IV SA/Wa 2030/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Golat, Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), sędzia del. SO Aleksandra Westra, Protokolant ref. Marta Pachulska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi F. z siedzibą w M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę [...] z siedzibą w [...] – działająca przez [...] S.A Oddział w [...] z siedzibą w [...] (dalej: "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze w [...] z [...] maja 2018 r. utrzymującą w mocy własną decyzję z [...] lutego 2015 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z [...] lipca 2004 r. nr [...] w części dotyczącej punktu 7 zezwolenia na wycinkę drzew z terenu planowanej budowy [...] w ramach rozbudowy [...] w [...] - ustalenia płatnikiem opłaty za wycięcie drzew w wysokości 94 778,81 zł wykonawcę inwestycji Konsorcjum [...] S.A., [...] S.A., [...] z siedzibą w [...] (dalej: Konsorcjum). Stan sprawy przedstawia się następująco: [...] czerwca 2004 r. Konsorcjum [...] S.A. [...] S.A. [...] z siedzibą w [...] wniosło o wydanie decyzji zezwalającej na usunięcie drzew i krzewów z terenu nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], z terenu planowanej budowy [...] w ramach Rozbudowy [...] w [...]. Decyzją nr [...] z [...] lipca 2004 r. Prezydent [...] zezwolił na wycięcie drzew z terenu planowanej budowy [...] w ramach rozbudowy [...] w [...] i z tego tytułu ustalił opłatę w wysokości 94 778,81 zł (pkt 4). Płatnikiem tej opłaty ustalił wykonawcę inwestycji - Konsorcjum (pkt 7). Wnioskiem z [...] maja 2010 r. [...] S.A. wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta [...] z [...] lipca 2004 r. w części ustalającej Konsorcjum płatnikiem kwoty naliczonej za usunięcie (wycięcie) drzew. W uzasadnieniu podniesiono, że Konsorcjum było jedynie generalnym wykonawcą rozbudowy [...], nie było natomiast posiadaczem - w rozumieniu art. 84 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. Posiadaczem jest bowiem podmiot ujawniony w rejestrze gruntów, a nie ulega wątpliwości, że w tym znaczeniu Konsorcjum nigdy nie było posiadaczem nieruchomości. Wskazano na sprzeczność z art. 84 ust. 1 ustawy ochronie przyrody, co stanowi rażące naruszenie prawa z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Wnioskodawca wskazał, że decyzja została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie (art. 152 § 1 pkt 4 k.p.a.), ponieważ Konsorcjum nie można przypisać osobowości prawnej zgodnie z przepisami prawa cywilnego i nie jest ono wymienione w art. 29 k.p.a. jako podmiot, który może brać udział w postępowaniu administracyjnym i nabywać prawa i ponosić obowiązki wynikające z materialnego prawa administracyjnego. Wszelkie działania podejmowane były jedynie przez pracownika jednej z firm – P. B., które wchodziły w skład Konsorcjum w imieniu inwestora - Przedsiębiorstwa [...] "[...]". Inwestor udzielił ww. osobie pełnomocnictwa do złożeniu w imieniu inwestora wniosku o wydanie decyzji zezwalającej na wycinkę drzew i krzewów (ta sama osoba działała równocześnie w ramach umowy między inwestorem a Konsorcjum firm - jako przedstawiciel Konsorcjum). Rolą Konsorcjum było jedynie wypełnienie na rzecz inwestora obowiązków proceduralnych z istniejącego wówczas kontraktu (złożenie w jego imieniu stosownych wniosków i uzyskanie na jego rzecz odpowiednich decyzji), nie zaś występowania jako strona postępowania administracyjnego oraz adresata decyzji administracyjnych. Zatem Konsorcjum nie powinno być adresatem decyzji. Decyzją z [...] sierpnia 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] stwierdziło nieważność decyzji Prezydenta [...] z [...] lipca 2004 r. w części dotyczącej podmiotu zobowiązanego do uiszczenia opłaty za wycinkę drzew i krzewów (pkt 7 decyzji z [...] lipca 2004 r.), wskazując, że Konsorcjum nie posiada przymiotu podmiotu prawa i w związku z tym nie mogło być podmiotem decyzji Prezydenta [...] z [...] lipca 2004 r. Decyzją z [...] listopada 2010 r., po rozpoznaniu wniosku Przedsiębiorstwa [...] "[...]" o ponowne rozpatrzenie sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy własną decyzję z [...] sierpnia 2010 r. Wyrokiem z 20 kwietnia 2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 153/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi Przedsiębiorstwa [...] "[...]" z siedzibą w [...], uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] listopada 2010 r. i z [...] sierpnia 2010 r. W wyroku tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że decyzja Prezydenta [...] z [...] lipca 2004 r., w części, w której stwierdzono jej nieważność, nie jest dotknięta żadną z wad z art. 156 § 1 k.p.a. W konsekwencji tego wyroku, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] sierpnia 2011 r. umorzyło postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z [...] lipca 2004 r., a decyzją z [...] czerwca 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu wniosku spółki [...] S.A. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 15 stycznia 2013 r. (sygn. akt IV SA/Wa 1961/12) oddalił skargę [...] S.A. na ww. decyzję Kolegium. Wyrokiem z 18 listopada 2014 r. (sygn. akt II OSK 1035/13) Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej [...] S.A., uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 15 stycznia 2013 r. (sygn. akt IV SA/Wa 1961/12) oraz decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] czerwca 2012 r. i poprzedzającą ją decyzję z [...] sierpnia 2011 r. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w zaskarżonym wyroku Sąd skupił się jedynie na kwestii nieważności decyzji Prezydenta [...] pod kątem skierowania jej do nie będącego podmiotem prawa związku firm, za jaki Kolegium uznało Konsorcjum, stwierdzając, że wskazanie w decyzji Konsorcjum jako podmiotu decyzji nie narusza prawa, tym bardziej w sposób rażący, brak podstaw do stwierdzenia zaistnienia przesłanki z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozważania Sądu I instancji, odnosiły się wyłącznie do podmiotowości Konsorcjum jako podstawy stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Natomiast kwestia zgodności decyzji z 2004 r. z prawem materialnym, tj. art. 84 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody nie była przedmiotem rozważań Sądu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji naruszył art. 170 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i automatyczne przyjęcie, że kwestia niezgodności decyzji Prezydenta [...] z 2004 r. z prawem materialnym, tj. art. 84 ustawy o ochronie przyrody została już prawomocnie rozstrzygnięta wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2011 r. i dlatego brak było podstaw do ponownego prowadzenia postępowania nieważnościowego w tej sprawie. Jak wynika z uzasadnienia ww wyroku, Sąd nie dokonał kontroli decyzji Prezydenta [...] z 2004 r. pod kątem rażącego naruszenia prawa materialnego (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 84 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody). Sąd jedynie stwierdził, że spółki tworzące Konsorcjum mogły być posiadaczem nieruchomości. Brak natomiast stanowiska Sądu - czy przyjęcie przez Prezydenta [...] w decyzji z 2004 r., że spółki są posiadaczem przedmiotowych nieruchomości i zobowiązanie tych spółek do poniesienia opłaty za wycięcie drzew narusza prawo w sposób, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w świetle zarzutów podnoszonych we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, iż Konsorcjum było jedynie generalnym wykonawcą rozbudowy [...], ale nie było posiadaczem nieruchomości w rozumieniu art. 84 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, na których wykonywane były roboty budowlane. Rozpatrując sprawę ponownie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] lutego 2015 r. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z [...] lipca 2004 r. w części ustalającej Konsorcjum [...] S.A., [...] S.A., [...] płatnikiem kwot naliczonych za usunięcie (wycięcie) drzew. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, Konsorcjum użytkowało plac budowy - zgodnie z umową zawartą z Przedsiębiorstwem [...] "[...]" z [...] listopada 2002 r. w sprawie wykonania kontraktu: "Rozbudowa [...] wraz z pełną infrastrukturą techniczną". Kolegium wskazało, że Konsorcjum wykonywało jednocześnie w imieniu Przedsiębiorstwa (alieno nomine) i w swoim imieniu (w imieniu podmiotów wchodzących w skład Konsorcjum - animus rem sibi habendi). Nie można tu zatem oddzielić dzierżenia od posiadania zależnego. W tym stanie rzeczy, Konsorcjum wykonywało przedmiotowe użytkowanie również jako posiadacz (zależny), a więc mogło być podmiotem decyzji o zezwoleniu na usunięcie drzew zgodnie z art. 84 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, na który została nałożona opłata z tego tytułu. Zatem nie można mówić o rażącym naruszeniu art. 84 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody przez decyzję Prezydenta [...] z 2004 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że w sprawie brak oczywistości naruszenia art. 84 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody przez skierowanie ww. decyzji z [...] lipca 2004 r. do Konsorcjum. Stąd należało odmówić stwierdzenia nieważności ww. decyzji Prezydenta [...] z [...] lipca 2004 r. w części dotyczącej punktu 7 o ustaleniu podmiotu zobowiązanego do uiszczenia należności za usuniecie drzew. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyła [...] S.A. wnosząc o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] lutego 2015 r. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] maja 2018 r. utrzymało w mocy własną decyzję z [...] lutego 2015 r. podtrzymując stanowisko przedstawione w tej decyzji. Skarżąca w skardze na ww. decyzje zarzuciła wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów postępowania, w szczególności art. 6, art. 7 i art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., a także z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 84 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody oraz niewłaściwą interpretację przepisów art. 336, art. 337 i art. 338 Kodeksu cywilnego. Skarżąca podniosła, że Konsorcjum było generalnym wykonawcą robót budowlanych przy budowie [...]. A co za tym idzie uzyskało dostęp do placu budowy, nie stało się jednak jego posiadaczem. Konsorcjum nie stało się posiadaczem zależnym nieruchomości i nie mogło być płatnikiem opłat za wycinkę drzew. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] – w odpowiedzi na skargę wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2018, poz. 2107) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. Nr 2018, poz. 1302 z późn. zm.) – dalej w skrócie: P.p.s.a.], sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie były decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], które wydane zostały w jednym z trybów nadzwyczajnych postępowania administracyjnego – w trybie nieważnościowy i na skutek uchylenia wcześniejszych rozstrzygnięć tegoż organu przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 18 listopada 2014 r. (sygn. akt II OSK 1035/13). Wskazać zatem należy, że zgodnie z art. 153 P.p.s.a ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W rozpoznawanej sprawie organ administracji rozstrzygał w trybie przepisów dotyczących stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji określa enumeratywnie art. 156 § 1 k.p.a. Przepisy dotyczące stwierdzania nieważności decyzji, jako stanowiące wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnej (art. 16 § 1 k.p.a.), nie mogą być interpretowane rozszerzająco. Zgodnie z wytyczną Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartą w wyroku z 18 listopada 2014 r. przesłaną nieważnościową rozważaną na gruncie niniejszej sprawy była przesłanka z pkt 2 § 1 art. 156 k.p.a., tj. wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze miało bowiem ocenić, czy decyzja z 2004 r. w zakresie ustalającym płatnikiem opłaty za wycięcie drzew Konsorcjum została wydana z rażącym naruszeniem przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 84 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. W świetle art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., wadą nieważności są dotknięte decyzje wydane z rażącym naruszeniem prawa. Koniecznym warunkiem dla ustalenia występowania tej przesłanki nieważności jest stwierdzenie oczywistego charakteru naruszenia normy prawa materialnego przez organ orzekający w sprawie lub dokonanie przez ten organ oceny materiału dowodowego w sposób oczywiście sprzeczny ze zgromadzoną w aktach dokumentacją sprawy lub innymi oczywistymi, znanymi temu organowi faktami. Kluczowa jest też kwestia ujawnienia tego rodzaju skutków społecznych lub gospodarczych danego orzeczenia, że jego pozostawienie w obrocie byłoby nie do przyjęcia wobec zasady państwa prawnego, wyrażonej w art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Odnosząc się w tym kontekście do zarzutów skargi należy wskazać, że kwestią zasadniczą dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, w kontekście wskazań co do dalszego postępowania sformułowanych przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 18 listopada 2014 r., było zbadanie ustalenia właściwego podmiotu, który winien ponosić opłatę za usuniecie drzew z terenu budowy [...] w ramach rozbudowy [...] w [...]. Zgodnie z art. 84 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. 2004., Nr 92, poz. 880) posiadacz nieruchomości ponosi opłaty za usunięcie drzew lub krzewów. Ustawa o ochronie przyrody nie definiuje pojęcia posiadacza, zatem, jak prawidłowo zauważyło SKO, dla ustalenia - kto był posiadaczem placu budowy, a w konsekwencji kto powinien ponosić opłaty za usunięcie drzew należy stosować przepisy Kodeksu cywilnego. Z art. 336 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (dalej w skrócie: "k.c.) wynika, że posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). Posiadanie według kodeksu cywilnego jest szczególnym, pozostającym pod ochroną prawa, stanem faktycznym. Stan faktyczny, o którym mowa, polega na faktycznym władztwie, przez które rozumie się samą możność władania rzeczą; efektywne w sensie gospodarczym korzystanie z rzeczy (nieruchomości) nie jest konieczną przesłanką posiadania; dla istnienia posiadania bowiem nie jest konieczne rzeczywiste korzystanie z rzeczy, lecz sama możność takiego korzystania (tak Sąd Najwyższy w orzeczeniu z 3 czerwca 1966 r., III CR 108/66, OSPiKA 10/67, poz. 234). Odmienną konstrukcją prawną jest natomiast przekazywanie i udostępnianie terenu budowy przez inwestora wykonawcy budowlanemu. W takiej sytuacji mamy do czynienia z instytucją dzierżenia uregulowaną w art. 338 k.c. w ramach przekazywania i udostępniania terenu budowy przez inwestora wykonawcy budowlanemu. Wykonawca zachowuje teren budowy w swoim władaniu, w ramach którego podejmuje różne czynności związane z prowadzeniem robót. Celem jest tu osiągnięcie zamierzonego rezultatu - wykonanie obiektu w zakresie określonym w kontrakcie, oddanie go zamawiającemu wraz z przekazanym uprzednio terenem. Dzierżenie charakteryzuje się tym, iż wykonawca włada terenem budowy wyłącznie w interesie kontrahenta umowy, dla którego wznosi obiekt budowlany w umówionej części i podejmuje wszelkie działania związane z osiągnięciem tego efektu. Wykonuje zatem władanie czysto zastępcze za zamawiającego inwestora, nie jest więc posiadaczem a dzierżycielem władającym rzeczą w imieniu innej osoby (pro alieno). Jak słusznie zauważył organ, warunki umowy z [...] listopada 2002 r. łączącej Konsorcjum z Przedsiębiorstwem [...] "[...]" z siedzibą w [...], wskazują, że Konsorcjum użytkowało plac budowy zarówno jako dzierżyciel jak i użytkownik zależny. Należy wskazać, że zgodnie z pkt 2.1 Szczególnych Warunków Kontraktu stanowiących integralną część umowy z [...] listopada 2002 r. na Rozbudowę [...] wraz z pełną infrastrukturą techniczną Konsorcjum nie tylko uzyskało prawo dostępu do wszystkich części placu budowy lecz również prawo do ich użytkowania. Zakres posiadania Konsorcjum przysługujący w stosunku do nieruchomości składały się dwa uprawnienia. Pierwsze uprawnienie to prawo dostępu do wszystkich części placu budowy, a więc standardowe prawo przyznawane wykonawcom inwestycji przez inwestorów umożliwiające wykonanie i realizację inwestycji. Drugie uprawnienie obejmuje prawo użytkowania wszystkich części placu budowy, a więc prawo do korzystania z nieruchomości na potrzeby wykonawcy. Udzielenie prawa użytkowania na rzecz Konsorcjum wynikało z innych zapisów umownych, które przewidywały konieczność wykorzystania przez wykonawcę placu budowy na własne potrzeby, np. magazynowania materiałów budowlanych. Udzielone przez inwestora, a zarazem właściciela nieruchomości na rzecz Konsorcjum prawa użytkowania wszystkich części placu budowy na własne potrzeby jest uprawnieniem mającym charakter posiadania zależnego w rozumieniu art. 336 k.c.,. spełnia bowiem przesłankę władania rzeczą oraz nastawienia do tego władania, jako zamiaru władania rzeczą dla siebie. Ponadto wniosek o wydanie zezwolenia na usunięcie drzew został złożony w imieniu Konsorcjum, nie zaś w imieniu inwestora – Przedsiębiorstwa [...] "[...]". Zgodnie z art. 83 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody z wnioskiem o usunięcie drzew lub krzewów z terenu nieruchomości może wystąpić jedynie posiadacz nieruchomości; jeżeli posiadacz nieruchomości nie jest właścicielem - do wniosku dołącza się zgodę jej właściciela. Poza sporem pozostaje okoliczność, że wniosek o wydanie zezwolenia na usunięcie drzew został wniesiony przez pełnomocnika Przedsiębiorstwa [...] "[...]" – [...] Dyrektora Handlowego [...] w [...] S.A. z siedzibą w [...]. Do wniosku zostało dołączone pełnomocnictwo z [...] stycznia 2003 r., które upoważniało do dokonywania czynności prawnych w imieniu Przedsiębiorstwa w zakresie pozwoleń na rozbudowę [...] wraz z infrastrukturą oraz związanych z nimi uzgodnień, pozwoleń lub opinii właściwych organów oraz do dokonywania wszelkich czynności faktycznych związanych ze staraniami o uzyskanie pozwoleń niezbędnych do realizacji inwestycji. Pełnomocnictwo to wynikało z postanowień zawartych w Szczególnych Warunkach Umowy z [...] listopada 2012 r. Pełnomocnik we wniosku nie wskazał jednak, że działa w imieniu Przedsiębiorstwa [...] "[...]", a w nagłówku przystawił pieczęć Konsorcjum. Należało zatem uznać, że wniosek w przedmiocie zezwolenia na wycięcie drzew został w rzeczywistości złożony w imieniu Konsorcjum. Pełnomocnictwo i oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane miały dowodzić, że wnioskodawca, którym było Konsorcjum spółek było nie tylko dzierżycielem placu budowy, ale i posiadaczem nieruchomości działającym na rzecz właściciela nieruchomości. W świetle powyższego prawidłowo organ ustalił, że Konsorcjum posiadało status posiadacza zależnego placu budowy, a zatem mogło być podmiotem decyzji o zezwoleniu na usunięcie drzew. Obciążenie Konsorcjum, jako posiadacza zależnego nieruchomości, opłatami za usunięcie drzew nie było rażąco sprzeczne z obowiązującymi przepisami ustawy o ochronie przyrody, w tym nie naruszało w stopniu kwalifikowanym art. 84 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, tym samym nie dało podstaw do zastosowania art. 152 ust. 1 pkt 2 k.p.a. W okolicznościach niniejszej sprawy trudno zatem mówić o oczywistej sprzeczności pomiędzy treścią decyzji z 2004 r. a treścią ww. przepisu ustawy o ochronie przyrody przez proste ich zestawienie. O braku rzucającej się w oczy oczywistości świadczy nawet rozbieżność stanowisk stron w spornym przedmiocie, potrzeba posiłkowania się regulacją Kodeksu cywilnego w zakresie pojęcia posiadacza, złożoność stanu faktycznego sprawy niedająca jednoznacznych podstaw do negacji stwierdzenia, że Konsorcjum nie było posiadaczem nieruchomości i że zobowiązanie spółek go tworzących do poniesienia opłaty za wycięcie drzew było ustaleniem wbrew treści art. 84 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy, nie ujawniły wad tego rodzaju, które mogłyby prowadzić do uwzględnienia skargi i wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego przez uchylenie czy stwierdzenie nieważności, w istocie zastosowanie art. 145 § 1 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy Sąd - na mocy art. 151 P.p.s.a. – oddalił skargę.