IV SA/Wa 2023/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Krystyna Napiórkowska po rozpoznaniu w dniu 16 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Prezydenta Miasta K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Prezydenta Miasta K. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia i wypłacenia odszkodowania odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Prezydent Miasta K. wykonujący zadania starosty z zakresu administracji rządowej wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] kwietnia 2015 r. utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2015 r. orzekającą o ustaleniu odszkodowania na rzecz [...] S.A. z tytułu wygaszenia prawa użytkowania wieczystego, a także zobowiązującej Prezydenta Miasta K. do wypłaty ustalonego odszkodowania. W piśmie z dnia 6 sierpnia 2015 r. Prezydent Miasta K. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Wskazał, że w sytuacji uchylenia decyzji przez Sąd może zaistnieć sytuacja, że skarżący będzie mógł domagać się zwrotu nadpłaconej kwoty odszkodowania, co przy tak wysokiej kwocie może spowodować trudności w jego odzyskaniu dla skarżącego a tym samym spowodować niepowetowane straty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W myśl przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie wykonania. Z treści powołanego przepisu wynika, że konieczną przesłanką wstrzymania wykonania danego aktu jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek wykazania tych okoliczności spoczywa na stronie skarżącej. Przy czym podkreślić trzeba, że orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu ma charakter fakultatywny, o czym świadczy użyty w powyższym przepisie zwrot "sąd może". Oznacza to, że Sąd może, lecz nie musi wstrzymać wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nawet, jeżeli stwierdzi, iż w danej sprawie występują przesłanki określone w art. 61 § 3 powołanej ustawy. Zaznaczyć również należy, że o nieodwracalności skutku wynikającego z podjętego przez organ rozstrzygnięcia można mówić tylko wówczas, gdy wywołuje ono stan, który w żadnych okolicznościach nie będzie mógł ulec zmianie lub zniesieniu. W orzecznictwie przyjmuje się, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 127/04 (niepubl.). Oceniając w powyższym kontekście wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że strona skarżąca nie wykazała, by jej wykonanie mogło wywołać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć należy, że każdy akt administracyjny zobowiązujący do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która automatycznie uzasadnia wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Odnosząc się zatem do podniesionych przez stronę skarżącą argumentów, że w sytuacji uchylenia decyzji przez Sąd, skarżący będzie mógł domagać się zwrotu nadpłaconej kwoty odszkodowania, co przy tak wysokiej kwocie może spowodować trudności w jego odzyskaniu a tym samym spowodować niepowetowane straty, to stwierdzić należy, że nie są to okoliczności stwarzające niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, ani tym bardziej trudnych do odwrócenia skutków o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Jak podkreśla się w orzecznictwie, przesłanki wstrzymania wykonania aktu administracyjnego odnoszą się do takiej szkody, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, czy też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu poprzedniego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004). Nadto zauważyć należy, że na obecnym etapie postępowania okoliczności podnoszone przez stronę są czysto teoretyczne, i jako takie nie mogą stanowić podstawy orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego postanowienia. Domniemywanie powstania znacznej szkody nie na skutek wykonania zaskarżonej decyzji, tylko ze względu na prawdopodobieństwo jej uchylenia na skutek wyroku sądu stanowi wykroczenie ponad przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Zaprezentowane przez skarżącego rozumienie analizowanej instytucji prawnej prowadziłoby do niczym nieuzasadnionego poszerzenia przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej, nie znajdującego potwierdzenia zarówno w wykładni językowej jak i pozajęzykowej art. 61 § 3 ppsa. Przypomnieć ponadto należy, że odszkodowanie jest świadczeniem pieniężnym, które może zostać w każdym czasie zwrócone lub wyegzekwowane, przez co będzie możliwe przywrócenie stanu poprzedniego poprzez jego zwrot. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 2014 r., sygn. akt I OZ 195/14 www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 i 5 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.