IV SA/Wa 201/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Michał Sułkowski po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] grudnia 2012 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie nadania statusu uchodźcy postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowić w niniejszej sprawie dla M. M. adwokata w ramach przyznania prawa pomocy, o którego wyznaczenie zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej w W.. M. M. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Ze złożonego na urzędowym formularzu wniosku z dnia 28 lutego 2013 r. oraz nadesłanego na wezwanie, dodatkowego oświadczenia z dnia 12 marca 2013 r. wynika, że skarżący jest osobą niepełnosprawną. Do stycznia bieżącego roku korzystał z pomocy socjalnej dla cudzoziemców ubiegających się o nadanie statusu uchodźcy. Aktualnie nie otrzymuje świadczenia. Podstawowe utrzymanie zapewniają mu znajomi, u których mieszka, a ponadto otrzymuje od nich środki pieniężne na zaspokojenie podstawowych potrzeb, jak żywność i leki. Wnioskodawca nie dysponuje oszczędnościami i wartościowymi przedmiotami. Stosownie do treści art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, zaś w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Skarżący, pozostając na wyłącznym utrzymaniu znajomych, u których mieszka, i od których otrzymuje środki pieniężne na zakup artykułów pierwszej potrzeby, jak żywność, czy niezbędne leki, nie może poczynić oszczędności bez uszczerbku koniecznego utrzymania. Nie dysponując przy tym ani oszczędnościami, ani wartościowymi przedmiotami, które można by zbyć w celu pozyskania dodatkowych środków, nie jest on wstanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, należało orzec jak w postanowieniu.