IV SA/Wa 2034/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie asesor WSA Marian Wolanin (spr.), asesor WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi S. Z. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania - oddala skargę - Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. Nr [...] Wojewoda Mazowiecki utrzymał w mocy decyzję Burmistrza W. z dnia [...] maja 2007 r. o odmowie uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania M. S. oraz małoletniej K. Z. na pobyt stały w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. dokonanej w dniu 2 listopada 2006 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzono, że zameldowanie stanowi czynność materialno-techniczną potwierdzająca jedynie pobyt danej osoby pod określonym adresem, i nie jest w żaden sposób związane z przysługiwaniem do danego lokalu tytułu prawnego. Służy rejestrowaniu stanu faktycznego, a nie kontroli nad legalnością zamieszkania i pobytu w danym lokalu. Rozstrzygnięcie zaś wątpliwości w przedmiocie zameldowania kończącego się wydaniem decyzji polega na wyjaśnieniu materialnoprawnych przesłanek zameldowania a nie na sprawdzeniu formularza zgłoszeniowego do zameldowania. W rozpatrywanej sprawie ustalono, że M. S. i jej małoletnia córka K. Z. zamieszkiwały w przedmiotowym lokalu w dniu 2 listopada 2006 r. i nadal tam zamieszkują, co potwierdziła sama M. S. i świadkowie oraz Policja w ramach kontroli meldunkowej. Jedynie dwoje świadków nie potrafiło natomiast nic powiedzieć w tej sprawie. Nie ma więc w sprawie znaczenia prawnego dla utrzymania zameldowania okoliczność podania przez M. S. przy zameldowaniu, że jest właścicielem przedmiotowego lokalu, mimo, iż w owym czasie nie przysługiwał jej już tytuł prawny do tego lokalu. Sprawa naruszenia własności należy bowiem do rozstrzygnięcia przed sadem cywilnym, a nie w postępowaniu administracyjnym w sprawie meldunkowej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lipca 2007 r., S. Z. zarzucił naruszenie art. 9 ust. 2a ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych. W uzasadnieniu skargi przedstawiony został dotychczasowy stan faktyczny, w którym M. S. sprzedała w dniu 25 kwietnia 2006 r. skarżącemu spółdzielcze własnościowe prawo do przedmiotowego lokalu zapewniając o tym, że nikt nie jest w nim zameldowany, po czym w dniu 2 listopada 2006 r. zameldowała się w tym lokalu wraz z małoletnią córką na pobyt stały bez przedstawienia potwierdzenia właściciela lokalu o ich pobycie w tym lokalu. Organy orzekające nie uwzględniły art. 9 ust. 2a ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, z którego wynika konieczność potwierdzenia pobytu osoby meldowanej w lokalu przez właściciela lokalu. Takiego zaś potwierdzenia skarżący nigdy nie dokonywał, jak również nie wyrażał zgody na pobyt M. S. wraz z córka w przedmiotowym lokalu. Nie może więc odnieść żadnego skutku także potwierdzenie M. S. na formularzu zgłoszeniowym do zameldowania, skoro w tym czasie nie przysługiwał jej tytuł prawny do przedmiotowego lokalu. Niezrozumiała jest zatem odmowna decyzja organów Sygn. akt IV SA/Wa 2034/07 orzekających, wobec wskazania przez nie, iż M. S. wprowadziła urzędników w błąd, podając w formularzu zgłoszeniowym do zameldowania niezgodnie z prawdą, że posiada tytuł prawny do tego lokalu. Zameldowanie M. S. na pobyt stały nie może być również uznane za potwierdzające stan faktyczny, skoro oświadczyła ona w akcie sprzedaży swojego prawa do lokalu oraz w kolejnym piśmie z dnia 12 października 2006 r., iż do dnia 1 listopada 2006 r. dobrowolnie opuści mieszkanie, co oznacza, iż nie zamierza w nim stale przebywać. Przy braku stosownego potwierdzenia przez właściciela lokalu faktu pobytu w nim M. S. i jej córki, właściwy organ mógł je zameldować w tym lokalu jedynie na pobyt czasowy do 3 miesięcy, nie było natomiast podstaw do zameldowania na pobyt stały. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wniósł o jej oddalenie, powołując motywy zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W postępowaniu o uchylenie czynności materialno-technicznej zameldowania, przedmiotem oceny organu administracji jest stwierdzenie spełnienia się ustawowych przesłanek warunkujących zameldowanie na pobyt stały w danym lokalu, określonych w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993, ze zm.), na dzień, w którym to zameldowanie nastąpiło. Zgodnie z powołanym art. 10 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, osoba, która przebywa w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby, jest obowiązana zameldować się na pobyt stały lub czasowy najpóźniej przed upływem czwartej doby, licząc od dnia przybycia. Zasadniczo, zameldowanie dokonywane jest poprzez przyjęcie przez właściwy organ administracji zgłoszenia na stosownym formularzu, w którym - według art. 9 ust. 2a ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych - przy zameldowaniu na pobyt stały lub czasowy trwający ponad 3 miesiące należy przedstawić potwierdzenie pobytu w lokalu osoby zgłaszającej pobyt stały lub czasowy trwający ponad 3 miesiące, dokonane przez właściciela lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu, oraz, do wglądu, dokument potwierdzający tytuł prawny do lokalu tego podmiotu. Z art. 9 ust. 2b powołanej ustawy wynika natomiast, że zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu. Powyższe oznacza, iż zameldowanie nie jest zależne od faktu przysługiwania osobie meldowanej tytułu prawnego do lokalu, lecz jedynie od tego, czy dana osoba przebywa w określonym lokalu i czy pobyt ten ma charakter trwały lub czasowy. Ustawowy wymóg potwierdzenia pobytu danej osoby w określonym lokalu przez osobę mającą tytuł prawny do tego lokalu służy uwiarygodnieniu stanu faktycznego Sygn. akt IV SA/Wa 2034/07 pobytu osoby w danym lokalu w celu odformalizowania procedury meldunkowej kończącej się w takim przypadku czynnością materialno-techniczną polegającą na dokonaniu stosownego wpisu w ewidencji ludności, na podstawie i w sposób określony w art. 47 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Zgodnie jednak z art. 47 ust. 2 powołanej ustawy, jeżeli zgłoszone dane budzą wątpliwości, o dokonaniu zameldowania lub wymeldowania rozstrzyga właściwy organ gminy. Przedmiotem wątpliwości mogą być zatem dane niezbędne do zameldowania, w tym również okoliczności określone w art. 10 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. W takim przypadku, właściwy organ zobowiązany jest wyjaśnić te wątpliwości, i na tej podstawie ocenić, czy spełnione zostały ustawowe przesłanki do zameldowania, w tym, czy dana osoba przebywa w określonym lokalu. Dla wyjaśnienia tych okoliczności, brak potwierdzenia pobytu danej osoby w lokalu przez osobę mającą do niego tytuł prawny, nie ma znaczenia. W rozpatrywanej sprawie organy orzekające ustaliły, iż do zameldowania M. S. i jej córki na pobyt stały w lokalu nr [...] w W., doszło w dniu 2 listopada 2006 r. na skutek złożonych przez nią zgłoszeń na odpowiednich formularzach, z potwierdzeniem przez nią stałego pobytu, jako przez osobę posiadającą tytuł prawny do tego lokalu. Z akt sprawy wynika jednak, iż w dniu 25 kwietnia 2006 r. M. S. sprzedała S. Z. spółdzielcze własnościowe prawo do tego lokalu, wobec czego, w dniu zameldowania nie przysługiwał jej tytuł prawny do tego lokalu. Czynność zameldowania, dokonana poprzez wpisanie stosownych danych do ewidencji ludności, okazała się być zatem wadliwą. Zadaniem organów orzekających w sprawie na skutek złożonego przez S. Z. wniosku o uchylenie tej czynności, było więc ustalenie, czy pomimo zaistniałej procesowej wadliwości zameldowania, w postaci potwierdzenia pobytu osób meldowanych przez osobę nie mającą tytułu prawnego do przedmiotowego lokalu, osoby te spełniały ustawowe warunki z art. 10 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych w dniu zameldowania. Organ pierwszej instancji, przesłuchał na tę okoliczność M. S. i sąsiadów zamieszkujących w budynku, w którym znajduje się przedmiotowy lokal oraz uzyskał stosowną informację z Komendy Powiatowej Policji w W. o przeprowadzonej kontroli meldunkowej, co pozwoliło na ocenę, iż M. S. zamieszkiwała cały czas w przedmiotowych lokalu, gdy doszło do jej zameldowania. Ocena ta jest prawidłowa i nie wyklucza jej informacja uzyskana od S. Z., jakoby M. S. nie zamieszkiwała w tym lokalu w dniu dokonania zameldowania. Oceny tej nie wykluczają również zeznania S. W., jako nie wskazujące na fakty, które podważałyby wiarygodność zeznań pozostałych osób. Zeznania zaś M. W. nie mają żadnego znaczenia w sprawie, skoro stwierdziła, iż nic na ten temat nie wie. Sygn. akt IV SA/Wa 2034/07 Jeżeli więc w rozpatrywanej sprawie ustalono, iż M. S. zamieszkiwała wraz z córką w przedmiotowym lokalu w dniu zameldowania, to prowadziło do konieczności zameldowania jej w owym czasie nawet w trybie art. 47 ust, 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, aby w ten sposób zrealizować ustawowy obowiązek zarejestrowania w ewidencji ludności jej faktycznego miejsca pobytu wraz z córką. Na zamiar stałego jej pobytu w przedmiotowym lokalu wskazuje zaś determinacja i stanowczość w podejmowaniu działań w sferze cywilnej i karnej dla odwrócenia skutków prawnych sprzedaży skarżącemu przysługującego jej uprzednio do tego lokalu spółdzielczego własnościowego prawa, która to sprzedaż była początkiem sporu o jej przebywanie w tym lokalu. Dla zameldowania, jak słusznie wskazały to organy orzekające, nie ma znaczenia prawnego okoliczność nieprzysługiwania osobie zameldowanej tytułu prawnego do lokalu. Nie ma to również znaczenia dla wymeldowania, ponieważ zameldowanie jest jedynie potwierdzeniem, dla celów ewidencyjnych, stanu faktycznego pobytu danej osoby pod określonym adresem. O ile więc w rozpatrywanej sprawie, M. S. nie przysługiwał w dniu zameldowania tytuł prawny do przedmiotowego lokalu, skutkiem czego nie była uprawniona do potwierdzenia swojego pobytu i pobytu swojej córki w tym lokalu do zameldowania w drodze czynności materialno-technicznej dokonanej w procedurze określonej w art. 9 ust. 2a ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, to jednak spełnienie przez nią ustawowych przesłanek z art. 10 ust. 1 powołanej ustawy oznacza, iż zarejestrowanie w ewidencji ludności miejsca jej pobytu wraz z córką, nie pozostaje w sprzeczności z prawem. Organy orzekające w sprawie nie mogły więc uchylić czynności zameldowania tylko dlatego, iż czynność ta dokonana została z naruszeniem ustawowego wymogu o charakterze procesowym, skoro naruszenie to nie miało wpływu na wynik zameldowania w kontekście ustalonych okoliczności faktycznych dających podstawę do takiego zameldowania w trybie procesowym określonym w art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.