IV SA/Wa 2027/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Teresa Zyglewska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Paweł Groński, sędzia WSA Piotr Korzeniowski, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi V. K. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy oddala skargę Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. Rada do Spraw Uchodźców utrzymała w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] grudnia 2015 r. o odmowie nadania statusu uchodźcy obywatelowi [...] V. K., odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej i nieudzieleniu zgody na pobyt tolerowany. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że w dniu [...] lutego 2012 r. V. K., w Placówce Straży Granicznej w [...], został przekazany władzom polskim przez funkcjonariuszy Republiki [...], zgodnie z rozporządzeniem Rady Unii Europejskiej nr 343/2003 z 18.02.2003 r. ustanawiającym kryteria i mechanizmy określania państwa członkowskiego, które jest odpowiedzialne za rozpatrzenie wniosku o azyl, złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela kraju trzeciego. Za pośrednictwem komendanta Placówki Straży Granicznej w [...], V. K. złożył w dniu [...] kwietnia 2012 r. wniosek o nadanie statusu uchodźcy. We wniosku podał, że do Polski wjechał samochodem na przejściu granicznym w [...], w dniu [...] lutego 2012 r., na podstawie wizy Schengen ważnej przez 14 dni. Jako powód ubiegania się o status uchodźcy podał: "17 grudnia 2010 roku brałem udział w opozycyjnej demonstracji. Zrobił się awantura. Pobiłem się z organami porządku publicznego. Udało mi się zbiec z miejsca bitki. Po 2-3 miesiącach zostałem wezwany na milicję w celu zdjęcia odcisków palców. W kwietniu otrzymałem kolejne wezwanie na milicję i oskarżono mnie o udział w bójce z organami porządku publicznego. Z rozmowy milicjanta w demonstracji brał udział jego przyjaciel i grozi mi więzienie od 4 lat. W październiku ponownie wezwano mnie na milicję i przesłuchano mnie. W styczniu 2012 r. ostatni raz wezwano mnie na milicję ale się nie stawiłem. Odmówiłem podpisania oskarżenia w stosunku do mnie." Wnioskodawca zaznaczył, że nie dysponuje żadnymi dowodami na poparcie swojego oświadczenia, zawartego we wniosku statusowym. Wnioskodawca oświadczył, że w kraju pochodzenia nie był nigdy prześladowany, nie brał udziału w działaniach wojennych, nie był poddany przemocy fizycznej lub psychicznej, nie był kiedykolwiek zatrzymany lub aresztowany, nie było przeciwko niemu prowadzone postępowanie sądowe lub administracyjne, nie był nigdy skazanym wyrokiem sądu, Przesłuchany [...] sierpnia 2012 r. V. K. zeznał, że z [...] wyjechał na początku lutego 2012 r. i wjechał do Polski na podstawie wizy turystycznej wystawionej w Ambasadzie RP w [...]. Po przekroczeniu polskiej granicy samochodem, pojechał do [...], gdzie ma znajomych, i tam wystąpił z wnioskiem o status uchodźcy. Jako przyczynę ubiegania się o status uchodźcy wnioskodawca podał: " Uczestniczyłem w mitingu [...] XII 2010 r., były bójki. Uderzono mnie po głowie. Utraciłem przytomność, ktoś mnie wyciągnął i trafiłem do domu." V. K. nie został po manifestacji zatrzymany, ale po 2-3 miesiącach wezwano go na daktyloskopię, i jak zeznał, potem znowu go wezwano na milicję. Wnioskodawca zeznał, że w czasie przesłuchania pytano go czy uczestniczył w mitingu, czemu zaprzeczył. V. K. zeznał, że po mitingu był wzywany na milicję 3 razy, natomiast stawił się na wezwania 2 razy. W czasie przesłuchania po drugim wezwaniu, jak twierdzi wnioskodawca: " ...grożono mi, że obciąży się mnie odpowiedzialnością karną za awanturę z milicją. Wzywano mnie w [...] 2011 roku. Trzecie wezwanie miało miejsce zimą 2012 r. Ja wówczas nie przyszedłem. Wzywano mnie do milicji Rejonu [...]. Nie pamiętam adresu." Wnioskodawca oświadczył, że wezwania pozostawił w domu. w manifestacji [...].XII 2010 r., V. K. wziął udział z własnej inicjatywy. Po manifestacji, poza wezwaniami na milicję, nie był żaden sposób nękany, uważa jednak, że był prześladowany, gdyż był pobity oraz próbowano go oskarżać o przestępstwo nie mające miejsca. Fizycznie, wnioskodawca był poddany przemocy podczas manifestacji, a psychicznie podczas przesłuchań. Wnioskodawca stwierdził, że obawia się, iż po powrocie na [...] może zostać uwięziony. Oprócz wniosku o nadanie statusu uchodźcy oraz protokołu przesłuchania, organ I instancji wydając decyzję oparł się na: 1. opracowaniach: Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia UdSC - a) z [...].06.2010 r; dotyczące okoliczności zamachu w Dniu [...] [...].07.2008 r. b) z [...].01.2011 r. dotyczące aktualnej sytuacji politycznej na [...]; c) z [...].06.2011 r. dotyczące osób, które popełniły "wykroczenia" lub "przestępstwa" podczas wyborów [...].12.2010 r.; d) z [...] czerwca 2010 r. dotyczące łamania przez władze praw człowieka; e) z [...].08.2012 r. dotyczące uczestników prześladowań opozycji w 2011 r.; f) z dnia [...].02.2014 r. dotyczące kary śmierci na [...]; g) z dnia [...].05.2014 r. dotyczące orzekania przez sądy kary śmierci na [...]; h) z dnia [...].08.2014 r. dotyczące osoby V. K.; i) z dnia [...] października 2014 . dotyczące wybuchu w [...] w dniu [...].07.2008 r. oraz związanej z nim akcji [...]; 2. Opracowaniach Ośrodka Studiów [...]: a) z sierpnia 2011 r, na temat aktualnej sytuacji społeczno- politycznej na [...]; b) z sierpnia 2014 r. na temat sytuacji polityczno-społeczno- gospodarczej w [...]; 3/ Ministerstwa Spraw Zagranicznych: a) z [...].05.2011 r. na temat swobód obywatelskich i praw człowieka, b) z [...].11.2011 r. na temat sytuacji społeczno-politycznej na [...], c) z [...].07.2014 r. raport kwartalny ambasady RP w [...]. Po rozpatrzeniu zebranego materiału, w dniu [...] marca 2014 r., Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców podjął decyzję w sprawie wnioskodawcy, postanawiając: 1/ odmówić mu nadania statusu uchodźcy; 2/ odmówić mu udzielenia ochrony uzupełniającej, 3/ nie udzielić zgody na pobyt tolerowany. Organ I instancji uznał, że obawy wnioskodawcy przed prześladowaniami z powodów konwencyjnych oraz ustawowych nie zostały udowodnione ani uprawdopodobnione. Wnioskodawca nie prowadził żadnej działalności opozycyjnej ani na terenie [...], ani w Polsce po złożeniu wniosku o status uchodźcy, jego zeznania nie są zgodne z wiadomościami, jakie można uzyskać z wymienionych wyżej opracowań Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia UdSC, Ośrodka Studiów [...] oraz Ministerstwa Spraw Zagranicznych. Po rozpoznaniu odwołania wnioskodawcy Rada do Spraw Uchodźców utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy stwierdził, że w związku z tym, że ocena zasadności przyznania statusu uchodźcy, jak również pozostałych form ochrony przewidzianej w ustawie, tj. ochrony uzupełniającej i pobytu tolerowanego, następuje w oparciu o postępowanie dowodowe polegające na odniesieniu ustalonej zindywidualizowanej sytuacji, w której znalazł się wnioskodawca, do aktualnej sytuacji w kraju jego pochodzenia i dopiero na tej podstawie rozstrzyga się o występowaniu przesłanek przyznania wnioskodawcy jednej z form ochrony. Odnosząc się do aktualnej sytuacji na [...], w ocenie Rady, należy odnotować, że w ostatnich latach nastąpiła poprawa w zakresie przestrzegania praw człowieka, choć nadal pozostaje jednak zła. Reżim prezydenta Łukaszenki ma poparcie większości społeczeństwa, poparcie dla opozycji ocenia się około 20% ludności, przy czym opozycja jest podzielona i skłócona. Nie odnotowuje się masowych prześladowań ludności cywilnej. Organ odwoławczy wywiódł, że opinie Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia UdSC, Ośrodka Studiów [...] oraz Ministerstwa Spraw Zagranicznych wskazują, że sytuacja na [...]jest niedobra ale nie w takim stopniu, który uzasadniałby ubieganie się o statusu uchodźcy lub inne formy ochrony tylko z jej powodu. W związku z tym konieczne jest ustalenie zindywidualizowanego zagrożenia prześladowaniami, poważnej krzywdy, lub innych naruszeń praw człowieka. Oceniając całokształt zebranego materiału dowodowego, Rada ds. Uchodźców stwierdziła, że okoliczności na których wnioskodawca opera swój wniosek o status uchodźcy opierają się wyłącznie na jego zeznaniach. Wnioskodawca, poza swoimi zeznaniami nie dysponuje, żadnymi innymi dowodami na poparcie swoich twierdzeń. Zgodnie z prawem możliwe jest oparcie się wyłącznie na zeznaniach w ustalaniu stanu faktycznego sprawy, jednak przy zachowaniu warunków określonych w art. 37a ustawy. Zdaniem organu odwoławczego, analiza zeznań wnioskodawcy nie spełnia żadnego z wymienionych wyżej warunków. Wnioskodawca nie przedstawił wiarygodnych i spójnych informacji. Rada ds. Uchodźców wywodziła, że okolicznością o kluczowym znaczeniu dla sprawy był udział wnioskodawcy w mitingu [...] grudnia 2010 r. w czasie którego miał być pobity, i z powodu którego był następnie wzywany na milicję. Organ odwoławczy podkreślił, że we wniosku statusowym opis zajścia zasadniczo się różni od tego, który podany został w czasie przesłuchania. We wniosku mowa jest o tym, że wnioskodawca wdał się w bitkę z siłami porządkowymi, ale zdążył z miejsca tej bitki uciec. W czasie przesłuchania wnioskodawca oświadczył, że został tak mocno uderzony w głowę pałką, że stracił przytomność, ktoś go z tłumu wyciągnął, a później "trafił do domu". Podkreślono, że wnioskodawca nie spełnił również drugiego warunku, tzn. nie przedstawił wszystkich dowodów dla ustalenia stanu faktycznego. W ocenie organu odwoławczego planując ubieganie się o status uchodźcy, wnioskodawca wiedział, jak istotne w sprawie będzie udowodnienie wezwań na milicję. Tymczasem, wezwania na milicję, mające istotne znaczenie dowodowe, wnioskodawca zostawia w domu, a następnie nie jest w stanie ich dostarczyć w całym okresie długiego postępowania dowodowego. Zdaniem organu II Instancji warunek trzeci art. 37a ustawy także nie został zachowany, gdyż zeznania wnioskodawcy są wzajemnie sprzeczne. W zeznaniach, wnioskodawca sugeruje, że był pierwszy raz wezwany na posterunek milicji w celu złożenia odcisków palców, w związku z jego udziałem we wspomnianym mitingu. Z opracowania Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia wynika, że cel akcji daktyloskopowania był zupełnie inny (opracowanie z 14 października 2014 r.). Organ odwoławczy stwierdził, że czwarty warunek z powyższego artykułu także nie został spełniony. Zdaniem Rady ds. Uchodźców wobec faktu, że zeznania złożone przez wnioskodawcę w trakcie postępowania dowodowego nie spełniają warunków określonych w art. 37a ustawy, nie mogą one stanowić samodzielnej podstawy do ustalenia okoliczności sprawy od istnienia których prawo uzależnia przyznanie statusu uchodźcy lub udzielenie ochrony uzupełniającej. Organ argumentował, że w świetle art. 13 ust. 1 ustawy warunkiem uzyskania statusu uchodźcy przez cudzoziemca jest brak możliwości lub chęci skorzystania z ochrony kraju pochodzenia na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej. Z zeznań wnioskodawcy wynika, że powodem dla którego ubiega się o nadanie statusu uchodźcy było pobicie przez milicję w trakcie mitingu zorganizowanego przez opozycję [...], a następnie wezwania na milicję, w czasie których znęcano się nad n im psychicznie, m.in. grożąc mu wszczęciem postępowania karnego za udział w mitingu i pobicie milicjantów. W związku z tym, że zeznania wnioskodawcy nie spełniają wymogów określonych w art. 37a ustawy, a wnioskodawca nie ma żadnych innych dowodów prawdziwości swoich twierdzeń, Rada do Spraw Uchodźców, na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 1, postanawia odmówić nadania statusu uchodźcy. Na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy Rada do Spraw Uchodźców zbadała, czy wnioskodawca może otrzymać ochronę uzupełniającą lub zgodę na pobyt tolerowany. Art. 15 ustawy przewiduje udzielenie ochrony uzupełniającej, gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić cudzoziemca na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez: 1/ orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji, 2/ tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie, 3/ poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego - i ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia. W ocenie organu odwoławczego zagrożenie ryzykiem orzeczenia kary śmierci, biorąc pod uwagę zarzuty, jakie groziłyby wnioskodawcy nie wchodzi w rachubę, podobnie jak wykonanie wyroku śmierci, gdyż taki nie był orzeczony. Wnioskodawca wskazał zresztą, że nigdy nie był skazany wyrokiem sądu. W sytuacji wnioskodawczyni brak jest przekonujących dowodów i racjonalnych powodów do przyjęcia, że po powrocie do kraju pochodzenia grożą mu tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie. Ponadto, opinie Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia Urzędu do Spraw Uchodźców oraz Ośrodka Studiów [...] dołączone do akt wskazują, że nie ma zagrożeń o których mowa w punkcie 3 tego artykułu. Rada ds. Uchodźców wskazała, że art. 97 ust. 1 ustawy stanowi, że cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej, jeżeli jego wydalenie: 1) mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sadowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.; 2) naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., lub naruszałoby prawa dziecka określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu. W oparciu o analizę okoliczności faktycznych ustalonych w sprawie wnioskodawcy organ odwoławczy zauważył, że wnioskodawcy nie grozi naruszenie praw o których mówi art. 97 ust. 1 ustawy. Brak również dowodów do przyjęcia, że V. K. mógłby, po powrocie do kraju pochodzenia, zostać pozbawiony wolności lub bezpieczeństwa osobistego w trybie określonym przez prawo [...]. Zebrany materiał dowodowy, odnoszący się do indywidualnej sytuacji wnioskodawcy, nie daje podstaw do uznania takiego zagrożenia za realne, jak wskazano wyżej, analizując zasadność udzielenia ochrony uzupełniającej, i pozwalające udzielić mu zgody na pobyt tolerowany. W ocenie organu odwoławczego brak jest również zasadnych przyczyn do przyjęcia, że wnioskodawcy grożą po powrocie do kraju pochodzenia pozostałe ryzyka wymienione w art. 97 ust. 1. Organ ocenił, że brak jest także podstaw do udzielenia zgody na pobyt tolerowany z powodu naruszenia prawa do życia rodzinnego w rozumieniu w/w Konwencji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wniósł V. K. zarzucając: - naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest art. 13 ust. 1, art. 15 pkt 2 oraz art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej poprzez odmowę uznania niebezpieczeństwa podania wnioskodawcy w kraju pochodzenia deklarowanym w toku postępowania represjom za odpowiednio: prześladowanie, nieludzkie albo poniżające traktowanie, pogwałcenie podstawowych wolności i praw potwierdzonych i gwarantowanych przez przepisy Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, co w konsekwencji doprowadziło do odmowy nadania statusu uchodźcy, odmowy udzielenia mu ochrony uzupełniającej i nieudzielenia mu zgody na pobyt tolerowany, - naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. - zasady prawdy materialnej w postępowaniu administracyjnym oraz art. 80 k.p.a. - zasady swobodnej oceny dowodów poprzez przekroczenie jej dopuszczalnych granic w zakresie oceny spełnienia przesłanek określonych w art. 37a ustawy oraz wiarygodności wnioskodawcy w tym wiarygodności dotyczącej: • udziału w manifestacji przeciwko sfałszowaniu wyborów prezydenckich oraz doznaniu na niej przemocy fizycznej, • wezwaniu przez milicję w celu daktyloskopii oraz przesłuchania na okoliczność udziału w manifestacji, • gróźb ze strony organów milicji skierowania przeciwko wnioskodawcy postępowania karnego za fałszywe oskarżenie oraz pobicie funkcjonariusza milicji w czasie demonstracji, - art. 6 w zw. z art. 15 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. - zasady praworządności poprzez naruszenie aspektu materialnego zasady dwuinstancyjności postępowania admiracyjnego, poprzez nieodniesienie się do okoliczności podniesionych w odwołaniu, w każdym zaś razie niedanie tego rodzaju ocenie należnego wyrazu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi wywodzono, że organ nie wskazał, dlaczego uznał wyjaśnienia skarżącego za niespójne i niewiarygodne. Zdaniem skarżącego organ dokonał wybiórczo oceny jego wyjaśnień. W ocenie skarżącego nielogicznym było oczekiwanie, że uciekając z kraju pochodzenia wnioskodawca zabierze dowody dotyczące wzywania go na policję. Skarżący wywodził, że w razie powrotu do kraju sprawa rzekomego pobicia przez niego policjanta nadal będzie prowadzona. Organ zaś nie sprawdził jak długi na [...]jest okres przedawnienia czynnej napaści na funkcjonariusza. W ocenie skarżącego prowadzony w tym zakresie proces będzie nierzetelny. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kierując się powyższymi kryteriami Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego organ odwoławczy zasadnie przyjął, że skarżący nie posiada dowodów potwierdzających okoliczności wskazane w uzasadnieniu wniosku o nadanie statusu uchodźcy, a więc okoliczności te można uznać za udowodnione, gdy zostaną spełnione łącznie warunki wymienione w art. 37a ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2012 r., poz. 680 ze zm.). Brak przedstawienia innych dowodów poza twierdzeniami skarżącego nie zostało przez niego zakwestionowane. Do warunków wymienionych w powyższym przepisie należą: 1) wnioskodawca przedstawił wiarygodne i spójne informacje niezbędne do ustalenia stanu faktycznego sprawy; 2) wnioskodawca przedstawił wszystkie posiadane informacje i dowody służące do ustalenia stanu faktycznego sprawy i szczegółowo wyjaśnił przyczyny braku innych informacji i dowodów; 3) wyjaśnienia wnioskodawcy są spójne, wiarygodne i nie są sprzeczne z zebranymi w sprawie dowodami i materiałami; 4) wnioskodawca wystąpił z wnioskiem o nadanie mu statusu uchodźcy w najwcześniejszym możliwym terminie, chyba że może wskazać uzasadniony powód, dlaczego tego nie zrobił. Niespełnienie choćby jednej w wymienionych podstaw eliminuje możliwość zastosowania powyższego przepisu. W ocenie organu odwoławczego żaden z powyższych warunków nie został spełniony. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zasadnie organ odwoławczy przyjął, że pierwsza przesłanka z art. 37a ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony nie została spełniona. Wnioskodawca nie przedstawił bowiem wiarygodnych i spójnych informacji niezbędnym do ustalenia stanu faktycznego sprawy. We wniosku o udzielenie statusu uchodźcy wnioskodawca podał, że biorąc udział w mitingu w dniu [...] grudnia 2010 r. przeciwko sfałszowaniu wyborów prezydenckich na [...] wdał się w bijatykę z siłami porządkowymi, ale zdążył zbiec z miejsca zdarzenia. W czasie przesłuchania wnioskodawca podał, że uderzono go w głowę i stracił przytomność. Ktoś go wyciągnął i trafił do domu. Stwierdzenia te znacząco od siebie się różnią. Podczas przesłuchania skarżący bowiem nie wspomina o bójce z policją i inaczej opisuje przebieg zdarzenia. Takich rozbieżności nie można, jak to czyni skarżący w uzasadnieniu skargi, przypisać niedokładnością w przetłumaczeniu jego zeznań. Sam już więc fakt braku wiarygodności i spójności w zeznaniach skarżącego wyklucza możliwość zastosowania w sprawie art. 37a ustawy o udzielaniu ochrony cudzoziemcom. Słusznie organ stwierdził, że nie została spełniona także druga przesłanka wymagana powyższym przepisem. Skarżący bowiem nie wyjaśnił przyczyn braku innych informacji i dowodów służących do ustalenia stanu faktycznego sprawy. W szczególności nie wyjaśnił z jakich przyczyn nie przedłożył choćby dowodów wezwań na milicję. Zasadnie bowiem organ zauważył, że z twierdzeń skarżącego wynika, iż wyjechał z [...] celem ubiegania się w innym kraju o status uchodźcy, logicznym byłoby więc w takim razie posiadanie jakichkolwiek dowodów, które by za tym przemawiały. Ponadto wyjaśnienia wnioskodawcy są sprzeczne z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. W swoich zeznaniach skarżący sugeruje, że był wzywany na posterunek policji celem pobrania odcisków palców w związku z udziałem w mitingu. Z opracowania Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia wynika, że akcja ta była prowadzona w związku z zamachem mającym miejsce podczas obchodów [...] w [...] [...] lipca 2008 r. Akacja ta dotyczyła większości osób nie kwestionujących [...] rzeczywistości politycznej. Władze wykorzystywały ją do zwalczania przeciwników politycznych, ale pozwalała na efektywniejsze ściganie osób podejrzanych o przestępstwa pospolite, kryminalne. W ocenie organu wnioskodawca nie wystąpił także o nadanie statusu uchodźcy w najszybszym możliwym terminie. Powyższe okoliczności wskazują na brak spełnienia przesłanek z art. 37a ustawy o udzielaniu ochrony cudzoziemcom, o niemożności zastosowania tego przepisu przesądza niedopełnienie choćby jednego z warunków w nim wymienionych. Przesądza to o niemożności pozytywnego rozpatrzenia wniosku o nadanie statusu uchodźcy zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o udzielaniu ochrony cudzoziemcom. Postępowanie prowadzone w sprawie nie wykazało bowiem uzasadnionej obawy przed prześladowaniami w kraju pochodzenia z powodu kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej. Zauważyć należy, co podkreślił organ I instancji, że skarżący nie jest członkiem jakiejkolwiek organizacji zaangażowanej w budowę i walkę o demokratyczne państwo [...]. Zasadnie więc organ przyjął, że obawy aplikanta przed prześladowaniem nie zostały w jakikolwiek sposób udowodnione. Nie zostały spełnione także warunki, które umożliwiałby udzielenie skarżącemu ochrony uzupełniającej. Zgodnie z art. 15 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków do nadania statusu uchodźcy, udziela się ochrony uzupełniającej, w przypadku gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez: 1) orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji, 2) tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie, 3) poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego - i ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zasadnie organ uznał, że biorąc pod uwagę zarzuty jakie mogą zostać postawione skarżącemu (skarżący wskazuje na zarzut czynnej napaści na funkcjonariusza) orzeczenie kary śmierci "nie wchodzi w rachubę". Jak stwierdził organ I instancji takie kary orzekane są wobec sprawców czynów kryminalnych, takich jak gwałt, czy zabójstwo. Wobec strony nie orzeczono kary śmierci, a więc jej wykonanie także nie stanowi uzasadnionej przyczyny zastosowania tego artykułu. Należy podzielić stanowisko organu, że brak jest podstaw do przyjęcia, iż w kraju pochodzenia mogą być stosowane wobec skarżącego tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie, albo karanie. Opinie Wydziału Informacji o Kraju Pochodzenia Urzędu do Spraw Uchodźców oraz Ośrodka Studiów [...] dołączone do akt, wskazują, że nie zachodzi także poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie zachodzą także przesłanki do udzielania skarżącemu zgody na pobyt tolerowany. Zasadnie organ przyjął, że brak jest jakichkolwiek przesłanek do przyjęcia, że wydalenie mogłoby nastąpić do kraju, w którym zagrożone byłoby prawo skarżącego do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego. Nie daje ku temu bowiem podstaw materiał dowodowy odnoszący się do indywidualnej sytuacji skarżącego. Organy podkreśliły, że skarżący nie był zagrożony takimi działaniami ze stron władz [...]. Ponadto aktualna sytuacja w [...] na podstawie opracowań [...] I MSZ nie daje podstaw do uznania, że na całym terytorium kraju pochodzenia cudzoziemca stosowana jest przemoc, która zagrażałaby jego życiu. Zasadnie organy przyjęły, że brak jest także przesłanek do uznania, że zostały zagrożone prawa skarżącego do rzetelnego procesu sądowego, jak również zakazu karania bez podstawy prawnej. Stwierdzić należy, że skarżący nie uprawdopodobnił, że wobec niego jest wszczęte postępowanie dotyczące czynnej napaści na funkcjonariusza milicji. Okoliczności te nie zostały bowiem w jakikolwiek sposób wykazane. Nie zachodzą także przesłanki uzasadniające twierdzenie, że wydalenie skarżącego naruszałoby prawo do jego życia rodzinnego. Zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego, to jest art. 13 § 1 , art., 15 i art. 97 § 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony nie są uzasadnione. W kontekście powyższych rozważań nie jest zasadny także zarzut dotyczący naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.pa. i art. 80 k.p.a. gdyż organ oceniając spełnienie przesłanek z art. 37a uczynił to w oparciu o całokształt zgromadzonego materiału dowodowego i podał przyczyny dla, których uznał, że warunki z powołanego przepisu nie zostały spełnione. Nie można także uznać, że został naruszony art. 15 k.p.a. poprzez brak odniesienia się do zarzutów odwołania. W odwołaniu skarżący wzywał na prawdziwość swoich twierdzeń dotyczących zdarzenia uzasadniającego przyznanie mu status uchodźcy, to jest udziału w mitingu. Okoliczność ta była przedmiotem analizy organu odwoławczego, który uzasadnił z jakich przyczyn nie uznał twierdzeń skarżącego za wiarygodne i spójne. Niezbadanie zaś okresu przedawnienia przestępstwa czynnej napaści nie stanowi zaś uchybienia, które można by zarzucić organowi. Organy bowiem przeanalizowały, że tego rodzaju zarzut nie uzasadnia orzeczenia na [...] kary śmierci, a więc nie stanowi do udzielenia skarżącemu ochrony uzupełniającej. Mając na względzie powyższe rozważania skarga w oparciu o art. 151 p.p.s.a. została oddalona.