IV SA/Wa 2012/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka, asesor WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi G. B. na rozporządzenie Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie ustanowienia planu ochrony parku krajobrazowego - oddala skargę - IV SA/Wa 2012/08 UZASADNIENIE W skardze do Sądu Administracyjnego G. B. na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 i pkt 8 w zw. z art. 13 § 2 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. zakwestionował § 34 ust. 1 pkt 7 oraz § 35 pkt 7 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...].04.2004 r. w sprawie ustanowienia planu ochrony [...] Parku Krajobrazowego im. C. L. na okres 20 lat (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...]). Zarzucił niezgodność zakwestionowanych zapisów planu ochrony z art. 2, art. 3, art. 4, art. 114 i art. 118 ustawy z 16.04.2004 r. o ochronie przyrody oraz naruszenie celów ochrony [...] Parku Krajobrazowego określonych w § 2 pkt 1 i pkt 2 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...].04.2005 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego im. C. L.. W ocenie skarżącego obszary przeznaczone w planie ochrony pod strefę osadniczą na terenach Leśnych S. są rozległe, co przyczyni się do wyeliminowania z tych terenów niektórych gatunków fauny i flory objętych ochroną. Zniszczona zostanie równowaga ekologiczna tego obszaru oraz miejsca bytowania dzikich zwierząt. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i wyjaśnił, iż procedura związana ze sporządzeniem owego planu ochrony poprzedzona była ponad dwuletnimi pracami, konsultacjami społecznymi, a projektowane zapisy opiniowały właściwe miejscowo władze samorządowe, mimo iż wówczas prawo nie nakładało takiego obowiązku. Wnoszone były uwagi i wnioski zarówno przez organizacje ekologiczne, jak i osoby indywidualne. Skarżący choć sam nie przedstawił żadnych dowodów na poparcie swych zarzutów podważa zasadność przyjętych rozwiązań, poprzedzonych stanowiskiem fachowych, merytorycznych służb ochrony przyrody oraz Wojewódzkiej Komisji Ochrony Przyrody, która wówczas uprawniona była do opiniowania projektów aktów prawnych dotyczących ochrony przyrody. Analizowała ona także projekt ochrony pod kątem celów ochrony [...] Parku Krajobrazowego im. C. L.. Wojewoda podniósł także, iż jego rozporządzenie jako akt prawa miejscowego podlegał kontroli organu nadzorującego - Prezesa Rady Ministrów, który nie 1 zakwestionował tego rozporządzenia. Zauważył nadto, iż w dacie uchwalania tego rozporządzenia nie obowiązywała jeszcze ustawa z 16.04.2004 r. o ochronie przyrody, której przepisów naruszenie zarzucono i tak bezzasadnie w skardze, a uprzednia ustawa z 16.10.1991 r. o ochronie przyrody. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzkie sądy administracyjne w oparciu m. in. o art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), uprawnione są do dokonywania kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Należy zauważyć, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Jednakże aby kontrola taka mogła zostać dokonana muszą być spełnione warunki z art. 44 ust. 1 ustawy z dnia 5.06.1998 r. o administracji rządowej w województwie (Dz. U. z 2001 r., nr 80, poz. 872 ze zm.). Przepis ten stanowi, iż każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przepisem aktu prawa miejscowego wydanym w sprawie z zakresu administracji publicznej, może po bezskutecznym wezwaniu organu, który wydał przepis, lub organu upoważnionego do uchylenia przepisu w trybie nadzoru, do usunięcia naruszenia - zaskarżyć przepis do sądu administracyjnego. Jednocześnie należy zauważyć, iż w myśl wyroku NSA z dnia 18.10.2006 r., sygn. akt I OSK 1079/06 przepis art. 44 ust. 1 tej ustawy stanowi lex specialis do art. 50 § 1 P.p.s.a. Należy zatem uznać, iż niniejsza skarga złożona została z zachowaniem terminu, bowiem analogicznie, jak w skargach na uchwały z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym skarga ta winna być wniesiona przed upływem 60 dni od dnia wezwania Wojewody do usunięcia naruszenia, które miało tu miejsce w dniu 19.08.2008 r., a skarga - przy braku stanowiska Wojewody na to wezwanie -wniesiona została 16.10.2008 r. Należało jednakże rozważyć jaki interes prawny lub uprawnienie skarżącego zostały naruszone kwestionowanymi zapisami § 34 ust. 1 pkt 7 oraz § 35 pkt 7 2 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...].04.2004 r. w sprawie ustanowienia planu ochrony [...] Parku Krajobrazowego im. C. L. na okres 20 lat. Pierwszy zapis wprowadził strefę terenów osadniczych, a więc dopuszczonej zabudowy na terenach leśnych S. (zabudowa w lesie - miasto O.), a drugi na terenach leśnych S. dopuścił zabudowę o funkcjach unikatowych (np. uzdrowiskowych, lecznictwa specjalistycznego, naukowych itp.) oraz dopuścił również publiczne funkcje oświaty, kultury i zespołów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej (typu willowego), dalej szczegółowo normując zasady jej realizacji. W piśmie uzupełniającym skargę G. B. zażądał zobowiązania wojewody do przedstawienia kompletu dokumentacji związanej z opracowaniem i przygotowaniem projektu rozporządzenia w sprawie tego planu ochrony. Nadmieniając, iż znajomość tych dokumentów być może przekonałaby go do słuszności stanowiska Wojewody. Sąd na rozprawie oddalił ten wniosek, z uwagi na treść art. 106 § 3 P.p.s.a. Ze skargi nie wynikało bowiem aby zakwestionowanymi przepisami tego rozporządzenia został naruszony interes prawny lub uprawnienie skarżącego. Na pytanie Sądu, w tym przedmiocie pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, iż skarżący nie posiada żadnej nieruchomości na terenie owych terenów leśnych S. i działa w interesie społecznym uznając, iż ochrona przyrody jest dobrem ogólnonarodowym. Uprawnienie do wniesienia skargi postrzega w Konstytucji RP. Nie wskazał przy tym, o który przepis Konstytucji miałoby chodzić. Kryterium "interesu prawnego", na którym oparta jest legitymacja skargowa, ma charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę a zaskarżonym aktem lub czynnością organu administracji. Jednostka ma zatem interes prawny w postępowaniu, jeżeli pomiędzy jej sytuacją prawną, a przedmiotem postępowania istnieje - uzasadnione treścią normy prawa materialnego - realne i rzeczywiste powiązanie, czyniące ją uprawnioną do udziału w tym postępowaniu. Mając na względzie przytoczone rozważania nie można przyjąć, iż skarżący posiadał interes prawny do kwestionowania wskazanych zapisów tego rozporządzenia. Skoro go więc nie było, nie mógł on zostać naruszony zakwestionowanymi przepisami tego rozporządzenia. 3 W ocenie Sądu nie doszło również do naruszenia uprawnienia skarżącego wskazanymi zapisami rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...].04.2004 r. w sprawie ustanowienia planu ochrony [...] Parku Krajobrazowego im. C. L. na okres 20 lat. Brak wskazania konkretnego przepisu Konstytucji utrudnia podążanie tokiem rozumowania pełnomocnika skarżącego. Przepisem, który kwestii tej dotyczy jest art. 74 pkt 3 Konstytucji RP, zgodnie z którym każdemu zapewnia się prawo do informacji o stanie i ochronie środowiska. Nie można jednakże z tego uprawnienia wyprowadzać możliwości zakwestionowania § 34 ust. 1 pkt 7 oraz § 35 pkt 7 rozporządzenia nr 13 Wojewody [...] z dnia [...].04.2004 r. Zakwestionowane przepisy nie mogły bowiem prowadzić do naruszenia tego uprawnienia. W tym stanie rzeczy należy uznać, iż zakwestionowane zapisy rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...].04.2004 r. uprawnienia tego, wynikającego z Konstytucji, nie naruszają i nie tworzą przez to po stronie skarżącego prawa do zakwestionowania wskazanych regulacji aktu prawa miejscowego, wydanego w sprawie z zakresu administracji publicznej. Na marginesie można jedynie zaznaczyć, iż w pozostałej części art. 74 Konstytucji RP nakłada obowiązki na władze publiczne zapewnienia bezpieczeństwa ekologicznego, ochrony środowiska oraz wspierania działania obywateli na rzecz ochrony i poprawy stanu środowiska, które to obowiązki władz publicznych również nie rodzą po stronie skarżącego uprawnienia, którego naruszenie mogłoby uzasadniać wniesienie niniejszej skargi. Z przytoczonych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - orzekł jak w sentencji.