IV SA/Wa 2006/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Balicka, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Protokolant ref. staż. Renata Puchalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2012 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego - oddala skargę - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] października 2011 r. nr [...], po rozpoznaniu odwołania A. Sp. z o. o., utrzymało w mocy decyzję Naczelnika Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] działającego z upoważnienia Zarządu Dzielnicy [...]. W. nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie linii kablowej 110 kV GPZ M. - RPZ Południowa wraz z towarzyszącymi kanalizacjami kabli teletechnicznych oraz stanowiskami muf kablowych. Etap IV - budowa wprowadzeń liniowych kabli elektroenergetycznych oraz kanalizacji światłowodowych do stacji RPZ [...] na terenie przy ul. [...], ul. [...], ul. [...] i ul. [...] w W. - dzielnicy [...] (działki ew. nr [...] [...], [...] w obrębie [...], nr [...] w obrębie [...], nr [...], nr [...] nr [...] w obrębie [...], nr [...], nr [...] i nr [...] w obrębie [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] w obrębie [...], nr [...], nr [...] i nr [...] w obrębie [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, iż stosownie do treści art 4 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r. (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określenie sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji celu publicznego. Doprecyzowanie tej regulacji stanowi art. 50 ust. 1 zd. 1 powołanej ustawy, zaś zgodnie z art. 52 ustawy ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora. Natomiast 56 tej ustawy stanowi, że nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest decyzją uznaniową, lecz jej ustalenia są zależne od regulacji prawnych dotyczących projektowanego zamierzenia inwestycyjnego i obszaru, na którym takie zamierzenie ma być zlokalizowane. Decyzja ta stanowi prawnie określoną formę oceny dopuszczalności lokalizacji inwestycji w danym miejscu, w świetle powszechnie obowiązującego prawa. Kolegium wskazało, iż organ I instancji, rozpatrując wniosek inwestora tj. R. Spółka z o. o. - o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie mógł odmówić tego ustalenia w sytuacji, w której lokalizacja w projektowanym miejscu jest zgodna z przepisami odrębnymi. Takiej niezgodności nie stwierdzono, zatem prawidłowo organ I instancji wydał pozytywną decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji wnioskowanej przez inwestora. Wniosek inwestora z dnia 20 października 201Or. spełnia wymagania ustawowe. Zgodnie z art. 52 ust 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym załączono do niego kopię właściwej mapy, na której określono granice terenu planowanej inwestycji. W treści wniosku określono charakterystykę inwestycji obejmującą dane wymagane przez art. 52 ust. 2 pkt 2 ustawy. Inwestycja w świetle brzmienia zapisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 z późn. zm.) w związku z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 201Or. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213 poz. 1397 ), nie jest zaliczana do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymagających sporządzenia raportu lub dla których obowiązek sporządzenia raportu może być wymagany. Brak było zatem podstaw do ewentualnego dołączenia do wniosku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody zgodnie (art. 72 ust. 1 pkt 3 i ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.). Organ pierwszej instancji stosownie do art. 53 ust. 1 ustawy zawiadomił strony o wszczęciu postępowania oraz decyzji kończącej postępowanie, co potwierdzają zarówno zwrotne potwierdzenia odbioru jak i obwieszczenia z dnia 10 listopada 2010 r. oraz z dnia [...] grudnia 2010 r. o wszczęciu postępowania oraz dokonaniu korekty wniosku, oraz z dnia [...]stycznia 2011 r. - o wydaniu decyzji. Organ ten prawidłowo również dokonał uzgodnień decyzji. Nie zachodziła potrzeba uzgodnienia decyzji z zarządcą drogi, skoro na terenie W. zarządcą drogi jest ten sam organ, który zobligowany jest do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Stosowne zapisy w tym zakresie zostały zamieszczone w treści zaskarżonej decyzji. Kolegium uznało, że skarżona decyzja zawiera wszystkie niezbędne elementy wymienione w przepisie art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem Kolegium zarzuty odwołania nie są zasadne. Odnosząc się do nich organ wyjaśnił, że na etapie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy określa się wyłącznie linie rozgraniczające inwestycji, nie przesądzając o konkretnym jej usytuowaniu. Dopiero na etapie uzyskiwania decyzji budowlanej inwestor jest zobligowany do wskazania dokładnego położenia planowanych obiektów budowlanych. W postępowaniu budowlanym badane są również kwestie dot. spełnienia warunków technicznych przez planowaną inwestycję, jak również zachowanie odległości (rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty i ich usytuowanie - Dz. U. Nr 219, poz. 1864 z późn. zm.). Oznacza to, że organy obu instancji nie są umocowane do badania na etapie wydawania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, czy planowana inwestycja będzie powodować zagrożenie bądź kolizję z elementami budowanego obiektu mieszkalnego na terenie działki ew. nr [...]. Inwestycja, której dotyczy zaskarżona decyzja, jest inwestycją liniową, wobec której - w myśl art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie znajduje zastosowania art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 tej ustawy. Zatem zarzut nie dołączenia wyników analizy stanu faktycznego i prawnego terenu oraz analizy warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, nie jest zasadny, tym bardziej że w zaskarżonej decyzji, w jej uzasadnieniu, dokonano analizy stanu prawnego i sposobu zagospodarowania terenu. Kolegium uznając za niezasadny zarzut dotyczący nie przedstawienia stosownych załączników mapowych do decyzji, podniosło, iż wprawdzie przepisy prawa wymagają, aby w odniesieniu do inwestycji liniowych przedstawiać je nie tylko na mapie o skali 1:500, ale również o skali 1:2000, to jednak postępowanie winno być oparte na bardziej dokładnej mapie o skali 1:500, co miało miejsce w rozpatrywanej sprawie. W aktach znajdują się arkusze mapy o skali 1:500, przedstawiające przebieg inwestycji, które zawierają stosowną pieczęć informującą o przyjęciu mapy do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Nie pozostawiają również one wątpliwości co do ich aktualności. Kolegium również wyjaśniło, że wyłączenie z terenu inwestycji działki o nr ew. [...] z obrębu [...] nie stanowi o naruszeniu art. 32 Konstytucji, gdyż to Inwestor określa granice planowanej inwestycji i zgodnie z jego wnioskiem działka o nr ew. [...] została wyłączona. W odniesieniu do zarzutu właściwości organu, Kolegium stwierdziło, że skarżona decyzja nie narusza przepisów o właściwości, bowiem § 17 pkt 4 uchwały nr [...] Rady W. z dnia [...] grudnia 2008 r. w sprawie przekazywania dzielnicom. W do wykonania niektórych zadań i kompetencji W (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr 220, poz. 9485 z późn. zm. ), wynika, że kompetencje do wydawania decyzji o warunkach zabudowy zostały przeniesione na zarządy poszczególnych dzielnic. W niniejszej sprawie Zarząd Dzielnicy [...] upoważnił Panią M. S. - Naczelnika Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] do wydawania w jego imieniu decyzji o warunkach zabudowy. W odniesieniu do zarzutu, że w pkt. 1.2. decyzji pierwszej instancji przywołano błędnie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397), Kolegium stwierdziło, że sam fakt błędnego powołania w decyzji przepisu prawnego pozostaje bez wpływu na jej prawidłowości, o ile przepis stanowiący podstawę dla danego zachowania się faktycznie istnieje. W rozpatrywanej sprawie zastosowanie znajduje rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 z późn. zm.) w związku z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213 poz. 1397 ). W świetle tego przepisu inwestycja określona w zaskarżonej decyzji nie jest zaliczana do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymagających sporządzenia raportu lub dla których obowiązek sporządzenia raportu może być wymagany. Tym samym brak było podstaw do ewentualnego dołączenia do wniosku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody zgodnie ( art. 72 ust. 1 pkt 3 i ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.). Z powyższego wynika zatem, że chociaż organ powołał przepis prawa nie mający zastosowania w danej sprawie, to jednak istnieje przepis analogiczny, który znajduje w sprawie zastosowanie. Odnosząc się do argumentu odwołującego, że grupa ekspertów w dziedzinie energetyki opracowała specjalny raport, który wskazuje na poważne zagrożenia zdrowia osób mieszkających w pobliżu linii energetycznych, Kolegium stwierdziło, iż wobec faktu że inwestycja jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami, nie mógł być uwzględniony. Na uwzględnienie nie zasługiwał, zdaniem Kolegium, również zarzut pominięcia rozprawy administracyjnej, skoro stosownie do treści art. 89 § 1 kpa organ przeprowadza, z urzędu lub na wniosek strony, w toku postępowania rozprawę, w każdym przypadku gdy zapewni to przyspieszenie lub uproszczenie postępowania lub gdy wymaga tego przepis prawa. Natomiast § 2 powołanego przepisu stanowi, że organ powinien przeprowadzić rozprawę, gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron oraz gdy jest to potrzebne do wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin. Zatem przesłanką uzasadniającą ewentualne przeprowadzenie rozprawy jest uzgodnienie interesów stron. W rozpatrywanej sprawie ze względu na charakter decyzji ustalającej lokalizację celu publicznego, która nie rodzi praw do terenu przez który przebiega inwestycja, a jedynie potwierdza okoliczność, że w myśl obowiązujących regulacji prawnych planowane zamierzenie inwestycyjne może zostać dokonane, w ocenie Kolegium, taka potrzeba nie zachodziła. Przedmiotowe postępowanie nie dotyczy bowiem sprzecznych interesów stron, ani też nie wymaga ich uzgadniania. W konstancji Kolegium podniosło, iż zgodnie z art. 52 ust. 3 ustawy nie można uzależnić wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków. Jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z właściwymi przepisami, jak w niniejszej sprawie, organ zobowiązany jest do podjęcia decyzji. Podstawą do rozpoczęcia realizacji inwestycji nie jest decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego, lecz decyzja o pozwoleniu na budowę. To w toku badania przesłanek do wydania tego pozwolenia badane jest, czy inwestor posiada tytuł do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i rozpatrywane są interesy właścicieli nieruchomości przez które ma przebiegać inwestycja oraz właścicieli nieruchomości znajdujących się w obszarze bezpośredniego oddziaływania inwestycji. Skargę na powyższą decyzję wniosła A. Spółka z.o.o. z siedzibą w W podnosząc zarzut naruszenia: 1.prawa materialnego, a to : art. 53 upzp przez brak dokonania stanu faktycznego i prawnego terenu , na którym przewiduje się realizację inwestycji; art. 54 upzp. poprzez brak analizy w decyzji kwestii interesów osób trzecich; art. 56 w zw. z art. 56 upzp poprzez ograniczenie się przez SKO do stwierdzenia w decyzji, że organ nie może odmówić ustalenia inwestycji celu publicznego bez dokonania wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; art. 68 Konstytucji poprzez utrzymanie w mocy decyzji, mimo że usytuowanie linii kablowej 110 kV niesie za sobą niebezpieczeństwo utraty zdrowia mieszkańców budynku powstającego na działce nr [...]; 2.przepisów postępowania, a to: art. 7, 8, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 kpa poprzez brak wyjaśnienia przez SKO Stanu faktycznego sprawy, błędne ustalenia faktyczne, brak zebrania i całościowego rozpatrzenia materiału dowodowego oraz wadliwe uzasadnienie decyzji nie zawierające wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności; art. 89 § 1 i 2 kpa poprzez nieprzeprowadzenie rozprawy administracyjnej , mimo że ze względu na sprzeczny charakter interesów stron przeprowadzenie rozprawy administracyjnej jest obowiązkowe. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W rozpoznawanej sprawie nie jest sporne, że wniosek inwestora dotyczył terenu, dla którego w dacie wydania zaskarżonej decyzji brak było obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dlatego też, stosownie do art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm., dalej upzp), określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy takiego terenu następuje w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego lub w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, że przez inwestycję celu publicznego należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponad lokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami. Nie budzi wątpliwości, że inwestycja objęta wnioskiem inwestora, jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z art. 54 pkt 2 powołanej ustawy decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych. O charakterze tej decyzji przesądza również przepis art. 56 ustawy, który stanowi, iż nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Organ prowadzący postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego ma obowiązek dokonania konkretyzacji warunków wynikających z przepisów prawa powszechnie obowiązującego w stosunku do planowanej inwestycji, która ma być zrealizowana na wskazanym przez inwestora terenie. Taki obowiązek przewiduje art. 53 ust. 3 pkt 1 ustawy, który stanowi, iż właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych. Korelatem tego obowiązku organu jest publiczne prawo podmiotowe inwestora do żądania ustalenia warunków realizacji inwestycji wynikających z przepisów obowiązującego prawa. Zaznaczyć należy, iż pod pojęciem "przepisów odrębnych" należy rozumieć zarówno przepisy innych ustaw, jak i przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, o ile nakładają one w sposób wyraźny jakieś ograniczenia. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma więc charakter deklaratoryjny, gdyż organ stwierdza w niej jedynie czy w świetle powszechnie obowiązującego prawa dopuszczalna jest realizacja danej inwestycji na wskazanym przez inwestora terenie. Organ nie ma więc uprawnień kształtujących, nie może stanowić o prawach i obowiązkach inwestora nie przewidzianych w ustawie lub akcie wykonawczym. W doktrynie wskazuje się również na związany charakter tej decyzji (Z. Niewiadomski (red.), Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, C.H. Beck, Warszawa 2009, s. 454). Organ, rozpatrując wniosek inwestora, bada jedynie czy dana inwestycja spełnia przesłanki ściśle określone przepisami prawa. To nie od uznania organu zależy, czy na danym terenie będzie możliwa realizacja danej inwestycji celu publicznego, lecz od tego, czy taką możliwość w konkretnym wypadku przewidują przepisy prawa (tak NSA w wyroku z dnia 16 lutego 2010 r. sygn. akt II OSK 1862/08). W świetle powyższych rozważań, nie można zgodzić z zarzutem skargi, że decyzja organu pierwszej instancji narusza art. 53 ust. 3 upzp, przeczy bowiem temu uzasadnienie tej decyzji, w którego treści podano zarówno stan prawy i sposób zagospodarowania terenu, wskazując numery ewidencyjne działek ewidencyjnych przez które będzie przebiegać planowana inwestycja liniowa, właścicieli tych działek oraz sposób zagospodarowania każdej działki. Organ pierwszej instancji również stwierdził, że analiza stanu faktycznego i prawnego terenu oraz analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu wykazała możliwość realizacji planowanego przedsięwzięcia. Organ odwoławczy trafnie w powołaniu się na art. 61 ust. 3 upzp uznał za niezasadny zarzut braku wyników analizy stanu faktycznego i prawnego oraz analizy warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Strona skarżąca zaś nie wykazała, że ta zamieszczona w uzasadnieniu decyzji pierwszej instancji jest niezgodna z rzeczywistym stanem faktycznym. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 54 pkt 2 lit. d) upzp podnieść należy, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji określa wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Zgodnie z art. 6 ust.2 pkt i 2 upzp każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi m. in. w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich, a także ochrony własnego interesu prawnego, przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, mogą zawierać jedynie informacje dla inwestora o działaniach niezbędnych dla ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, nie mogą zaś zawierać nakazów kierowanych do osób trzecich czy też upoważnień dla inwestora do podjęcia działań naruszających interes tych osób. Powyższe wskazuje, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego winna chronić interesy osób trzecich. Jednakże ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu nie może być oceniana tak szeroko, jak w kolejnym postępowaniu inwestycyjnym - pozwoleniu na budowę. W przeciwnym razie orzekanie o wymaganiach ochrony interesów osób trzecich w postępowaniu lokalizacyjnym pozbawiłoby w istocie osoby trzecie możliwości dochodzenia przysługujących im praw w późniejszym postępowaniu o pozwolenie na budowę, gdzie zagrożenia ich interesów przybierają o wiele bardziej konkretny kształt. Z kolei z punktu widzenia inwestora nie może być tak, że obowiązki z innego postępowania administracyjnego (pozwolenia na budowę) byłyby nakładane w postępowaniu lokalizacyjnym, a więc w innej sprawie i w innym postępowaniu. Skoro zasada ochrony interesu prawnego osób trzecich wyrażona w p.z.p. znajduje konkretyzację w Prawie budowlanym, to stosownie do wymogów tego prawa, obiekt budowlany należy projektować, budować i utrzymywać zgodnie z przepisami i w sposób zapewniający m. in. ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich. W świetle tego, organy obu instancji prawidłowo określiły wymaga w zakresie ochrony interesów osób trzecich. Organ pierwszej instancji w punkcie 2 decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia [....] stycznia 2009 r. określił zakres tej ochrony, wskazując, iż w projekcie budowlanym mają być stosowane rozwiązania chroniące osoby trzecie przed pozbawieniem ich dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z urządzeń infrastruktury technicznej, hałasem, wibracjami, promieniowaniem, zanieczyszczeniami powietrza, wody i gleby. Wskazano również, że inwestycja nie może naruszać interesów prawnych właścicieli nieruchomości sąsiednich. Za chybiony należy uznać zarzut naruszenia art. 68 Konstytucji, skoro przedmiotowa inwestycja, jak prawidłowo stwierdziły organy obu instancji, w świetle rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ( Dz. U. Nr 213 poz. 1379) nie jest zaliczana do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, tym samym nie wymagała sporządzenia raportu oddziaływania na środowisku, w ramach którego badane jest również w tym oddziaływanie przedsięwzięcia na zdrowie ludzi. Błędnie skarżąca wywodzi, iż skoro stosownie do § 3 ust.1 pkt 7 stacje elektroenergetyczne lub napowietrzne linie elektroenergetyczne, o napięciu znamionowym nie mniejszym niż 110 kV, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. zostały zaliczone do inwestycji mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, to analogiczne ryzyko może wiązać się też z liniami kablowymi o tym samym napięciu. Otóż podnieść należy, że z § 1 powołanego rozporządzenie wynika, że akt ten określa : 1) rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) rodzaje przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko; 3) przypadki, w których zmiany dokonywane w obiektach są kwalifikowane jako przedsięwzięcia, o których mowa w pkt 1 i 2. Z regulacji tej wynika, że normodawca w rozporządzeniu określił katalog przedsięwzięć, a to oznacza że żadnej analogia nie można być stosowana przy kwalifikowaniu danego przedsięwzięcia do jednego z rodzajów przedsięwzięć wymienionych w tym rozporządzeniu. Wbrew skardze, Sąd nie dopatrzył nienaruszenia przez organy administracyjne obu instancji art. 7, 8, 77 § 1, 80 i art. 107 § 3 kpa. Nie zasługiwał również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 89 § 1 i 2 kpa, bowiem jak słusznie stwierdził organ odwoławczy, w przedmiotowej sprawie nie zachodziła potrzeba przeprowadzenia rozprawy administracyjnej. Przedmiotem postępowania była decyzja ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego, która nie rodzi praw do terenu przez który ma przebiegać planowana inwestycja, a więc na tym etapie procesu inwestycyjnego brak jest podstaw do przyjęcia, że dotyczy ona sprzecznych interesów stron. W tym kontekście należy jeszcze raz podkreślić, że organ jest związany wnioskiem stron o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego i w myśl art. 56 upzp nie może odmówić jej wydania jeżeli nie jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie ar.151 p.p.s.a skargę oddalił.