IV SA/Wa 2033/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA - Wanda Zielińska-Baran po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Zakładu Gospodarki K. w K. o wstrzymanie wykonania decyzji Marszałka Województwa [....] z dnia [...] marca 2010 r., [...] w sprawie ze skargi Zakładu Gospodarki K. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia opłaty z tytułu składowania odpadów bez wymaganej decyzji postanawia: wstrzymać wykonanie decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] marca 2010 r., Nr [...] Zakład Gospodarki K. w K. w piśmie z dnia 21 lutego 2010 r. wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] orzekającej o wymierzeniu dla Zakładu Gospodarki K. z siedzibą w K. opłatę za II półrocze 2007 r. z tytułu składowania odpadów bez wymaganej decyzji zatwierdzającej instrukcję eksploatacji składowiska odpadów w m. K.w wysokości 15215, 00 zł oraz zobowiązującej do wpłaty nie wniesionej części należności opłaty w wysokości 13 239,00 zł. W uzasadnieniu wniosku, skarżący wskazał, iż Zakład Gospodarki w K. jest gminną jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, która począwszy od 1 stycznia 2011 r. może realizować tylko zadania własne jednostki samorządu terytorialnego określone w art. 14 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych z wyłączeniem działalności wykraczającej poza zadania o charakterze użyteczności publicznej. W załączniku nr 6 do uchwały Nr [...] Rady Gminy K. z dnia 30 grudnia 2010 r. w sprawie uchwalenia budżetu Gminy K. na 2011 r. przyjęto plan finansowy Zakładu, zgodnie z którym plan przychodów zaplanowano na kwotę 363 200 zł, stan kosztów na i kwotę 360 700 zł, stan środków na koniec roku 2011 na kwotę 27 600 zł. W przychodach nie przewidziano dotacji, w kosztach nie przewidziano wpłat do budżetu gminy. Zgodnie ze sprawozdaniem Z-06 stan zatrudnienia w Zakładzie na koniec 2010 r. wyniósł 4 osoby. W takiej sytuacji ekonomicznej jednostki uruchomienie procedury wykonania ostatecznej decyzji (zaskarżonej do WSA), z mocy której jednostka będzie zobowiązana do zapłaty kwoty 15 215 zł wraz z odsetkami doprowadzi do likwidacji Zakładu, który nie posiada wolnych środków finansowych. Natomiast zablokowanie konta spowoduje utratę płynności finansowej i konieczność pozbawienia pracy, zwolnienia zatrudnionych osób. Likwidacja jednostki samorządowej jest procesem nieodwracalnym, w sensie takim, że ewentualne przyszłe korzystne rozstrzygnięcie w zakresie zaskarżonej decyzji i ewentualny późniejszy zwrot wyegzekwowanego świadczenia, nie spowoduje przywrócenia do pierwotnego stanu. W kontekście powyższego, zdaniem Zakładu sytuacja taka zasługuje na zastosowanie ochrony tymczasowej. Nie można również pominąć w sprawie okoliczności, że Zakład Gospodarki K. w K. nie jest przedsiębiorcą w takim znaczeniu, że ponosi ryzyko prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej i winien mieć wkalkulowane takie sytuacje, gdyż z zasady jest nastawiony na realizację zadań o charakterze użyteczności publicznej. Mając powyższe na uwadze oraz w trosce o działania zgodne obowiązującym prawem zwrócono się do Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] w W. o wyjaśnienie prawidłowości naliczanych opłat i w piśmie z dnia [...] stycznia 2009 r., znak: [...] otrzymano odpowiedź, w treści której stwierdzono "(...) Urząd Gminy w K. w sposób prawidłowy naliczył opłatę podwyższoną za I i II półrocze 2007 r. oraz za I półrocze 2008 r. z tytułu składowania odpadów na składowisku zlokalizowanym w miejscowości K., które od 1 stycznia 2007 r. nie posiada decyzji zatwierdzającej instrukcję eksploatacji składowiska odpadów oraz od 1 stycznia 2008 r. zezwolenia w zakresie gospodarki odpadami." Stanowisko takie zostało przedstawione w stanie faktycznym dysponowania przez Urząd Marszałkowski pełnymi wykazami zawierającymi informacje o składowanych odpadach oraz o wysokości należnych opłat. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwaną dalej P.p.s.a.), zgodnie z którym wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Przesłanki, jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania w sposób wyczerpujący zostały określone w art. 61 § 3 P.p.s.a., w myśl którego są to niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przedmiotem ochrony tymczasowej, jak się powszechnie przyjmuje w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Z konstrukcji art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, iż na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. W wyniku dokonania analizy wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji, w ocenie Sądu zaistniały przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Niniejsza sprawa dotyczy zobowiązań o charakterze pieniężnym, a zatem z samego jej charakteru wynika, że wykonanie ww. decyzji mogłoby narazić stronę na wyrządzenie znacznej szkody. W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.