IV SA/Wa 2028/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Sędzia WSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 21 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na przewoźnika postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. J. G. (dalej jako: "skarżący"), wniósł skargę na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] maja 2016 r. nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. o nałożeniu na skarżącego kary administracyjnej w wysokości 13450,50 zł. Do skargi został dołączony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Do wniosku skarżący dołączył odpis deklaracji podatkowej PIT-36L o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) i deklarację PIT/B za ubiegły rok podatkowy wskazujący na poniesioną stratę w wysokości 396.052,80 zł, zestawienie kosztów za miesiąc maj 2016 r. na łączną kwotę 272.203,00 zł, podstawową listę płac za miesiąc maj 2016 r. oraz listę wynagrodzeń za prace zlecone i umowy o dzieło za miesiąc maj 2016 r. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, iż prowadzi działalność w zakresie przewozu osób w transporcie międzynarodowym. Z uwagi na wprowadzone przez władze [...] obostrzenia w dopuszczalności wwozu na jej teren towarów zakupionych w Polsce, skarżący odczuł spadek liczby pasażerów. W związku z zatrudnianiem przez skarżącego znacznej liczby osób, ciążą na nim zobowiązania wynikające z zarówno z umów jak i obowiązków publicznoprawnych. Skarżący stwierdził, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może narazić go na utratę płynności finansowej i na wyrządzenie znacznej szkody, której nie będzie można w skutkach przywrócić. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 ppsa stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 ppsa, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści powołanego przepisu wynika, że postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji jest postępowaniem prowadzonym na wniosek skarżącego, a więc sąd nie jest uprawniony do działania z urzędu, a jedynie w zakresie, na jaki wskazuje skarżący w treści tego wniosku. Nie jest dopuszczalna zatem, samodzielna konkretyzacja rzeczywistej woli autora wniosku przez sąd. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W przypadku gdy skutkiem decyzji jest wyegzekwowanie od danego podmiotu nałożonej kary pieniężnej, sąd nie ocenia na tym etapie postępowania, czy opłata ta została zasadnie nałożona ani czy prawidłowo ustalono jej wysokość a jedynie czy zostały wykazane przez stroną przesłanki ustawowe do wstrzymania wykonania decyzji. W rozpoznawanej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został należycie uzasadniony. Skarżący przedstawił co prawda odpis zeznania podatkowego za rok 2015, ale nie przedstawił żadnych dokumentów świadczących o kondycji finansowej przedsiębiorstwa w bieżącym roku. Zatem ani z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ani z akt sprawy nie wynika, czy obciążenie skarżącego kwotą nałożonej kary spowoduje kwalifikowaną tj. znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie WSA poglądem, przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona w późniejszym czasie poprzez przywrócenie do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia prawne i faktyczne skutki, to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (zob. postanowienie NSA z dnia 13 maja 2010 r., II FSK 182/10, orzeczenia.nsa.gov.pl). Uwzględniając powyższe, sąd stwierdził, że we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika będącego radcą prawnym, nie uprawdopodobnił niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Brak jest również podstaw do twierdzenia, że wykonanie decyzji spowoduje nieodwracalne skutki. Przeciwnie, uiszczenie kwoty pieniężnej jest czynnością odwracalną, w tym sensie, że w razie wyeliminowania z obrotu zaskarżonej decyzji, będzie mógł nastąpić zwrot nienależnie zapłaconej opłaty. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji