IV SA/Wa 2023/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Monika Stępkowska - Bigiej po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. S. i L. S. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia zwolnić A. S. od kosztów sądowych. A. S. w skardze złożonej na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji zawarł wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Pismem z dnia 10 grudnia 2010 r. skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych wniosku poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPF. Z informacji zawartych we wniosku wynika, iż skarżący prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Jego majątek stanowi mieszkanie komunalne o powierzchni 48 m². Wnioskodawca otrzymuje emeryturę w wysokości 1392,66 zł. Poza tym skarżący nie wykazał żadnych innych dochodów oraz oświadczył, że nie posiada zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. Uzasadniając przedmiotowy wniosek skarżący wskazał, że jej sytuacja materialna jest bardzo ciężka, bowiem od kilku lat choruje przewlekle a otrzymywana emerytura ledwo wystarcza mu na utrzymanie mieszkania i bieżące wydatki. Rozpoznając wniosek skarżącego należy stwierdzić, że zasługuje on na uwzględnienie. Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej P.p.s.a.) ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Biorąc pod uwagę opisaną sytuację majątkową skarżącego należy uznać, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do przyznania A. S. prawa pomocy w zakresie częściowym. Skarżący uzyskuje wprawdzie emeryturę w wysokości 1392,66 zł, jednak jak wynika z oświadczenia skarżącego całość dochodu przeznaczana jest na utrzymanie mieszkania, konieczne bieżące utrzymanie oraz leczenie. Powyższe daje podstawę przypuszczać, iż poniesienie przez skarżącego kosztów sądowych może narazić go na uszczerbek utrzymania koniecznego. Dlatego też na podstawie art. 246 § 1 pkt 2, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 wyżej cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak w sentencji.