IV SA/Wa 2035/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA - Wanda Zielińska-Baran po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. w K. o wstrzymanie wykonania decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] w sprawie ze skargi Z. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia opłaty z tytułu składowania odpadów bez wymaganej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] Z. w K. w skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] wymierzającą opłatę za II półrocze 2009 r. z tytułu składowania odpadów bez wymaganej decyzji zatwierdzającej instrukcję eksploatacji składowiska odpadów w m. K., stanowiącą różnicę pomiędzy opłatą należną a wynikającą z wykazu przedłożonego przez Zakład w wysokości [...]zł oraz zobowiązującą do wpłaty ww. kwoty w wysokości [...] zł wraz z odsetkami, zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu i instancji. W uzasadnieniu wniosku, skarżący wskazał, iż Z. w K. to zakład budżetowy prowadzący obsługę społeczności samorządowej na terenie Gminy K.. Wymierzenie, a w konsekwencji wyegzekwowanie opłaty podwyższonej w takiej wysokości niewątpliwie wpłynie na jego stabilność finansową i trudni realizację podstawowych zadań. Ponadto wskazał, iż ważny interes społeczności lokalnej, zgodny z przepisami Konstytucji RP, w tym w szczególności z art. 74 ust. 2 i art. 166 uzasadnia wstrzymanie wykonania tej decyzji, która stoi na przeszkodzie do normalnego zaspokajania podstawowych potrzeb społeczności lokalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Przesłanki umożliwiające Sądowi wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zostały określone w przepisie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej P.p.s.a.). Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji w/w normy prawnej wynika, iż to na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek zawartych w powołanym przepisie, tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie aktu faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, iż skarżący nie uprawdopodobnił w dostateczny sposób przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy, które uzasadniałyby uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Powołany przez niego argument, iż wymierzenie, a w konsekwencji wyegzekwowanie opłaty podwyższonej w takiej wysokości niewątpliwie wpłynie na jego stabilność finansową i utrudni realizację podstawowych zadań nie zostały poparte żadnymi dowodami. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest uzasadnione. Skarżący takich konkretnych okoliczności nie wykazał. W świetle powyższego Sąd uznał, iż w sprawie brak jest podstaw do wstrzymania wykonania decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...], działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.