IV SA/Wa 2015/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Jakub Linkowski po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. M. na pismo Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2012 r. w przedmiocie obowiązku dokonania opłaty dodatkowej w związku z nieuiszczeniem opłaty za parkowanie pojazdu w strefie płatnego parkowania postanawia: odrzucić skargę. W. M. wniósł skargę na pismo Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2012 r. w przedmiocie obowiązku dokonania opłaty dodatkowej w związku z nieuiszczeniem opłaty za parkowanie pojazdu marki [...] o nr rej. [...] w strefie płatnego parkowania w dniu 20 czerwca 2011 r. Pismo to zostało wydane po rozpatrzeniu odwołania od nieuwzględnionej reklamacji. Skarżący zażądał, by Zarząd Dróg Miejskich zapłacił mu 5.000 zł zadośćuczynienia za naruszenia jego dóbr osobistych związane z niezasadnym wymierzeniem opłaty dodatkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu, ponieważ zaskarżone pismo nie podlega kontroli sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "p. p. s. a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Zaskarżone pismo nie należy do żadnej z form działalności administracji publicznej, o których mowa wyżej. Podstawą prawną wezwania przez Zarząd Dróg Miejskich w W. do uiszczenia opłaty dodatkowej za parkowanie w obszarze Strefy Płatnego Parkowania Niestrzeżonego w W. są przepisy art. 13 ust. 1 pkt 1, art. 13b ust. 1 oraz art. 13f ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1885 r. o drogach publicznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2007 r. nr 19, poz. 115 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o drogach publicznych". Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Opłatę powyższą pobiera się za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo (art. 13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych). Jak stanowi z kolei art. 13f ust. 1 ustawy o drogach publicznych za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się opłatę dodatkową. Zgodnie z ust. 3 art. 13f ustawy o drogach publicznych opłatę dodatkową pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku zarządca drogi. W tej sytuacji przyjąć należy, iż obowiązek uiszczenia powyższych opłat wynika wprost z przepisów ustawy o drogach publicznych, zaś ich wysokość oraz sposób pobierania z ustalonych przez radę gminy (radę miasta) przepisów. W ocenie Sądu przedmiotem skargi przewidzianej w art. 3 § 2 pkt 4 p. p. s. a. mogą być wyłącznie takie czynności lub akty, które: - nie mają charakteru decyzji lub postanowienia, wydanych w postępowaniu jurysdykcyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym i zaskarżalnych na podstawie art. 3 § 2 pkt 1-3 p. p. s. a., - są skierowane do indywidualnego podmiotu, - mają charakter publicznoprawny, a także - dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zdaniem Sądu dany akt lub czynność powinna ustalać (odmawiać ustalenia), stwierdzać (odmawiać stwierdzenia), potwierdzać (odmawiać potwierdzenia) uprawnienia lub obowiązki określone przepisami prawa administracyjnego. Musi więc istnieć ścisły związek między ustaleniem, stwierdzeniem lub potwierdzeniem (oraz ich odmowami), a możliwością realizacji uprawnienia (lub obowiązku) wynikającego z przepisu prawa. W tej sytuacji przyjąć należy, iż skarga z art. 3 § 2 pkt 4 p. p. s. a. nie może dotyczyć sytuacji, kiedy określone obowiązki wynikają wprost z przepisów prawa (np. określone obowiązki uiszczenia opłaty za parkowanie), a ich niewykonanie może prowadzić do wszczęcia postępowania egzekucyjnego, którego celem jest doprowadzenie do przymusowego wykonania obowiązku. W tym przypadku swoista konkretyzacja obowiązku następuje w tytule wykonawczym wszczynającym postępowanie egzekucyjne, zaś ochrona praw uczestników tego postępowania jest możliwa w drodze zaskarżenia do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 3 p. p. s. a. postanowień wydawanych w tym postępowaniu. Mając powyższe na względzie uznać należy, iż pismo Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2012 r. nie stanowi czynności lub aktu, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p. p. s. a. W tej sytuacji Sąd uznał, iż na pismo to nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Żądanie zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych może być dochodzone wyłącznie przed sądem cywilnym [art. 23 i art. 24 § 1 i 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. nr 16, poz. 93 ze zm.) w zw. z art. 1 i 2 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. nr 43, poz. 296 ze zm.)]. W związku z powyższym, uznając skargę za niedopuszczalną jako wniesioną w sprawie nie należącej do właściwości sądów administracyjnych, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 58 § 3 p. p. s. a., orzekł jak w sentencji postanowienia.