IV SA/Wa 2037/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka, Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2009 r. sprawy ze skargi [...] Spółdzielni Mieszkaniowej "B." w Ł. na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia - oddala skargę - Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2007 r. Minister Środowiska po rozpatrzeniu zażalenia [...] Spółdzielni Mieszkaniowej "B." w Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. uzgadniające środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie stacji bazowej telefonii cyfrowej [...] nr [...] "[...]", zlokalizowanej przy ul. [...] w Ł. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Minister Środowiska przedstawił następujący stan sprawy. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] czerwca 2006 r. uzgodnił warunki środowiskowe dla powyżej opisanej inwestycji. Rozpatrując zażalenie złożone przez [...] Spółdzielnię Mieszkaniowej "B." w Ł. Minister Środowiska wskazał, że zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) przedmiotowa stacja zaliczana jest do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, której realizacja dopuszczalna jest wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia. Na potrzeby postępowania, w sprawie oceny oddziaływania na środowisko został sporządzony, ustawowo wymagany raport oddziaływania na środowisko, z którego wynika, że po rozbudowie omawiana stacja bazowa składać się będzie z 9 anten sektorowych i 15 radioliniowych zainstalowanych na istniejącej wieży o wysokości 49 m n.p.t, na której planowane są do zainstalowania również anteny operatorów sieci [...]. W w/w opracowaniu uwzględniono wpływ na środowisko oraz na zdrowie i życie ludzi promieniowania elektromagnetycznego pochodzącego zarówno od projektowanych anten sieci [...], jak i anten sieci [...]. Czynnikiem fizycznym, poprzez który omawiana stacja może oddziaływać na środowisko jest elektromagnetyczne promieniowanie niejonizujące emitowane przez anteny sektorowe i radiolinie. Zgodnie z zapisem § 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. Nr 192, poz. 1883), parametrami fizycznymi, określonymi dla miejsc dostępnych dla ludności, dla anten emitujących pola elektromagnetyczne o częstotliwości z zakresu od 300 MHz do 300 GHz są: - gęstość mocy, której wartość dopuszczalna wynosi 0,1 W/m², - wartość składowej elektrycznej pola, której wartość dopuszczalna wynosi 7 V/m. Natężenie składowej elektrycznej pola elektromagnetycznego silnie maleje wraz ze wzrostem odległości od anteny i nie stanowi żadnego zagrożenia dla środowiska. Natomiast ochrona środowiska przed zagrożeniem pól elektromagnetycznych jest możliwa do osiągnięcia na drodze odpowiedniej separacji przestrzennej miejsc przebywania człowieka i obszarów o zbyt intensywnym poziomie wypromieniowywanych pól. W przypadku stacji bazowej, separacja sprowadza się głównie do takiego usytuowania anten nadawczych stacji, aby dla danych parametrów nadawania, pole docierające do miejsc przebywania człowieka, były w pełni bezpieczne. Organ wskazał, że załączonego raportu wynika, że maksymalne oddziaływanie łączne emisji elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego wystąpi w przestrzeni powietrznej na wysokości powyżej 26,8 m n.p.t., w maksymalnym zasięgu nie przekraczającym 48,0 m od anten nadawczych, czyli w obszarze niedostępnym dla ludności. W raporcie został przedstawiony przewidywany zasięg obszarów o gęstości mocy promieniowania ≥ 0,1 W/m² od anten sieci [...], sieci [...] oraz ich zasięg łączny. Skargę na postanowienie Ministra Środowiska do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa "B." w Ł. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła: - naruszenie interesu prawnego skarżącej Spółdzielni poprzez nieuwzględnienie protestu mieszkańców dotyczącego realizacji inwestycji, - naruszenie art. 7 i art. 8 kpa nakładających na organ administracji obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny oraz słuszny interes obywateli. Wskazując na tak sformułowane zarzuty skarżąca Spółdzielnia wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia Wojewody [...]. Zdaniem skarżącego raport zawiera nieprawdziwe sformułowanie, że "ewentualne konflikty społeczne nie będą miały miejsca, a do operatora nie wpłynęły żadne informacje o możliwości wystąpienia protestów". Tymczasem organy prowadzące postępowanie wiedziały o protestach mieszkańców oraz ich skali. Ponadto błędnie w postanowieniu wskazano, że omawiana stacja bazowa składać się będzie z 9 anten sektorowych i 15 radioliniowych zainstalowanych na istniejącej wieży o wysokości 49 m n.p.t. Tymczasem istniejąca wieża wg zatwierdzonego projektu budowlanego wynosi 41 m n.p.t. W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Uprawienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, Sąd doszedł do przekonania, iż nie narusza ono prawa w stopniu uzasadniającym konieczność jego uchylenia. Zgodnie z art. 46 ust. 1 Prawa ochrony środowiska, realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 w/w ustawy jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, zwanej dalej "decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach". Stosownie do § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko i wymagającym sporządzenia raportu są instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, emitujące pola elektromagnetyczne, których równoważna moc promieniowana izotropowo wynosi nie mniej niż 100 W, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 30 kHz do 300 GHz. Przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ, Prezydent Miasta Ł., uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z organem ochrony środowiska, którym w niniejszej sprawie jest Wojewoda [...] (art. 48 ust. 2 w zw. z art. 378 ust. 2 pkt 2 Prawa ochrony środowiska). Podkreślenia przy tym wymaga, że organ ochrony środowiska dokonuje albo odmawia takiego uzgodnienia analizując przedsięwzięcie wyłącznie z punktu widzenia wymagań ochrony środowiska. Jak wynika z treści sporządzonego w niniejszej sprawie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, planowana inwestycja nie będzie emitować promieniowania elektromagnetycznego w miejscach dostępnych dla ludzi o wartościach przekraczających maksymalne natężenie tego promieniowania określone w § 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883). Natężenie przekraczające te wartości występować będzie jedynie na poziomie ponad 41 m n.p.t. Należy zatem uznać, że organy orzekające w sprawie zasadnie pozytywnie uzgodniły planowane przedsięwzięcie w zakresie ochrony środowiska. Należy też podkreślić, że w sprawie nie wystąpiły żadne inne przesłanki, które z punktu widzenia ochrony środowiska mogłyby przemawiać przeciwko dokonanemu uzgodnieniu. Stanowisko skarżącej Spółdzielni i jej mieszkańców (wskazywane w pismach i zażaleniu), iż "wieża z tak dużą ilością anten zakłócać będzie ład przestrzenny", uznać należy za bezpodstawne z punktu widzenia zakresu uzgodnienia w zakresie ochrony środowiska. Odnosząc się natomiast do treści raportu to wskazać należy, że przeanalizowano wszelkie możliwe warunki funkcjonowania stacji. W tych warunkach promieniowanie elektromagnetyczne nie będzie przekraczało dopuszczalnego poziomu w miejscach dostępnych dla ludzi. Ponadto stwierdzić należy, że raport zawiera wszystkie wymagane elementy określone w art. 52 Prawa ochrony środowiska. Postępowanie uzgodnieniowe nie jest natomiast właściwym miejscem dla formułowania przez strony propozycji zupełnie innej lokalizacji inwestycji. Obowiązkiem organu ochrony środowiska jest bowiem ocenić planowane przedsięwzięcie w sytuacji, gdy ma ono powstać w miejscu wybranym przez podmiot podejmujący realizację przedsięwzięcia, tj. w niniejszej sprawie P. S.A. (art. 46a ust. 1 Prawa ochrony środowiska). W toku postępowania administracyjnego, a także w skardze do Sądu, skarżąca Spółdzielnia zakwestionowała legalność dokonanego uzgodnienia z punktu widzenia wielu aspektów i kryteriów. Tak więc uznała ona, że inwestycja nie powinna otrzymać pozytywnego uzgodnienia organu ochrony środowiska z uwagi na jej negatywny wpływ na krajobraz, architekturę okolicy. W ocenie Sądu zarzuty te nie zasługują jednak na uwzględnienie. Raz jeszcze należy bowiem powtórzyć, że nie jest kompetencją organu ochrony środowiska analizowanie planowanego przedsięwzięcia z punktu widzenia jego wpływu na krajobraz, architekturę, wymagania sanitarne, zamiary inwestycyjne strony, kwestie wykonywania prawa własności nieruchomości). Kwestie te mogą być przedmiotem analizy innych organów w toku odrębnych postępowań. Zaskarżone postanowienie odpowiada warunkom określonym w art. 107 kpa. Zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne oraz ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Zostało prawidłowe zredagowanie pod względem merytorycznym i prawnym, co ma szczególne znaczenie dla stosowania zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 kpa. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 przywołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd skargę oddalił uznając, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Zaskarżone postanowienie zostało wydane zgodnie z prawem obowiązującym w dacie jego wydania.