IV SA/Wa 2035/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat (spr.), sędzia WSA Łukasz Krzycki, Protokolant spec. Piotr Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2017 r. sprawy ze skargi E. N. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...]. Zaskarżoną decyzją z [...] kwietnia 2011 r. nr [...], Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców – stosownie do treści art. 57 ust. 1 pkt 1 i 9, w zw. z art. 53a ust.1 pkt 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2006 r. Nr 234, poz. 1694), art. 13 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 81, poz. 531) oraz art. 127 § 2 i art.138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.) - po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez V. M., przedstawicielki ustawowej obywatelki Republiki K., małoletniej E. N. (określanej dalej jako skarżąca), ur. [...] listopada [...] r., od decyzji Wojewody W. z dnia [...] lutego 2011 r. Nr [...], orzekającej o odmowie udzielenia małoletniej Cudzoziemce zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, postanowił utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji podkreślono, że pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej małoletniej E. N. jest integralnie związany z pobytem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jej matki V. M., której Wojewoda W. decyzją z [...] lutego 2011 r. nr [...] odmówił udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 21 marca 2012 r. sygn. akt V SA/Wa 1367/11 zawiesił postępowanie sądowe wskazując, iż rozstrzygnięcie niniejszej sprawy uzależnione jest od treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 marca 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 1330/11 w sprawie ze skargi V. M. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...]. Wyrokiem z 21 marca 2012 r. sygn. akt V SA/Wa 1330/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia V. M. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Po uprawomocnieniu się ww. wyroku Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z [...] listopada 2012 r. nr [...] uchylił w całości decyzję Wojewody W. z [...] lutego 2011 r. nr [...]. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Wojewoda W. decyzją z [...] października 2013 r. nr [...] odmówił udzielenia V. M. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z [...] marca 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy ww. decyzję Wojewody W. z dnia [...] października 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 17 listopada 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 1244/14 oddalił skargę V. M. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z [...] marca 2014 r. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 1367/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podjął zawieszone postępowanie sądowe w sprawie odmowy udzielenia małoletniej E. N. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Następnie przedmiotowa sprawa została przekazana wg właściwości do wydziału IV gdzie nadano jej sygn. akt IV SA/Wa 2432/14. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 2432/14, WSA w Warszawie zawiesił postępowanie, uznając że sprawa o sygn. akt IV SA/Wa 1244/14 ze skargi na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia V. M. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony dotyczy kwestii prejudycjalnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt OSK 1378/15, w wyniku rozpatrzenia skargi kasacyjnej V. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 listopada 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 1244/14 w sprawie ze skargi V. M. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2014 r. nr [...], w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony uchylił zaskarżony wyrok oraz uchylił zaskarżoną decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] i poprzedzającą ją decyzję Wojewody W. z dnia [...] października 2013 r. Nr [...]. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego małżeństwo skarżącej z obywatelem polskim istnieje i jest ważne. Organ zawsze udziela zezwolenia, gdy pozytywnie zweryfikuje, że cudzoziemiec jest małżonkiem obywatela polskiego. W takim przypadku zachodzi zatem obligatoryjna przesłanka udzielenia zezwolenia. Wydając, na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach, decyzję w sprawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP, organ ex lege powinien mieć na względzie, że skarżąca jest żoną obywatela polskiego. Dalej NSA zwrócił uwagę, że zawarta w przepisie art. 53 ust. 1 in fine ustawy o cudzoziemcach przesłanka dodatkowa: "jeżeli okoliczność, która jest podstawą ubiegania się o to zezwolenie, uzasadnia jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczpospolitej Polski przez okres dłuższy niż 3 miesiące", nie upoważnia organu do samodzielnego tworzenia dodatkowych - pozaustawowych przesłanek udzielenia zezwolenia. W kontekście pkt 6 tego przepisu przesłanka ta ma zastosowanie tylko wówczas, gdyby wspólne pożycie rodziny powstałej przez zawarcie małżeństwa z obywatelem polskim nie było związane z przebywaniem na terytorium Polski, a więc wtedy, gdyby polski obywatel nie przebywał i nie zamierzał przebywać na terenie Polski. Natomiast fakt, że małżeństwo potencjalnie podlega unieważnieniu, czy też prawdopodobne jest jego rozwiązanie itp., nie ma żadnego znaczenia z punktu widzenia przesłanki o której mowa w art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach. Związek małżeński zawarty mimo podstawy do jego unieważnienia określonej w art. 13 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego nie jest małżeństwem nieistniejącym (matrimonium non existens). Małżeństwo bigamiczne rodzi bowiem wszelkie skutki "ważnego" związku małżeńskiego, aż do chwili uprawomocnienia wyroku orzekającego jego unieważnienie (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w K. z dnia [...] marca 2006 r., sygn. [...], LEX nr 191767; J. S. G., Przestępstwo bigamii, "Prokuratura i Prawo" 2005, nr 12, s. 82). Mając to na uwadze NSA przyjął, że skoro istnieją przesłanki, które upoważniają organ do wydania decyzji o udzieleniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, tj. osoba ubiegająca się jest małżonkiem obywatela polskiego, to powinna być wydana decyzja pozytywna. W ocenie NSA istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy ma też kwestia przyjęcia prawa właściwego, stanowiącego podstawę do oceny, czy skarżąca była mężatką przed zawarciem małżeństwa z obywatelem polskim czy nie. Organy, a za nimi Sąd Wojewódzki wyszły z założenia, że rozstrzyga o tym prawo M., poza tym nie wskazały w decyzji dlaczego, i w jaki sposób ustaliły, że właściwym do zastosowania będzie prawo mongolskie, a nie prawo K., którego skarżąca jest obywatelką. Wprawdzie forma zawarcia małżeństwa faktycznie podlegała prawu m. (art. 15 § 1 p.p.m.), jednakże już możność zawarcia małżeństwa (art. 14 p.p.m.) oraz unieważnienie tego małżeństwa i jego skutki podlegałyby prawu K. (art. 14 p.p.m. w zw. z art. 16 p.p.m.). Z przeprowadzonych dowodów wynika, że małżeństwo skarżącej z obywatelem M. zostało, według prawa K., uznane za niebyłe. W takim wypadku, gdyby nieważność małżeństwa miała wówczas, według prawa K., skutek ex tunc to należałoby przyjąć, że skarżąca nie była mężatką. Kwestia zdolności do zawarcia związku małżeńskiego podlegała zgodnie z art. 14 p.p.m. wyłącznie prawu K. W konsekwencji NSA przyjął, że zeznania skarżącej nie są fałszywe, jeżeli tylko jej małżeństwo według prawa K. nie istniało lub było obciążone wadą, choćby nawet okazało się, że wada ta nie prowadzi do nieważności ex tunc lub, że prawo K. odsyła do prawa m. Skarżąca przedłożyła "zaświadczenie o małżeńskiej zdolności prawnej" z dnia [...]września 2009 r., wystawione przez Naczelnika Oddziału Organizacji Pracy ds. Rejestracji Aktów - Stanu Cywilnego Departamentu Sprawiedliwości Miasta A. (wraz z tłumaczeniem przysięgłym na język polski). Dokument ten został wykorzystany w celu wykazania, że brak jest po stronie skarżącej przeszkód do zawarcia małżeństwa z obywatelem polskim. Wydając decyzję odmowną na zezwolenie na pobyt czasowy organy administracyjne przypisały skarżącej popełnienie czynu zabronionego z art. 206 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny, tj. przestępstwa bigamii. W ocenie NSA niedopuszczalnym jest ustalenie przez organ władzy publicznej, że dana osoba popełniła przestępstwo i wyciąganie z tego faktu negatywnych dla niej skutków w postępowaniu administracyjnym, jak w tym wypadku - odmowy udzielenia zezwolenia - bez wyroku sądu, który orzeka prawomocnie o popełnieniu tego przestępstwa. NSA uznał, że działanie organu narusza zatem przepis art. 42 ust. 3 Konstytucji statuujący zasadę domniemania niewinności, zgodnie z którą organ ma obowiązek uważać, że skarżąca nie popełniła przestępstwa bigamii, tak długo, aż jej wina nie będzie stwierdzona prawomocnym wyrokiem sądu. Organy administracyjne miały też obowiązek wziąć pod uwagę fakt, że dochodzenie przeciwko skarżącej o popełnienie bigamii zostało prawomocnie zakończone na podstawie art. 17 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania karnego, a więc ze względu na to, że czynu nie popełniono albo brak jest danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie jego popełnienia (postanowienie Prokuratora Rejonowego w K. z dnia [...] października 2010 r. i postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej w K. z dnia [...] października 2013 r.). Dalej NSA wywodził, że w toku postępowania błędnie uznano wiążącą moc pisma z Ambasady M. Z zaświadczenia z dnia [...] września 2009 r. o małżeńskiej zdolności prawnej pochodzącego od uprawnionego organu K. wynika, że skarżąca nie pozostawała w związku małżeńskim przed zawarciem małżeństwa z W. K. Nie wzięto także pod uwagę, na co wskazał NSA, że organy obu instancji w toku postępowania nie stwierdziły fikcyjności związku małżeńskiego skarżącej z obywatelem polskim, jak również tego, że skarżąca wraz z W. K. i swoją córką E. tworzą rodzinę. Z uwagi na rangę dobra osobistego w postaci "prawa do życia w rodzinie", jak i szczególnej więzi łączącej członków rodziny, wywodzonych z wartości konstytucyjnych (art. 18 i 47 Konstytucji RP), nie ulega wątpliwości, że powinny one zasługiwać na realną ochronę ze strony państwa. Zasadny jest też zarzut kasacji, że zaskarżona decyzja, poprzez daleko idącą ingerencję w stan cywilny skarżącej i jej relacje rodzinne narusza prawo do życia rodzinnego chronionego na podstawie art. 8 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284, z późn. zm.). W skardze z dnia 29 kwietnia 2014 r., wywiedzionej na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców [...] V. M., przedstawicielka ustawowa małoletniej E. N., zaskarżyła decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców [...] w całości zarzucając: - naruszenie dyspozycji art. 57 ust 1 pkt 1 i 9 ustawy o cudzoziemcach poprzez przyjęcie, że zaszły okoliczności uzasadniające jego zastosowanie, - naruszenie art. 53a ust.1 pkt. 1a i 4 ustawy o cudzoziemcach poprzez jego niezastosowanie, błędną ocenę materiału zgromadzonego w sprawie, skutkującą błędnym ustaleniem stanu faktycznego. Wskazując na powyższe, wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji, poprzez udzielanie skarżącej zezwolenia na czas oznaczony. Przedstawicielka ustawowa wywodziła, że małoletnia E. uczęszcza do szkoły podstawowej w L. Mówi poprawną polszczyzną. Zaaklimatyzowała się w grupie rówieśniczej, nawiązała przyjaźnie. Wraz z matką V. i jej mężem- W. K. tworzą normalnie funkcjonującą rodzinę od prawie dwóch lat. Małoletnia E. uważa rodziców W. K. za swoich dziadków, jest przez nich traktowana jak wnuczka. Wskazała na przesłankę kontynuowania nauki w polskiej szkole, oraz więzi emocjonalnych i społecznych, nawiązanych przez małoletnią z mężem matki i jego rodziną. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. I. Uprawnienie wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, ze zm.), dalej: "P.p.s.a.", sprowadza się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego. Wskazać również należy, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Skarga jest zasadna. II. Przepis art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem 2 (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284, z późn. zm.) nie nakłada absolutnego obowiązku poszanowania życia rodzinnego przez władzę publiczną. W ust. 2 tego artykułu wskazano, iż zasadniczo niedopuszczalna ingerencja władzy publicznej w to prawo jest dozwolona w przypadkach przewidzianych przez ustawę i koniecznych w demokratycznym społeczeństwie z uwagi na bezpieczeństwo państwowe, bezpieczeństwo publiczne lub dobrobyt gospodarczy kraju, ochronę porządku i zapobieganie przestępstwom, ochronę zdrowia i moralności lub ochronę praw i wolności innych osób. Ingerencja władzy publicznej jest dozwolona jeżeli jest konieczna i ma na celu ochronę wartości wskazanych w tym ustępie. Uznać należy, że kwestie wjazdu i pobytu cudzoziemców w kraju goszczącym są nierozerwlanie związane m.in. z bezpieczeństwem takiego kraju, porządkiem publicznym, zapobieganiem przestępstwom czy zabieganiem o dobrobyt gospodarczy kraju. Wobec tego kraj przyjmujący cudzoziemca na swój teren może w drodze ustawowej określić wymogi jakie powinien spełnić cudzoziemiec aby mógł zalegalizować swój pobyt. Nie ma zatem sprzeczności pomiędzy art. 8 Konwencji a tym, że wobec cudzoziemca stosuje się określone ustawą wymogi legalizacji pobytu. Tymczasem organy nie dokonały oceny w oparciu o art. 8 Konwencji. Z tych też przyczyn należy uznać, że zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem przepisów postępowania w postaci art. 7, 77 i 80 K.p.a., nakazujących organom administracji podjęcie działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, według okoliczności aktualnych na dzień wydania decyzji, wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz właściwego uzasadnienia decyzji administracyjnej, a wady te mogły mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ zastosuje wykładnię, uwzględniającą ochronę rodziny. W tym zakresie należy wyjaśnić, że kwestia życia rodzinnego nie dotyczy tylko związków opartych na małżeństwie. W zakres tego pojęcia wchodzą także inne relacje osobiste, takie jak związki nieformalne oraz związki pomiędzy rodzicami i dziećmi (por. M. Kmak, Ochrona cudzoziemców przed wydaleniem na podstawie art. 8 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, Teza nr 1 i 2, artykuł Palestra 2004 9 -10.182). Konstytucja RP w art. 47 stanowi, że każdy ma prawo do ochrony prawnej życia prywatnego, rodzinnego, czci i dobrego imienia oraz do decydowania o swoim życiu osobistym. Mając na uwadze, że prawo do życia rodzinnego obejmuje prawo do wspólnego zamieszkania członków rodziny, decyzja odmawiająca cudzoziemcowi, który założył w Polsce rodzinę, udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony rzutuje zatem również na podlegające ochronie na podstawie art. 47 Konstytucji prawa obywatelstwa polskiego. W sytuacji zaś, kiedy w grę wchodzi interes dziecka będącego członkiem rodziny cudzoziemca, nie można nie uwzględnić postanowień Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. w Nowym Jorku (Dz.U. z 1991 r., Nr 120 poz. 526), która w art. 3 ust. 1 wymaga, aby we wszystkich działaniach dotyczących dzieci, podejmowanych m.in. przez sądy i władze administracyjne, sprawą nadrzędną było najlepsze zabezpieczenie prawne dziecka. Wymagania dotyczące konieczności uwzględniania interesów dziecka w sferze postępowania przekładają się na obowiązek podejmowania z urzędu przez podmioty wskazane w art. 3 ust. 1 Konwencji o prawach dziecka, ustaleń zmierzających do wszechstronnego wyjaśnienia sytuacji dziecka którego ma dotyczyć wynik postępowania. W ramach obowiązujących w Polsce przepisów prawnych istnieją regulacje zapewniające skuteczną realizację interesu społecznego i słusznego interesu indywidualnego. III. Między daną sprawą sądowoadministracyjną, a innym postępowaniem, o którym stanowi art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., istnieć musi związek tego rodzaju, że wynik, toczącego się już postępowania, będzie miał charakter prejudycjalny dla sprawy, która ma być zawieszona. Rozstrzygnięcie w tej drugiej sprawie wtedy tylko upoważniać będzie do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego, kiedy podjęte w niej rozstrzygnięcie będzie miało decydujące znaczenie dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej, która ma być zawieszona (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2012 r., I GZ 27/12). Postanowieniem z dnia 31 grudnia 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 2432/14, WSA w Warszawie zawiesił postępowanie, uznając że sprawa o sygn. akt IV SA/Wa 1244/14 ze skargi na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia V. M. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony dotyczy kwestii prejudycjalnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt OSK 1378/15, w wyniku rozpatrzenia skargi kasacyjnej V. M. (matki skarżącej) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 listopada 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 1244/14 ze skargi na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony uchylił zaskarżony wyrok oraz uchylił decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2014 r. i poprzedzającą ją decyzję Wojewody W. z dnia [...] października 2013 r. Istotna dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest ocena prawna sformułowana w ww. wyroku NSA, jako że dotyczył on matki skarżącej i odwoływał się do więzi łączącej matkę skarżącej ze skarżącą. NSA konkludował w nim, że organy obu instancji w toku postępowania nie stwierdziły fikcyjności związku małżeńskiego skarżącej z obywatelem polskim, jak również tego, że skarżąca wraz z W. K. i swoją córką E. tworzą rodzinę. Z uwagi na rangę dobra osobistego w postaci "prawa do życia w rodzinie", jak i szczególnej więzi łączącej członków rodziny, wywodzonych z wartości konstytucyjnych (art. 18 i 47 Konstytucji RP), nie ulega wątpliwości, że powinny one zasługiwać na realną ochronę ze strony państwa. Podstawa do ochrony prawa do życia rodzinnego jest ponadto art. 8 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284, z późn. zm.), który został przez organy pominięty. Mimo zatem braku formalnego związania ww. wyrokiem skład orzekający uznał, że z jego uzasadnienia wynika dyrektywa dla rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie. IV. Reasumując należy zgodzić się z zarzutami skargi wskazującymi, iż organ administracyjny, nie podjął należytych czynności wyjaśniających we wskazanym powyżej zakresie, a pomijając przesłankę ochrony rodziny dokonał błędnej wykładni art. 57 ust. 1 pkt 1 i 9, w zw. z art. 53a ust.1 pkt 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach. Powoduje to konieczność zastosowania przez Sąd art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 134 orzekł jak w sentencji wyroku.