IV SA/Wa 2002/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2018r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. P. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 kwietnia 2017r. sygn. akt IV SA/Wa 850/17 postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego. W dniu 16 lipca 2018r. A. P. (zwana dalej skarżącą), wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2017r., sygn. akt IV SA/Wa 850/17. Do wydania powyższego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 26 lutego 2017r. A. P. złożyła skargę na zawiadomienie Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2017r. nr [...] wydane w trybie art. 238 § 1 K.p.a. zawiadamiające, że w wyniku rozpatrzenia skargi z dnia 1 grudnia 2016r. w części dotyczącej prowadzenia postępowania orzeczeniowego w sprawie A. P. przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w [...] została uznana za bezzasadną. Postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2017r., sygn. akt IV SA/Wa 850/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę. W dniu 16 lipca 29018r. skarżąca złożyła skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem wskazanym powyżej, powołując się na art. 271 pkt. 2 P.p.s.a. Skarżąca podniosła, że "rozpoznanie sprawy i wydanie wyroku w nieobecności wnioskodawcy, który przed tym terminem wykazał zaświadczeniem lekarskim niemożność stawienia się w sądzie i wnosil o odroczenie rozprawy powoduje nieważność postępowania z powodu pozbawienia strony możności obrony jej praw". Wojewódzki Sąd administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 280 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej P.p.s.a., sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Skarga o wznowienie postępowania sądowego musi być wniesiona w terminie określonym w art. 277 P.p.s.a. oraz opierać się na jednej z ustawowych podstaw wznowienia wymienionych w art. 271, art. 272 i art. 273 P.p.s.a. Należy wskazać, że samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający ustawie nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Taka sytuacja ma również miejsce gdy na podstawie wstępnej analizy akt sprawy, sąd władny jest ocenić że powołane przez stronę przesłanki nie stanowią rzeczywistej podstawy wznowienia (zob. np. postanowienie NSA z 28 stycznia 2010 r., sygn. akt I OSK 44/10; postanowienie NSA z 3 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 1471/09, CBOIA; J. Drachal, A. Wiktorowska, K. Wojciechowska, [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, 3 wyd., Warszawa 2015, s. 1128-1129). W niniejszej sprawie bezspornie skarga o wznowienie postępowania sądowego została wniesiona w ustawowym terminie, tj. w terminie trzymiesięcznym liczonym od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia. Pozostaje zatem ocenić, czy skarga o wznowienie postępowania sądowego opiera się na jednej z ustawowych podstaw. Jako podstawę wznowienia postępowania skarżąca podała art. 271 pkt 2 P.p.s.a., jednocześnie podkreślając, iż podstawą wznowienia było rozpoznanie przez Sąd sprawy pod nieobecność skarżącej, mimo iż skarżąca wnosiła o odroczenie rozprawy i dołączyła do akt zaświadczenie lekarskie. Powyższe działanie Sądu w ocenie skarżącej pozbawiło możliwości obrony jej praw. Powołane przez skarżącą sformułowania odnoszą się do tego fragmentu art. 271 pkt 2 P.p.s.a. który wskazuje na pozbawienie możności działania wskutek naruszenia przepisów prawa. Zgodnie bowiem z art. 271 pkt 2 P.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możliwości działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo potwierdziła dokonane czynności procesowe. Przede wszystkim należy zauważyć, że przedmiotowa skarga o wznowienie postępowania sądowego dotyczy postępowania zakończonego postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2017r. o odrzuceniu skargi. Jak wynika z akt sprawy powyższe postanowienie Sąd wydał na posiedzeniu niejawnym w oparciu o art. 58 § 3 P.p.s.a. Sąd uznał, że w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi konieczność – stosownie do art. 90 § 2 P.p.s.a. skierowania sprawy na posiedzenie jawne i wyznaczenie rozprawy. Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że wydanie przez Sąd rozstrzygnięcia na posiedzeniu niejawnym oraz to, że skarżąca o tym posiedzeniu nie była poinformowana bądź w nim nie uczestniczyła nie może w żaden sposób oznaczać, że została pozbawiana możliwości działania i obrony swoich praw, a tym samym stanowić ustawowej podstawy wznowienia, o której mowa w art. 271 pkt 2 P.p.s.a. Niemożność działania, czyli niemożność obrony swych praw, jest pozbawieniem możliwości podejmowania w procesie czynności procesowych. Konieczne jest przy tym wykazanie, iż zachodzi związek przyczynowy między naruszeniem prawa procesowego, a pozbawieniem strony możliwości działania. Zapewnienie możności działania strony należy rozumieć przede wszystkim jako umożliwienie jej dokonywania czynności procesowych poprzez np. składanie pism i wniosków, prawidłowe zawiadamianie o rozprawach i umożliwienie w nich uczestniczenia. Takie okoliczności w przedmiotowej sprawie nie zachodziły. Ponadto, należy zauważyć, że postanowieniem z dnia 26 października 2017r. starszy referendarz sądowy ustanowił dla skarżącej adwokata. W dniu 12 grudnia 2017r. ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącej (w terminie otwartym do złożenia skargi kasacyjnej) nie znajdując podstaw do podważenia postanowienia w sposób rzetelny i wnikliwy sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Okoliczność, iż czynności podejmowane przez pełnomocnika w sprawie nie odpowiadały oczekiwaniom skarżącej i jej poglądom w tej sprawie, również nie mogą świadczyć o pozbawieniu skarżącej możliwości działania. Na marginesie należy zauważyć, że Sąd nie może doszukiwać się samodzielnie przesłanek wznowienia, abstrahując od sformułowań zawartych w skardze wniesionej przez skarżącą. Zasada niezwiązania sądu granicami środka zaskarżenia w kształcie, w jakim obowiązuje ona w postępowaniu zwykłym toczącym się przed sądem pierwszej instancji, nie znajduje w takim przypadku zastosowania (por. wyroku NSA z dnia 13 marca 2008 r., sygn. akt II FSK 11/07). W ocenie Sądu skarżąca nie wykazała okoliczności świadczących o zaistnieniu przesłanek do wznowienia postępowania sądowego. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 280 § 1 w zw. z art. 271 pkt 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.