IV SA/Wa 2022/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Golat po rozpoznaniu w dniu 25.08.2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2015 r. w sprawie ze skargi S. B. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na pobyt stały postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2015 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r., po rozpatrzeniu odwołania obywatela [...] S. B., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2015 r. o cofnięciu cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt stały. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł S. B., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. W treści skargi został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...]. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik wskazał, że wykonanie decyzji będzie skutkować niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ze względu na konieczność powrotu skarżącego do kraju pochodzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie z § 3 powyższego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w przypadku zaistnienia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Wskazać należy, że ani zaskarżona decyzja, ani też poprzedzająca ją decyzja Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2015 r., nie orzeka o wydaleniu skarżącego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z art. 299 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2013 r., poz. 1650 ze zm.), cudzoziemiec jest obowiązany opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o cofnięciu mu zezwolenia na pobyt stały stała się ostateczna, a w przypadku wydania decyzji przez organ wyższego stopnia, od dnia, w którym decyzja ostateczna została cudzoziemcowi doręczona. Opuszczenie terytorium Polski przez cudzoziemca ma jednak charakter dobrowolny. Nakaz opuszczenia przez skarżącego Polski nie jest bezpośrednim skutkiem decyzji o cofnięciu zezwolenia na pobyt stały. Podstawę taką stanowi dopiero wydana w odrębnym postępowaniu decyzja o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu (art. 329 ustawy o cudzoziemcach). Jednakże i ta decyzja nie podlega wykonaniu, jeżeli cudzoziemiec zaskarży ją do sądu administracyjnego i zwróci się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W takiej sytuacji, zgodnie z art. 331 ustawy o cudzoziemcach, termin dobrowolnego powrotu lub termin przymusowego wykonania tej decyzji z mocy prawa przedłuża się do dnia wydania przez wojewódzki sąd administracyjny postanowienia w sprawie wniosku o wstrzymanie. Badając argumentację zawartą we wniosku należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji. Decyzja o cofnięciu cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt stały nie skutkuje bezpośrednio wydaleniem cudzoziemca z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, gdyż nie zawiera nakazu opuszczenia Polski. Brak jest też podstaw prawnych, aby traktować wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jako środek prowadzący do zalegalizowania pobytu cudzoziemca na terytorium Polski. W kwestionowanej decyzji trudno upatrywać niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skoro zobowiązanie strony do powrotu bądź obowiązek opuszczenia terytorium Polski może nastąpić wskutek rozstrzygnięć podejmowanych w odrębnych postępowaniach. Zaskarżona decyzja nie jest decyzją o wydaleniu strony z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, dlatego nie jest możliwe udzielenie ochrony tymczasowej w odniesieniu do tej decyzji w oparciu o argument, że strona w wyniku jej wykonania będzie zobowiązana do powrotu do kraju pochodzenia. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.