IV SA/Wa 2024/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Wójcik, sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2013 r. sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. z siedzibą w J. na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę IV SA/Wa 2024/13 UZASADNIENIE I. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] (dalej "zaskarżoną decyzją") Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej (dalej "Prezes Zarządu"), po rozpatrzeniu odwołania spółki T. sp. z o.o. z siedzibą w J. (dalej "skarżącej") od decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. (dalej "Dyrektora Zarządu") z dnia [...] maja 2012 r. nr [...], odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta K. z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...] (dalej "pozwolenia wodnoprawnego"), orzekł o utrzymaniu decyzji Dyrektora Zarządu w mocy. II. Zaskarżona do Sądu decyzja Prezesa Zarządu zapadła w następującym stanie faktycznym: 1. Decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. Prezydent K. (dalej "Prezydent") udzielił Zakładowi E. (dalej "poprzednik prawny skarżącej", "poprzednik") pozwolenia wodnoprawnego na korzystanie z wód rzeki W., spiętrzonych stopniem [...]., dla potrzeb [...]. W pozwoleniu nałożono na jego adresata szereg obowiązków, w tym obowiązek partycypacji w kosztach utrzymania stopnia wodnego [...]. ponoszonych przez RZGW K., w wysokości 15% wartości produkcji netto [...]. 2. Pismem z dnia [...] stycznia 2012 r. skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności pkt IV pozwolenia wodnoprawnego, nakładającego na poprzednika skarżącej obowiązek partycypowania w kosztach utrzymania stopnia wodnego [...]. (dalej "obowiązek partycypacji w kosztach"). Skarżąca podniosła, że nałożenie przedmiotowego obowiązku nastąpiło z naruszeniem art.128 ust.2 pkt 3 Prawa wodnego, albowiem ustalony sposób partycypowania adresata pozwolenia w kosztach utrzymania stopnia wodnego [...]. (stała opłata) nie pozostaje w żadnym związku z kosztami utrzymania stopnia, ponoszonymi przez RZGW. W ocenie skarżącej należy rozgraniczać, nie zaś utożsamiać takie pojęcia jak korzyść z urządzeń wodnych oraz korzyść z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej rozumiana jako zysk z tej działalności. Skarżąca podniosła również, że stopień wodny nie jest urządzeniem wodnym, natomiast urządzeniami takimi są obiekty stopnia wodnego. W tym kontekście skarżąca podniosła, że nie korzysta ze wszystkich obiektów stopnia, a wyłącznie z jazu. 3. Z uwagi na fakt, że w świetle ogólnych reguł kompetencyjnych, w oparciu o które ustala się organ wyższego stopnia nad organem właściwym w zakresie wydania pozwolenia wodnoprawnego (art.4 ust.4 Prawa wodnego), organem właściwym do orzekania w przedmiocie stwierdzenia nieważności przedmiotowego pozwolenia wodnoprawnego byłby Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K., a zatem podmiot zainteresowany w sprawie (kwestionowana przez skarżącą partycypacja w kosztach utrzymania stopnia wodnego odnosi się bowiem do stopnia wodnego zarządzanego przez Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w K.) Prezes Zarządu postanowieniem dnia [...] marca 2012 r. nr [...], przekazał sprawę do rozpoznania Dyrektorowi Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. ("Dyrektorowi Zarządu"). 4. Decyzją z dnia [...] maja 2012 r. Dyrektor Zarządu odmówił stwierdzenia nieważności pozwolenia wodnoprawnego, nie dopatrując się wad kwestionowanego rozstrzygnięcia. 5. Skarżąca wniosła do Prezesa Zarządu odwołanie od decyzji Dyrektora Zarządu. III. Rozpatrzywszy zaskarżoną obecnie decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. odwołanie skarżącej od decyzji Dyrektora Zarządu, Prezes Zarządu utrzymał decyzję Dyrektora Zarządu w mocy. Uzasadniając zaskarżone rozstrzygnięcie, Prezes Zarządu wskazał w szczególności, co następuje: 1. Pozwolenie wodnoprawne nie jest obciążone jakąkolwiek kwalifikowaną wadą prawną spośród wymienionych w art.156 § 1 k.p.a., która mogłaby stanowić przesłankę do stwierdzenia jego nieważności. 2. Nie można podzielić stanowiska skarżącej, że okoliczność że pozwolenie wodnoprawne mogłoby funkcjonować bez kwestionowanego punktu IV, jest wystarczającą przesłanką do wyeliminowania tego punktu decyzji z obrotu prawnego. 3. Nie można podzielić stanowiska skarżącej, że ustalenie zakresu partycypacji adresata pozwolenia wodnoprawnego w kosztach utrzymania stopnia wodnego w oparciu o wartość produkcji netto, uzyskiwaną przez ten podmiot (tak ustalony zakres partycypacji ma zatem charakter stałej opłaty, wynoszącej 15% tej wartości), nie zaś w oparciu o przypadający na adresata udział w kosztach utrzymania stopnia wodnego, jest wadliwy prawnie. Podkreślić należy, że taki sposób uregulowania kwestii partycypacji adresata pozwolenia w kosztach utrzymania stopnia wodnego został ustalony w wyniku negocjacji poprzedzających wydanie pozwolenia, przeprowadzonych pomiędzy adresatem pozwolenia a RZGW w K. Ponadto przepis art.128 ust.2 pkt 3 Prawa wodnego, stanowiący podstawę do uregulowania kwestii partycypacji adresata pozwolenia wodnoprawnego w kosztach utrzymania stopnia wodnego, nie określa konkretnego sposobu regulowania tej kwestii. 4. Nie można podzielić zarzutu skargi, że przez użyte w art.128 ust.2 pkt 3 Prawa wodnego pojęcie "odnoszenie korzyści" należy rozumieć wyłącznie odnoszenie korzyści z urządzeń wodnych, w konsekwencji czego niedopuszczalnym byłoby branie w tym kontekście pod uwagę korzyści z działalności gospodarczej podmiotu obciążonego obowiązkiem uczestniczenia w kosztach utrzymania urządzeń wodnych. IV. Skarżąca wniosła do Sądu skargę na decyzję Prezesa Zarządu, zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie następujących przepisów: 1. naruszenie zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w tym w szczególności: art.6, 7 i 8 k.p.a., a także naruszenie art.156 § 1 k.p.a. w stopniu imającym istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez błędne przyjęcie, że nie jest dopuszczalne stwierdzenie nieważności pkt IV pozwolenia wodnoprawnego, albowiem punkt ten wywiera taki wpływ na pozostałą część tego pozwolenia, że bez tego punktu przedmiotowe pozwolenie nie mogłoby funkcjonować samodzielnie w obrocie prawnym, 2. naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art.156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art.128 ust.2 pkt 3 Prawa wodnego, mające wpływ na wynik sprawy poprzez błędne przyjęcie, że art.128 ust.2 pkt 3 Prawa wodnego dopuszcza możliwość nałożenia: - na korzystającego z urządzenia wodnego obowiązku, polegającego na ponoszeniu stałej opłaty (czynszu), której wysokość jest zależna wyłącznie od przychodów osiąganych z działalności gospodarczej, prowadzonej z wykorzystaniem tego urządzenia, nie na zaś jakiegokolwiek związku z wysokością kosztów ponoszonych przez właściciela urządzenia wodnego na jego utrzymanie, - obowiązku uczestniczenia w kosztach utrzymania obiektów, które nie są urządzeniami wodnymi, co w rezultacie spowodowało błędne uznanie, że "nałożenie na Zakład E. S.A. w K. obowiązku partycypowania w kosztach utrzymania Stopnia Wodnego [...]., ponoszonych przez Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w K., w wysokości 15% wartości produkcji netto z [...]., wyliczonej w oparciu o średnią cenę sprzedaży przez Zakład E. S.A. energii odbiorcom końcowym taryfowym", nie nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art.156 § 1 pkt 2 k.p.a. Uzasadniając zarzuty skargi, skarżąca podniosła w szczególności, co następuje: Wadliwość rozstrzygnięcia w pkt IV pozwolenia wodnoprawnego nie ma wpływu na treść pozostałych rozstrzygnięć zawartych w tej decyzji. Pozostała zaś, wolna od wad część decyzji, może funkcjonować z obrocie prawnym samodzielnie. Zgodnie z art.128 ust.2 pkt 3 Prawa wodnego orzeczenie o ustaleniu obowiązku uczestniczenia kosztach utrzymania urządzeń wodnych jest fakultatywne. Ustalenie i podział kosztów utrzymania urządzeń wodnych jest możliwy także po wydaniu pozwolenia wodnoprawnego, na podstawie art.64 ust.la Prawa wodnego. Przyjęcie nawet, że w przedmiotowej sprawie zachodzi niemożność stwierdzenia nieważności pkt IV pozwolenia wodnoprawnego, to okoliczność ta nie może stanowić podstawy do odmowy stwierdzenia nieważności całej decyzji. Gdyby wadą określoną w art.156 § 1 pkt 2 k.p.a. dotknięta była tylko część pozwolenia, której nieważności nie można byłoby stwierdzić, to wówczas organy administracji publicznej, działając z urzędu (art.157 § 2 k.p.a.) powinny stwierdzić nieważność całej decyzji. Bezzasadne jest również stanowisko organów obydwu instancji, że nałożenie na poprzednika prawnego skarżącej obowiązku partycypacji w kosztach nie nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa. Poziom partycypacji w kosztach utrzymania urządzenia wodnego, o której mowa w art.128 ust.2 pkt 3 Prawa wodnego, nie może przekroczyć kosztów utrzymania urządzeń wodnych w rozumieniu art.64 ust.1 pkt 1 Prawa wodnego, w których partycypacja ta ma mieć miejsce. Podmiot zobowiązany do partycypacji w kosztach ma zatem obowiązek pokrycia określonej części kosztów faktycznie poniesionych przez właściciela urządzenia wodnego. Właściciel urządzenia winien zatem wykazać, ile wyniosły koszty utrzymania urządzenia, a następnie zażądać pokrycia - w ramach partycypacji - części tych kosztów przez podmiot zobowiązany. Przy tym wymiar tej partycypacji winien być określony w oparciu o korzyści uzyskiwane przez podmiot zobowiązany do partycypacji (korzyści uzyskiwane z urządzenia, nie zaś z całej działalności gospodarczej). Obowiązek uczestniczenia w kosztach utrzymania może dotyczyć wyłącznie urządzeń wodnych w rozumieniu art.9 ust.1 pkt 19 Prawa wodnego, nie zaś jakichkolwiek innych urządzeń czy obiektów. Urządzenia, których dotyczy obowiązek partycypacji, muszą być skonkretyzowane i wyszczególnione w decyzji. Nałożenie na skarżącą obowiązku partycypacji w kosztach, dokonane postanowieniami pkt IV pozwolenia wodnoprawnego, nastąpiło z naruszeniem wskazanych wyżej obostrzeń. Po pierwsze, wiąże się to z faktem, że wymiar partycypacji określono, przyjmując za kryterium nie faktyczne koszty utrzymania urządzeń wodnych odniesione do uzyskanych z tych urządzeń korzyści, a wartość produkcji netto, wytwarzanej przez podmiot zobowiązany. Po drugie, w pozwoleniu wodnoprawnym nie dokonano konkretyzacji urządzeń wodnych, z których utrzymaniem łączy się obowiązek partycypacji w kosztach (wskazany w decyzji stopień wodny nie jest urządzeniem wodnym, a zespołem różnego rodzaju urządzeń i obiektów, w tym urządzeń wodnych). V. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: VI. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269; dalej "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi na orzeczenie organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w razie stwierdzenia naruszeń prawa wymienionych w art.145 § 1 p.p.s.a. W świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Naruszeń, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania w niniejszej sprawie środków, o których mowa powyżej, Sąd nie stwierdził. VII. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji Prezesa Zarządu prowadzi do następujących wniosków: 1. Przedmiotem kontrolowanego nadzwyczajnego postępowania administracyjnego, zakończonego zaskarżoną obecnie decyzją Prezesa Zarządu było rozstrzygnięcie, czy pozwolenie wodnoprawne wydane na rzecz poprzednika prawnego skarżącej, a wykonywane obecnie przez skarżącą, jest obciążone kwalifikowaną wadą prawną z katalogu zawartego w art.156 § 1 k.p.a. 2. Celem instytucji stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest eliminacja z obrotu prawnego decyzji obarczonej ciężkimi wadami określonymi w art. 156 § 1 k.p.a., a przedmiotem postępowania w tej sprawie jest ustalenie istnienia tych wad. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym, postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji jest odrębnym postępowaniem, którego przedmiotem jest zbadanie przez organ nadzoru zaistnienia przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a., który to przepis zawiera zamknięty katalog tych przesłanek (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 czerwca 2003 r., III SA 1473/01, wyrok NSA z 14 sierpnia 1987 r., IV SA 393/97, wyrok Sądu Najwyższego z 7 marca 1996 r., III ARN 70/95, OSN 1996 r., nr 18 poz. 258). W związku z tak zakreślonymi granicami postępowania organ nadzoru nie gromadzi nowych dowodów, które prowadziłyby do nowych ustaleń faktycznych. Oceny legalności decyzji ostatecznej dokonuje tylko i wyłącznie na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym, zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej. Tak więc badany jest stan faktyczny i prawny z daty wydania decyzji, w stosunku do której toczy się postępowanie administracyjne o stwierdzenie jej nieważności. Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej stanowi wyłom w zasadzie trwałości decyzji administracyjnych, ustanowionej w art.16 § 1 k.p.a. Z uwagi na doniosłość tej zasady zaistnienie przesłanki powodującej stwierdzenie nieważności musi być oczywiste i oczywistość tę właściwy organ ma obowiązek wykazać (wyrok NSA z dnia 22 października 1999 r., I SA 8/98, publ. w LEX nr 47276). Organ orzekający w postępowaniu nadzorczym bada wyłącznie tę okoliczność, czy kwestionowana decyzja administracyjna obarczona jest wadami prawnymi ściśle określonego rodzaju, wymienionymi w art.156 § 1 k.p.a. (wady kwalifikowane). Przesłanką do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej nie jest zatem wystąpienie jakiegokolwiek uchybienia przy jej wydawaniu (nawet gdyby uchybienie to niosło by za sobą istotne konsekwencje), ale wyłącznie uchybienia o charakterze kwalifikowanym. W toku postępowania nadzorczego skarżąca konsekwentnie podnosiła, że pkt IV pozwolenia wodnoprawnego jest obciążony rażącym naruszeniem przepisów prawa, tj. kwalifikowaną wadą prawną, o której mowa w art.156 § 1 pkt 2 k.p.a. Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wypracowało konsekwentne stanowisko odnośnie właściwego :rozumienia terminu "rażące naruszenie prawa". Stosownie do powyższego rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Cechą rażącego naruszenia prawa jest również to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią zastosowanego w niej przepisu. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (wyrok NSA z dnia 26 września 2000 r., sygn. akt 2998/99, publ. w LEX nr 51249). O rażącym (a nie jakimkolwiek) naruszeniu prawa można mówić, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono, albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek. Cechą rażącego prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą (wyrok NSA z dnia 11 sierpnia 2000 r., III SA 1935/99, publ. LEX nr 47008). Z powyższego wynika, że stwierdzenie nieważności decyzji musi być poprzedzone niewątpliwym ustaleniem, że kwestionowane decyzje naruszają rażąco prawo w stopniu uzasadniającym stwierdzenie ich nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), a ustalenia te muszą być oparte na zebranym przez organ materiale dowodowym, który to w sposób oczywisty potwierdza. Podobne stanowisko zostało wypracowane w doktrynie, gdzie zgodnie przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa będzie miało miejsce w sytuacji, gdy w stanie prawnym niebudzącym wątpliwości co do jego zrozumienia zostaje wydana decyzja, która treścią swego rozstrzygnięcia stanowi negację całości lub części obowiązujących przepisów (Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz - J. Borkowski, J. Jendrośka, R. Orzechowski, A. Zieliński, Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa 1985, także Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, A. Adamiak, J. Borkowski, Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 1996, s. 716-721). O rażącym naruszeniu prawa można mówić jedynie wtedy, gdy niebudzące wątpliwości, stwierdzone przez organ nadzoru kwalifikowane naruszenie ma znacznie większą wagę aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 9 września 1998 r., II SA 1249/97). Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie może być interpretowane w sposób rozszerzający. 3. Przepis art.128 ust. 2 pkt 3 Prawa wodnego stanowi, że w razie potrzeby w pozwoleniu wodnoprawnym dodatkowo ustala się obowiązek wykonania robót lub uczestniczenia w kosztach utrzymania urządzeń wodnych, stosownie do odnoszonych korzyści. W oparciu o przywołany wyżej przepis w kwestionowanym przez skarżącą pkt IV pozwolenie wodnoprawnego zawarto następujące rozstrzygnięcie: "Ustalić, że Zakład E. S.A. będzie partycypował w kosztach utrzymania Stopnia Wodnego [...]. ponoszonych przez Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w K., w wysokości 15% wartości produkcji netto z Elektrowni [...], wyliczonej w oparciu o średnią cenę sprzedaży przez Zakład E. S.A. energii odbiorcom końcowym taryfowym wg algorytmu [dalej wzór algorytmu]". 4. Sąd podziela stanowisko organów orzekających w niniejszej sprawie, że brak jest podstaw, uzasadniających uznanie kwestionowanego przez skarżącą zapisu pozwolenia wodnooprawnego za naruszający w sposób rażący przepis art.128 ust.2 pkt 3 Prawa wodnego, a zatem za wydany z kwalifikowaną wadą prawną, o której mowa w art.156 § 1 pkt 2 k.p.a. W ocenie Sądu o wystąpieniu takiego rażącego naruszenia przywołanego przepisu Prawa wodnego można byłoby mówić tylko wtedy, gdyby przewidziany w pozwoleniu sposób uregulowania kwestii partycypacji adresata pozwolenia w kosztach utrzymania urządzeń wodnych pozostawał w oczywistej jednoznacznej sprzeczności ze sposobem ustalania zasad takiej partycypacji, przewidzianym w art.128 ust.2 pkt 3 Prawa wodnego i określonym tam w sposób ścisły, zuniformizowany i wyczerpujący. Takiej sprzeczności nie można dopatrzeć się w niniejszej sprawie. Literalna wykładnia art.128 ust.2 pkt 3 Prawa wodnego prowadzi bowiem do wniosku, że przepis ten, nie zawierający nie tylko szczegółowych, ale nawet i ogólnych wytycznych co do określania sposobu "uczestniczenia w kosztach utrzymania urządzeń wodnych, stosownie do odnoszonych korzyści", daje w efekcie organowi orzekającemu w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego pewien margines swobody w zakresie orzekania o tym sposobie. W szczególności nie można w ocenie Sądu przyjąć, że przepis ten zdecydowanie wyklucza dopuszczalność określenia udziału adresata pozwolenia wodnoprawnego w kosztach utrzymania urządzenia wodnego w takiej formie, że postanowienie pozwolenia nie odwołuje się w tym zakresie bezpośrednio do skalkulowanych korzyści, uzyskiwanych przez adresata pozwolenia wodnoprawnego z urządzenia wodnoprawnego, a operuje rozwiązaniem o charakterze ryczałtowym, tj. np. jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, poprzez oparcie partycypacji w oparciu o ustalony udział w wartości produkcji uzyskanej przez adresata pozwolenia w danym okresie. Okolicznością istotną z tego punktu widzenia jest fakt, że rozwiązanie powyższe nie zostało poprzednikowi skarżącej arbitralnie narzucone, a zostało, przed jego zamieszczeniem w decyzji, uzgodnione w drodze negocjacji pomiędzy poprzednikiem skarżącej a RZGW K.. Fakt przeprowadzenia takich negocjacji nakazuje zakładać, że w ocenie negocjujących stron ostatecznie przyjęte rozwiązanie odzwierciedlało faktyczny poziom korzyści, osiąganych przez poprzednika skarżącej z urządzeń wodnych, działających w ramach Stopnia Wodnego [...]. Operowanie w decyzji pojęciem "Stopień Wodny [...]", nie zaś wyszczególnienie urządzeń wodnych, obsługujących stopień, nie jest w tej sytuacji przesłanką do przyjęcia, że poprzednik prawny skarżącej został obciążony obowiązkiem uczestniczenia w utrzymywaniu również tych elementów stopnia, które nie stanowią urządzeń wodnych. Z tej racji bezprzedmiotowym jest odnoszenie się przez Sąd do podniesionego również w skardze zarzutu dokonania przez organy orzekające w sprawie wadliwej oceny przesłanek, warunkujących dopuszczalność stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej w części. 5. Jednocześnie stwierdzić należy brak podstaw do uznania, że przedmiotowe pozwolenie wodnoprawne obarczone jest jakąkolwiek inną kwalifikowaną wadą prawną spośród wskazanych w art.156 § 1 k.p.a. W świetle powyższego uznać należy, że skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw, w konsekwencji czego podlega oddaleniu. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji