IV SA/Wa 2030/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Sędziowie sędzia WSA Jarosław Stopczyński,, asesor WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant Julia Dobrzańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2006 r. sprawy ze skargi D. G. na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowa uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2005r. Nr [...] Minister Środowiska działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 Kpa oraz art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U nr 80, poz. 717 ze zm) po rozpatrzeniu zażalenia D. G., utrzymał w mocy postanowienie Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody w B. z dnia [...] stycznia 2005 r., znak: [...] odmawiające uzgodnienia inwestycji polegającej na budowie budynku rekreacji indywidualnej na dz. ewid. nr [...] w miejscowości C., gmina G.. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, iż planowana inwestycja zlokalizowana jest w obrębie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] i wprawdzie organ I instancji odmawiając uzgodnienia przedmiotowej inwestycji oparł się na przepisach Rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2004 roku w sprawie zakazów obowiązujących obszarach chronionego krajobrazu w województwie [...] (Dz.Urz. Woj [...] Nr [...] , poz. [...] ), które w chwili wydania zaskarżonego postanowienia już nie obowiązywało, to obowiązujące wówczas Rozporządzenie Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2004 w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w województwie [...] (Dz.Urz. Woj [...] Nr [...] , poz [...]) zawiera identyczny zapis w oparciu o który organ odmówił uzgodnienia, zabraniający lokalizowania obiektów budowlanych w pasie o szerokości 100 m od linii brzegów jezior położonych na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...]. Skargę na powyższe postanowienie wniosła D. G., wskazując iż jest ono dla niej jako właścicielki działki krzywdzące. Ponadto wskazała, iż Minister Środowiska wydając kwestionowane postanowienie nie uwzględnił wcześniej wydanej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] grudnia 1997r. zezwalającej na zabudowę przedmiotowej działki. Ponadto skarżąca wskazała, iż wniosek o wydanie warunków zabudowy złożony został w dniu 16 października 2004r., zaś w uzasadnieniu postanowienia Minister wskazuje, iż Obszar Chronionego Krajobrazu [...] utworzony został z dniem [...] grudnia 2004r.. Jednocześnie strona skarżąca zarzuciła brak kompetencji, opieszałość i dezorientację pracownikom urzędów terenowym, do których zwracała się z zapytaniami dotyczącymi możliwości zabudowy na przedmiotowej działce. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując jednocześnie stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną, a podstawowym kryterium kontroli jest zgodność zaskarżonego aktu z prawem. Badając legalność zaskarżonego aktu Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] sierpnia 2005r. utrzymujące w mocy postanowienie Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody w B. z dnia [...] stycznia 2005 r., odmawiające uzgodnienia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku rekreacji indywidualnej na dz. ewid. nr [...] w miejscowości C., gmina G.. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, organ odmówił uzgodnienia warunków zabudowy, bowiem planowana inwestycja budowlana zlokalizowana jest w obrębie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] w 100 metrowej strefie [...] , w której to strefie w dacie orzekania zarówno przez organ I jak i II instancji obowiązywał ustanowiony przez Wojewodę [...] zakaz lokalizowania obiektów budowanych. Wprowadzenie powyższego zakazu przez Wojewodę [...] dopuszcza 24 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (Dz. U nr 92, poz. 880 ze zm), stosownie do treści którego na obszarze chronionego krajobrazu może być ustanowiony zakaz lokalizowania obiektów budowanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej leśnej lub rybackiej. Wprawdzie w dacie orzekania przez Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody obowiązywało Rozporządzenie Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2004 w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w województwie [...] (Dz.Urz [...] . Nr [...] , poz [...] ), a nie jak wskazał organ I instancji Rozporządzenie Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2004 roku w sprawie zakazów obowiązujących obszarach chronionego krajobrazu w województwie [...] (Dz.Urz.Woj. [...] . Nr [...] , poz [...] ), zaś w dacie orzekania przez Ministra Środowiska, Rozporządzenie Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2004 w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w województwie [...] (Dz.Urz.Woj . [...] . Nr [...] , poz [...] ) już nie obowiązywało, bowiem zostało ono uchylone Rozporządzeniem Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 2005r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu (Dz.Urz.Woj [...] . Nr [...] , poz. [...] ), to wszystkie te akty zawierały identyczny w brzmieniu przepis zakazujący lokalizowania obiektów budowlanych na obszarze, gdzie planowana była inwestycja. A zatem należy uznać, iż błędne przywołanie przez organy administracji publicznej podstawy prawnej, w rozpoznawanej sprawie nie miało wpływu na treść zapadłego rozstrzygnięcia, przez co brak jest podstaw do uznania, iż orzeczenia te wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa skutkującym koniecznością ich uchylenia. Odnosząc się do zarzutu strony skarżącej, iż organ orzekający w sprawie nie wziął pod uwagę, okoliczności, iż wniosek o ustalenia warunków zabudowy został wniesiony w dniu 16 października 2004r, a więc przed wydaniem rozporządzenia z dnia [...] grudnia 2004r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w województwie [...] , na podstawie którego utworzono Obszar Chronionego Krajobrazu [...] , należy wskazać, iż przedmiotowy obszar został powołany jeszcze w oparciu o przepisy ustawy z dnia 16 października 1991r. o ochronie przyrody (Dz. U z 2001r. Nr 99 poz. 1079). Ustawa ta została wprawdzie uchylona na mocy art. 161 ustawy o ochronie przyrody z dnia 16 kwietnia 2004r., niemniej jednak w art. 153 niniejszej ustawy wskazano, iż formy ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-4 i 6-10, a zatem także obszary chronionego krajobrazu utworzone lub wprowadzone przed dniem wejścia w życie ustawy tj. 1 maja 2004r. stają się formami ochrony przyrody w rozumieniu niniejszej ustawy. A zatem zarówno w dacie wniesienia wniosku, jak i orzekania przez organy administracji publicznej w przedmiotowej sprawie istniał już Obszar Chronionego Krajobrazu [...] , oraz jak wskazana o powyżej obowiązywał na jego terenie zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych położonych na jego obszarze. Na rozstrzygnięcie organu nie mógł mieć również wpływu fakt, iż w 1997r. zgodnie z obowiązującym wówczas miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy G. dla tego terenu zostały wydane warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie domków letniskowych. Organ orzekający w niniejszej sprawie, jako organ uzgadniający projekt decyzji ustalającej "nowe" warunki zabudowy dla tego terenu zobowiązany był bowiem jedynie do wskazania, czy w świetle obowiązujących obecnie przepisów w zakresie ochrony przyrody istnieje możliwość zabudowy na działce gruntu wskazanej we wniosku inwestora. Na marginesie należy również wskazać, iż podniesione w skardze zarzuty skierowane pod adresem pracowników urzędów terenowych, do których zwracała się skarżąca z zapytaniami dotyczącymi możliwości zabudowy na przedmiotowej działce, nie mogą być rozpoznane w niniejszej sprawie, bowiem nie miały one wpływu na treść zaskarżonego postanowienia Ministra Środowiska. Jeżeli zaś strona skarżąca zainteresowana jest wniesieniem skargi na nienależyte wykonywanie obowiązków przez pracowników organów administracji publicznej, to winna to uczynić w trybie określonym przepisami działu VIII Kpa, poprzez wniesienie stosownej skargi do przełożonego pracownika lub do właściwego organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest bowiem właściwy do rozpoznawania skarg o których mowa powyżej. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku.