IV SA/Wa 2020/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Łukasz Krzycki po rozpoznaniu w dniu 23 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. D. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia (...) lipca 2007r. Nr (...) w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności bezpośrednich do gruntów rolnych postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi S. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na opisane w sentencji postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. W skardze zawarł wniosek o rozpatrzenie jego sprawy, niezależnie od dotrzymania terminu, co w ocenie Sądu trzeba kwalifikować jako wniosek przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Skarżący nie podał jednak żadnych okoliczności uzasadniających żądanie. Stwierdził jedynie, że prawdopodobne niedotrzymanie terminu do wniesienia skargi spowodowane było "charakterem jego pracy i odległością do Polski". Skargę do sądu skarżący nadał przebywając za granicą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Dokonywanie czynności przez stronę w postępowaniu sądowoadministracyjnym ograniczone jest w przeważającej części terminami procesowymi. Mają one służyć zdyscyplinowaniu, zdynamizowaniu postępowania, jak również potrzebie rozstrzygnięcia sprawy w rozsądnym czasie i stabilizacji już podjętego rozstrzygnięcia. Uchybienie terminu wywołuje skutek prawny w płaszczyźnie procesowej, prowadząc do bezskuteczności podjętej czynności., o czym wyraźnie mówi art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./. Od negatywnych skutków uchybienia terminowi strona może bronić się wyłącznie poprzez złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Na podstawie dyspozycji przepisu art. 86 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd na wniosek strony postanowi o przywróceniu terminu, jeżeli strona nie dokonała czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy. Z przytoczonego przepisu wynika, że sąd postanawia o przywróceniu terminu, jeżeli strona wykaże, że w okresie, w którym powinna dokonać czynności w postępowaniu sądowym, nie dokonała jej bez swojej winy. Z wnioskiem o przywrócenie terminu należy wystąpić w terminie 7 dni od daty ustania przyczyny uchybienia. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu /art. 87 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/, a wraz z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie /art. 87 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/. Przenosząc te rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że skarżący nie spełnił wszystkich przesłanek wymienionych we wskazanym powyżej art. 87 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie wskazał wprost okoliczności uzasadniających uchybienie terminu do wniesienia skargi. W ten sposób pozbawił Sąd możliwości dokonania oceny, czy przyczyna powodująca uchybienie terminu była przez stronę zawiniona oraz czy wniosek o przywrócenie terminu złożony został w wymaganym prawem terminie, czyli w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Na ostatniej stronie skargi skarżący stwierdził, że prawdopodobne niedotrzymanie terminu wiąże się z charakterem jego pracy i odległością od Polski. Uznanie tej okoliczności za przyczynę uchybienia terminu nie może także doprowadzić do przywrócenia terminu do wniesienia skargi. W takiej sytuacji nie jest bowiem możliwe ustalenie początku biegu terminu do wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Skarżący wskazując jako przyczynę uchybienia terminowi pobyt za granicą, nie uprawdopodobnił daty powrotu do kraju. Co więcej – skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu skierował do sądu przebywając poza granicami kraju. Nie można wiec uznać, że przyczyna uchybienia ustała. Z tych przyczyn, na podstawie przepisu art. 86 § 1 powołanej ustawy orzeczono jak w sentencji postanowienia.