IV SA/Wa 2007/15

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Monika Stępkowska - Bigiej po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. L. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi S. L. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji ostatecznej z naruszeniem prawa postanawia zwolnić S. L. od kosztów sądowych S. L. (dalej: "skarżąca") w skardze na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2015 r. w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji ostatecznej z naruszeniem prawa, zawarła również wniosek o przyznanie jej prawa pomocy. Z informacji zawartych na urzędowym formularzu PPF wynika, że skarżąca domaga się zwolnienia od kosztów sądowych. Pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z synem. Posiada dom o pow. 250 m2 oraz nieruchomość rolną o pow. ok. 6 ha. Skarżąca uzyskuje dochody w wysokości 757,21 zł (renta), jej syn – 1450,74 (renta). W odpowiedzi na wezwania do uzupełnienia wniosku skarżąca nadesłała oświadczenie, w którym stwierdziła, że: - ani ona ani jej syn, nie posiadają jakichkolwiek rachunków, kont bankowych; świadczenia rentowe otrzymują przekazem; - jedynym źródłem dochodów syna jest renta rodzinna, - nie uzyskuje dochodów z nieruchomości rolnej, - nie starała się nigdy o dopłaty z ARiMR, grunty w większości stanowią lasy oraz nieużytki. Do pisma skarżąca dołączyła m. in. oświadczenie w sprawie opłat na utrzymanie (w okresie trzymiesięcznym), oświadczenie o nieposiadaniu kont bankowych, kopie przekazów pocztowym świadczeń rentowych. Rozpoznając wniosek, stwierdzono, co następuje: Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby. Przyznanie prawa pomocy, ma na celu zapewnienie dostępu do sądu stronie, której brak środków finansowych dostęp ten uniemożliwia. Art. 243 i nast. cytowanej ustawy, przewidują możliwość ubiegania się przez osobę fizyczną o przyznanie prawa pomocy. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy w zakresie częściowym przyznaje się osobie fizycznej, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Oceniając wniosek skarżącej o zwolnienie od kosztów sądowych stwierdzić należy, że skarżąca wykazała, że spełnia wymogi określone we wskazanym wyżej art. 246 § 1 pkt 2. Skarżąca mieszka wraz z synem, źródłem ich utrzymania są świadczenia rentowe w łącznej wysokości 2207,95 zł. W tej sytuacji, mając na uwadze aktualny poziom cen i opłat za dobra i usługi utrzymania koniecznego uznano, że poniesienie przez skarżącą kosztów sądowych, mogłoby ją narazić na uszczerbek utrzymania koniecznego. Dlatego też na podstawie art. 246 § 1 pkt 2, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 wyżej cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak w sentencji.