IV SA/Wa 2027/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Monika Stępkowska - Bigiej po rozpoznaniu w dniu 8 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku małoletniej E. D. działającej przez przedstawiciela ustawowego T. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi małoletniej E. D. działającej przez przedstawiciela ustawowego T. K. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Uchodźców z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. Wraz ze skargą na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2013 r. T. K. działająca w imieniu małoletniej córki E. D. złożyła na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych podnosząc, że wraz z córką pozostaje na utrzymaniu męża, który jest emerytem. Ponadto z oświadczenia wynika, że T. K. uzyskuje 400 zł dochodu z tytułu umowy o pracę. Zarządzeniem z dnia 13 września 2013 r. referendarz sądowy na podstawie art. 258 § 2 pkt 5 w związku z art. 155 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako: "P.p.s.a.", wezwał wnioskodawczynię do nadesłania dodatkowych dokumentów i oświadczeń, w tym dotyczących stanu majątkowego i dochodów męża T. K.. W dniu 3 października 2013 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) adwokat J. S. – pełnomocnik małoletniej E. D., działającej przez przedstawiciela ustawowego T. K., cofnął wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia d kosztów sądowych oraz przedłożył przelew z rachunku bankowego potwierdzający uiszczenie w dniu 2 października 2013 r. kwoty 300 zł tytułem wpisu sądowego do niniejszej skargi. Zauważyć należy, że prawo pomocy może być przyznane stronie wyłącznie na jej wniosek (art. 243 § 1 P.p.s.a.). Wobec cofnięcia przez skarżącą wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych postępowanie w przedmiocie przyznania prawa pomocy w tym zakresie stało się zatem bezprzedmiotowe. Przepisy P.p.s.a nie przewidują jednak umorzenia postępowania w sprawach wpadkowych takich jak przyznanie prawa pomocy. Z tego też względu, cofnięcie wniosku o przyznanie prawa pomocy, na etapie rozpoznawania tego wniosku przez referendarza sądowego, skutkować może jedynie odmową przyznania prawa pomocy, a nie umorzeniem postępowania. Stwierdzić zatem należy, że w rozpatrywanej sprawie skarżąca nie wykazała okoliczności warunkujących przyznanie jej prawa pomocy, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., tj, nie wykazała, ze uiszczenie kosztów sądowych spowoduje uszczerbek utrzymania koniecznego jej oraz jej rodziny. Dlatego też na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji.