IV SA/Wa 2024/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący - sędzia WSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. G., J. G., A. S. na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania postanawia : 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącym A. G., J. G., A. S. z urzędu kwotę 200 zł (dwieście złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego. Dnia 18 listopada 2011 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) A. G., J. G., A. S. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2011 r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W myśl art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziane w ustawie. Oznacza to, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego możliwe jest dopiero wówczas, gdy strona wyczerpie środki zaskarżenia służące jej na etapie postępowania administracyjnego. Wskazany obowiązek wyczerpania trybu zaskarżenia na drodze administracyjnej wynika z zasady pierwszeństwa trybu administracyjnej kontroli postępowania organu administracyjnego w stosunku do kontroli sądowej. Natomiast tryb administracyjny właściwy do rozstrzygania spraw indywidualnych w drodze decyzji administracyjnych (postanowień) oparty jest na zasadzie dwuinstancyjności postępowania określonej w art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej k.p.a., która daje stronie prawo domagania się dwukrotnego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia jej sprawy. W przypadku zrezygnowania przez stronę z prawa do wniesienia środka zaskarżenia od decyzji (postanowienia) w administracyjnym toku instancji, stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a., niemożliwe jest poddanie działalności organu administracji kontroli sądowej. W niniejszej sprawie Główny Inspektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia [...] października 2011 r. odmówił wznowienia postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za rok 2008 decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w K. z dnia [...] listopada 2009 r. znak: [...] za przekroczenie warunków odprowadzania ścieków określonych w pozwoleniu wodnoprawnym udzielonym decyzją Starosty P. z dnia [...] lipca 2008 r. znak: [...]. Postanowienie to zawiera pouczenie o możliwości jego zaskarżenia do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 149 § 3 i 4 k.p.a. na postanowienie odmawiające wznowienia postępowania służy zażalenie. Art. 144 k.p.a. stanowi zaś, że w sprawach nie uregulowanych w rozdziale 11 kpa do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Dlatego też należy opowiedzieć się za rozwiązaniem przyjętym w odniesieniu do decyzji w art. 127 § 3 k.p.a. i uznać, że w takim przypadku zainteresowany może zaskarżyć postanowienie w drodze wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ, który wydał zaskarżone postanowienie. Zatem od wydanego przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska postanowienia, służył stronom wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 127 § 3 w zw. z art. 144 k.p.a.), a dopiero ewentualnie w dalszej kolejności skarga do sądu administracyjnego. Tymczasem w niniejszej sprawie skarżący wnieśli skargę do Sądu bez wyczerpania środka przewidzianego w art. 127 § 3 k.p.a. (skarga nie została poprzedzona wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy). Skarga ta jako przedwczesna podlega zatem odrzuceniu. Sąd zauważa również, że pouczenie zamieszczone w zaskarżonym postanowieniu jest nieprawidłowe, gdyż nie wspomina o konieczności złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Mając na względzie wyrażoną w art. 112 k.p.a. zasadę, iż błędne pouczenie nie może szkodzić stronie, która się do niego zastosowała, skarżący (o ile w dalszym ciągu są zainteresowani zaskarżeniem postanowienia) mogą złożyć wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (wskazując, iż uchybienie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nastąpiło bez ich winy). Prośbę o przywrócenie terminu (zgodnie z art. 58 k.p.a.) należy wnieść w terminie siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu (a więc doręczenia niniejszego postanowienia), dopełniając jednocześnie czynności, dla której określony był termin (to jest dołączając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy). W przypadku zaś nieuwzględnienia tego środka prawnego skarżącym przysługiwać będzie prawo złożenia skargi do sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a. orzeczono w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu (pkt. 2 sentencji) orzeczono na podstawie art. 232 §1 pkt 1 ww. ustawy.