IV SA/Wa 201/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Balicka, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat,, sędzia WSA Anita Wielopolska (spr.), Protokolant st. ref. Agnieszka Jastrzębska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2017 r. sprawy ze skargi N.G. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy Oddala skargę Decyzją z dnia [...] października 2016 r. Nr [...] Szef Urzędu do spraw Cudzoziemców po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez N.G., reprezentowanego przez pełnomocnika B. S., od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2016r. Nr [...], orzekającej o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, utrzymał ww decyzję Wojewody w mocy. Zaskarżona decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców zapadła w następującym stanie faktycznym. W dniu [...] lutego 2014 r. N.G. obywatel Wietnamu urodzony w dniu [...] maja 1976 roku, reprezentowany przez pełnomocnika T. W., wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy w związku z podjęciem w Polsce pracy. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2014r. Nr [...], na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, orzekł o udzieleniu stronie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z terminem ważności do dnia 17 listopada 2015 r. w związku z wykonywaniem pracy na rzecz "[...]" Bar [...], na stanowisku kucharza kuchni wietnamskiej, w wymiarze czasu pracy całego etatu, za wynagrodzeniem w wysokości 2 000,00 zł brutto miesięcznie. W dniu [...] czerwca 2015 r. Wojewoda [...] decyzją Nr [...], w oparciu o art. 101 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, orzekł z urzędu o cofnięciu udzielonego cudzoziemcowi ww zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Polski. Powyższa decyzja została skarżącemu doręczona pod wskazanym przez cudzoziemca adresem w dniu [...] czerwca 2015 r. W dniu [...] października 2015 r. skarżący, poprzez swojego pełnomocnika B. S., wystąpił do Wojewody [...], z wnioskiem o udzielenie mu kolejnego zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu podał, iż celem jego pobytu jest wykonywanie pracy na rzecz "[...]"[...], na podstawie umowy zlecenia, w okresie od dnia 18 stycznia 2016 r. do dnia 17 stycznia 2019 r., na stanowisku młodszego kucharza, za wynagrodzeniem w wysokości 1 200,00 zł brutto miesięcznie, w wymiarze czasu pracy 1/2 etatu. Wojewoda [...], po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego ww decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. orzekł o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wskazując, że przedmiotowy wniosek został złożony w czasie nielegalnego pobytu cudzoziemca na terytorium Polski, z uwagi na uprzednie cofnięcie mu takiego zezwolenia w dniu 17 czerwca 2015 roku, udzielonego przez Wojewodę [...]. Od powyższego rozstrzygnięcia pełnomocnik N.G. złożył odwołanie do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i udzielenie cudzoziemcowi wnioskowanego zezwolenia. Organ odwoławczy wskazał, że w związku z wydaniem przez Wojewodę [...] decyzji z dnia [...] czerwca 2015 r. o cofnięciu skarżącemu ww. zezwolenia na pobyt czasowy w Polsce, skarżący miał obowiązek opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 30 dni od dnia, w którym przedmiotowa decyzja stanie się ostateczna, zgodnie z art. 299 ust. 6 ustawy o cudzoziemcach. Natomiast, jak wynikało ze zgromadzonego materiału dowodowego, N.G. po upływie ww. okresu nie opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zaś w dniu [...] października 2015 r. złożył do Wojewody [...] kolejny wniosek o udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy na terenie RP. Z uwagi zatem na powyższe, w ocenie Szefa Urzędu zasadnie Wojewoda stwierdził, iż przedmiotowy wniosek złożony został podczas jego nielegalnego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i tym samym zasadne było wydanie decyzji negatywnej, mając na uwadze treść art. 100 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach. Od powyższej decyzji skargę do tut. Sądu wniósł N.G., zarzucając rażące naruszenie art. 7, 77 § 1 oraz 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia wszystkich okoliczności sprawy dotyczących skuteczności doręczenia mu decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. o cofnięciu zezwolenia na pobyt czasowy co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. W ocenie skarżącego zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja odmowna w całości są nieprawidłowe. Zostały one wydane z naruszeniem ww przepisów prawa albowiem podczas postępowania administracyjnego wyjaśnił, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., na mocy której zostało cofnięte mu zezwolenie na pobyt czasowy, nigdy nie została mu skutecznie doręczona. Mimo tego Szef Urzędu nie wziął pod uwagę powyższej okoliczności. Jak podał, brak skutecznego doręczenia wynika z faktu, iż zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie cofnięcia mu zezwolenia, jak też decyzja o cofnięciu zezwolenia została skierowana na adres, pod którym wówczas nie przebywał. Jeśli natomiast na potwierdzeniach doręczeń powyższych dokumentów znajdują się jakiekolwiek "jego" podpisy, to nie zostały one przez niego złożone. Wskazał ponadto, że nie miał żadnej wiedzy na temat cofnięcia mu ww zezwolenia na pobyt czasowy a informację o tym fakcie powziął dopiero po otrzymaniu decyzji o odmowie udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Z powyższego zatem wywiódł, że przedmiotowy wniosek skierowany do Wojewody [...] o udzielnie mu zezwolenia na pobyt czasowy został złożony w czasie legalnego pobytu N. G. na terytorium Polski. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej p.p.s.a. sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a."). Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane kryteria, doszedł do przekonania, iż zarówno zaskarżona decyzja jak i utrzymana nią w mocy decyzja Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2016 roku nie naruszają prawa. Organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy a na aprobatę zasługuje przedstawiona w obu decyzjach ocena prawna okoliczności faktycznych, co implikuje uznanie, że wniesiona skarga na ww decyzję utrzymującą w mocy decyzję Wojewody wydaną w przedmiocie odmowy udzielenia skarżącemu pozwolenia na pobyt czasowy na terenie RP, nie mogła zostać uwzględniona. Należy podkreślić, że przedmiotem tego postępowania było przede wszystkim ustalenie, czy pobyt skarżącego na terenie Polski w dacie ([...] października 2015 r.) składania wniosku o udzieleniu mu pozwolenia na pobyt czasowy był legalny. Zgodnie bowiem z treścią przepisu art. 100 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach, w przypadku złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy w czasie nielegalnego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, organ prowadzący postępowanie jest zobligowany do odmowy udzielenia tego zezwolenia. Mając na uwadze całokształt okoliczności sprawy należy wskazać, iż przedmiotowy wniosek został przez skarżącego złożony po upływie okresu jego legalnego pobytu na tym terytorium. W dniu [...] czerwca 2015 r. została mu bowiem skutecznie doręczona decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., wskutek czego skarżący winien był opuścić terytorium RP najpóźniej w dniu 22 lipca 2015 roku czego nie uczynił. Przedmiotowy wniosek złożył zaś w dniu [...] października 2015 r. Przepis art. 105 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach jednoznacznie stanowi, że cudzoziemiec jest zobowiązany do złożenia wniosku o udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy osobiście, nie później niż w ostatnim dniu jego legalnego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Złożenie takiego wniosku z uchybieniem wskazanego ustawą terminu, co do zasady, skutkuje dla organu rozpatrującego sprawę, obowiązkiem odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, stosownie do przywołanego wcześniej art. 100 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy. Zatem, zdaniem Sądu, prawidłowo Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców uznał za zasadne stanowisko Wojewody. Należy mieć też na uwadze, że w postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada, że ciężar dowodu spoczywa na tym, kto z określonego faktu wyprowadza skutki prawne (wyroki NSA w Warszawie - sygn. III SA 2431/99, III SA 2322/98). Oznacza to, że obowiązek poszukiwania dowodów ciąży nie tylko na organie administracji, ale obarcza on także stronę, która w swym dobrze rozumianym interesie powinna wykazywać dbałość o przedstawienie środków dowodowych. Zatem inicjatywa dowodowa musi być w tym zakresie przejawiana nie tylko przez organ, ale przede wszystkim przez stronę postępowania. Okoliczności, na które powołuje się skarżący, w ocenie Sądu, mogą stanowić ewentualnie podstawę do wystąpienia przez cudzoziemca z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. o cofnięciu skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Polski udzielonego przez Wojewodę [...] w dniu [...] kwietnia 2014 r. Natomiast, z uwagi na brak jakiegokolwiek przedłożonego przez cudzoziemca wiarygodnego dowodu, podważającego skuteczność prawidłowego doręczenia mu powyższej decyzji, brak jest podstaw do zaakceptowania stanowiska skarżącego i tym samym do uwzględnienia skargi. Reasumując stwierdzić należy, iż wobec N. G. zachodzi okoliczność określona w cytowanym wyżej art. 100 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach. Z uwagi na kategoryczne sformułowanie użyte w dyspozycji normy zawartej w art. 100 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach ("Udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy odmawia się cudzoziemcowi, gdy..."), wydane na tej podstawie rozstrzygnięcie nie jest oparte na uznaniu organu administracji publicznej i podjęcie przedmiotowego rozstrzygnięcia jest obligatoryjne, organ jest bowiem zobowiązany do odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP w przypadku zaistnienia określonych w nim okoliczności. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku w oparciu o art.151 p.p.s.a.