dopuszczalnego pobytu określonego w tej wizie tj. powyżej 90 dni. Z uwagi na powyższe, zasadne jest zastosowanie w sprawie art. 302 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach. Z kolei zgodnie z treścią ww wyroku WSA w Warszawie, zmiana podstawy prawnej zaskarżonej decyzji w niniejszym zakresie nie naruszy zasady dwuinstancyjności. Nadto, jak wskazał organ odwoławczy, został zobligowany ww wyrokiem Sądu do rozważenia, czy w sprawie zasadne jest zastosowanie przesłanek art. 315 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, czy też należy zastosować art. 315 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 315 ust. 3 pkt 3 ustawy, działając w tym zakresie na niekorzyść strony tj. poprzez orzeczenie zobowiązania do powrotu bez określenia terminu dobrowolnego powrotu i orzeczeniu zakazu ponownego wjazdu zarówno na terytorium RP, jaki terytorium innych państw strefy Schengen (decyzja organu I instancji wskazała 15 dniowy termin). Szef Urzędu, dokonując w tym zakresie analizy stwierdził, iż Cudzoziemiec choć przekroczył granicę Polski wbrew przepisom prawa, to jednak nie istniało prawdopodobieństwo jego ucieczki, gdyż jego zamiarem nie był wyjazd do innego kraju strefy Schengen i pozostanie tam, lecz pobyt w Polsce, po uprzednim pobycie w [...] i na [...]. Jak wynika bowiem z wyjaśnień A. K., jego zamiarem był wyjazd z Polski po upływie terminu ważności (nie okresu pobytu) posiadanej wizy. Z uwagi na powyższe Szef Urzędu uznał, że organ I instancji słusznie orzekł o wyznaczeniu terminu dobrowolnego powrotu. Przy czym, jak wynika z ustaleń organu odwoławczego, Cudzoziemiec nie opuścił dotychczas terytorium Polski. Organ odwoławczy za zasadne uznał uchylenie decyzji organu I instancji w części dotyczącej okresu zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen i orzeczenie zgodnie z zaskarżoną decyzją w powyższym zakresie. Jednocześnie, w ocenie organu odwoławczego, w sprawie niniejszej nie zachodziły przesłanki przewidziane przepisem art. 303 ust.1 ww ustawy, zgodnie z którym, w przypadkach, o których mowa wart. 302 ust. 1, nie wydaje się cudzoziemcowi decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu. W kontekście art. 303 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach przywołał także art. 348, 349 i art. 351 ustawy o cudzoziemcach i uznał, że wobec Cudzoziemca nie zachodzą okoliczności wymienione w art. 303 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, zwłaszcza określone w art. 348 i art. 351 ww. ustawy, uniemożliwiające wydanie wobec niego decyzji o zobowiązaniu do powrotu i mogące skutkować udzieleniem zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany (oświadczenie Skarżącego, że nie obawia się powrotu do kraju pochodzenia.). W ocenie Szefa, ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika również jednoznacznie, iż nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w zakresie komunikacji z Cudzoziemcem. Oświadczył on bowiem o swojej znajomości języka polskiego zaś decyzje i pouczenia były mu przedstawiane z jego języku ojczystym. A co istotne, WSA w Warszawie w przedmiotowej sprawie, nie kwestionował w tym zakresie postępowania organu administracji. Cudzoziemiec złożył od ww wyroku skargę do tut. Sądu Administracyjnego, zarzucając naruszenie przepisów postępowania tj.: - art. 15 kpa w zw. z art. 7 kpa i art. 8 kpa i art. 77 § 1 kpa oraz art. 80 kpa polegające na niewłaściwej ocenie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy oraz zaniechaniu przez organ podejmowania działań z urzędu w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności w zakresie możliwości udzielenia Cudzoziemcowi zgody na pobyt ze względów humanitarnych, ponadto organ II instancji nie przeprowadzając postępowania wyjaśniającego naruszył zasadę dwuinstancyjność postępowania; - art. 107 § 3 kpa oraz art: 11 kpa, polegające na sporządzeniu uzasadnienia zaskarżonej decyzji w sposób nazbyt ogólny oraz uniemożliwiający stronie zapoznanie się z podstawą i motywami rozstrzygnięcia, wskutek niewskazania w treści uzasadnienia faktów, które organ uznał za udowodnione oraz dowodów, na których się oparł, przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Wskazał także na naruszenie prawa materialnego tj: - art. 303 ust. 1 pkt. 2 i 4 w zw. z art. 348 pkt. 2 ustawy o cudzoziemcach w zw. w zw. z art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. poprzez ich błędne nie zastosowanie, w sytuacji gdy na terytorium Polski przebywa jego rodzina, w tym także małżonka Cudzoziemca M. G. posiadająca pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium RP, która jest w ciąży; Wobec powyższego Skarżący wniósł o: 1. o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości; 1. o uchylenie decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] z dnia 10.12.2015 r.; 2. o wstrzymaniu wykonania w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] z dnia [...].12.2015 r. z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla mnie i mojej rodziny; 3. o przeprowadzenie dowodu z przetłumaczonego dokumentu w postaci aktu małżeństwa sporządzonego w dniu [...] 2017 r. w Ambasadzie [...], na okoliczność, że w czasie trwania postępowania zawarłem związek małżeński z obywatelka [...] M. G., która ma pobyt rezydenta długoterminowy UE na terytorium RP tym samym zmieniły się istotne okoliczności faktyczne w niniejszej sprawie co uzasadnia wznowienie postępowania; 1. na podstawie art. 200 p.p.s.a. o zasądzenie na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W uzasadnieniu skargi Skarżący min. podniósł, iż zastosowanie się do obowiązków wynikających z zaskarżonej decyzji wiąże się z opuszczeniem przez niego terytorium RP, co z kolei będzie miało wpływ na zaburzenie funkcjonowania rodziny Skarżącego oraz jego życia prywatnego, gdyż jak wskazał, w dniu 10 stycznia 2017 r. zawarł związek małżeński z obywatelką [...] M. G., posiadającą pobyt rezydenta długoterminowego UE. Na terytorium Polski przebywa także wielu krewnych Cudzoziemca, z którymi jest związany. A nadto złożył w dniu [...] stycznia 2017 roku do Wojewody [...] w [...], o numerze sygnatury [...] wniosek o udzielenie mu zgody na pobyt czasowy na łączenie rodzin. Skarżący wskazał, że akt małżeństwa nie został załączony do akt postępowania administracyjnego z uwagi na niemożność jego przetłumaczenia we wcześniejszym terminie (z uwagi na niewielu tłumaczy przysięgłych języka ormiańskiego). Akt małżeństwa został przetłumaczony dopiero w dniu 30 czerwca 2017 r. czyli po wydaniu zaskarżonej decyzji. Jednakże ww fakt Sąd winien jest wziąć pod uwagę przy rozstrzyganiu w przedmiocie skargi w kontekście wystąpienia przesłanki uzasadniającej wznowienie postępowania administracyjnego. Wobec zmiany okoliczności faktycznych rzutujących na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy konieczne jest zatem przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci przetłumaczonego aktu małżeństwa, zgodnie z treścią art. 106 § 3 p.p.s.a. Odnośnie natomiast naruszeń proceduralnych w zakresie gromadzenia i oceny materiału dowodowego podniósł, że organ odwoławczy nie ustalił w sposób wyczerpujący okoliczności związanych z legalnością jego pobytu na terytorium Polski w szczególności organ nie zbadał ważności wizy na podstawie której Skarżący wjechał do Polski, ani długości jego pobytu na terytorium Polski. Swoją oceną w tej kwestii Szef Urzędu oparł wyłącznie na ustaleniach Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...]. Ponadto organ II instancji w żaden sposób nie zbadał czy faktycznie wobec osoby Cudzoziemca zachodzą przesłanki do udzielenia mu zgody na pobyt tolerowany lub zgody ze względów humanitarnych i nie przeprowadził w tym zakresie żadnego postępowania wyjaśniającego. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej p.p.s.a. sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a."). Na wstępie należy podnieść, iż sprawa niniejsza była juz przedmiotem rozpoznania przez tut. Wojewódzki Sąd Administracyjny, a zatem należy mieć na uwadze treść przepisu art. 153 ppsa, zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Wobec powyższego, zgodnie ze stanowiskiem ww Sądu za wykazany należy uznać fakt, iż A. K. przekroczył okres pobytu na podstawie posiadanej wizy o 46 dni, czym niewątpliwie wypełnił przesłanki, określone w art. 302 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach, a zatem pozostawał na terytorium RP nielegalnie. Organ I instancji wydając decyzję o zobowiązaniu Cudzoziemca do powrotu określił 15- dniowy termin dobrowolnego powrotu. Jednak jak wskazano wyżej, WSA w Warszawie w wyroku z dnia 15 listopada 2016r. stwierdził, iż wprawdzie organ odwoławczy prawidłowo wywiódł, że w danej sprawie powinna znaleźć zastosowanie zasada, wskazana w art. 315 ust. 2 pkt 1, w związku z art. 315 ust. 3 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach, jednak rolą tego organu było rozważenie, czy uprawnione jest orzeczenie na niekorzyść strony, w świetle reguły zakreślonej art. 139 Kpa. I finalnie, ponownie rozpoznając sprawę Szef Urzędu uznał, iż decyzja Komendanta w tym zakresie była właściwa. W ocenie Sądu mając na uwadze wyżej powołane kryteria, uznać należy, iż organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy a na aprobatę zasługuje przedstawiona w zaskarżonej do Sądu decyzji ocena prawna zaistniałych okoliczności. Jednakże uwzględnienia wymaga, wskazana w skardze przez A. K. zmiana okoliczności sprawy spowodowana faktem zawarcia przez Skarżącego związku małżeńskiego z obywatelką [...] M. G., posiadającą pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium RP, która to okoliczność miała miejsce w dniu 10 stycznia 2017 roku w Ambasadzie [...] w Polsce w [...], tj. przed wydaniem zaskarżonej decyzji (19 czerwca 2017 roku). Jak również, iż Skarżący w związku z zawarciem związku małżeńskiego, złożył w dniu [...] stycznia 2017 roku do Wojewody [...] w [...] wniosek u udzielenie mu zgody na pobyt czasowy na łączenie rodzin. Pomimo iż organ II instancji o powyższym powziął wiedzę dopiero z momentem doręczenia mu przedmiotowej skargi, to jednak przedstawione w skardze okoliczności jednoznacznie wskazują na konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji celem przeanalizowania zasadności orzeczonego wobec Cudzoziemca zobowiązania do powrotu do kraju pochodzenia w kontekście przepisu art. 303 ust.1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach. Mając zatem całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Sąd orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 tej ustawy w punkcie drugim sentencji wyroku.